Κάλεσμα αντίστασης στις μαζικές δολοφονίες εργατών στο Πέραμα: Δευτέρα 28 Ιούλη στο Πολυτεχνείο

Με δεδομένη την -τουλάχιστον- ελλιπή και μοιρολατρική απάντηση των συναδέλφων των θυμάτων στην προμελετημένη από τα αφεντικά μαζική δολοφονία στο Πέραμα

και την σαφώς κομματικά χειραγωγημένη απάντηση των σωματείων,

κάποιοι σύντροφοι αναρχικοί-αντιεξουσιαστές εκτιμώντας ότι δεν υπάρχει καμία αυθεντική πολιτική-κοινωνική υποδομή στην οποία θα μπορούσε να διοχετευθεί το γενικευμένο όνειδος και η οργή για το γεγονός

καλούμε σε συζήτηση στο Πολυτεχνείο τη Δευτέρα 28 Ιούλη στις 8μμ στην προοπτική διοργάνωσης μιας συλλογικής απάντησης στις πρόσφατες δολοφονίες των αφεντικών στην Ζώνη του Περάματος

[Στις δύο το μεσημέρι έληξε η κατάληψη που έγινε από το σωματείο εργατών μετάλλου προκειμένου να παραστούν σε κηδείες δύο δολοφονημένων εργατών, στην Σαλαμίνα και το Πέραμα]
[28 Ιούλη 12.30.μμ: Υπό κατάληψη βρίσκονται τα γραφεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών σύμφωνα με ανακοίνωση στην συγκέντρωση των σωματείων της Ζώνης πριν λίγο...]

[Σύμφωνα με κάλεσμα των Σωματείων της Ζώνης που μοιράστηκε σήμερα το πρωί 28 Ιούλη, υπάρχει συγκέντρωση στον Ηλεκτρικό Σταθμό Πειραιά στις 9 το πρωί της Πέμπτης 31 Ιούλη και στη συνέχεια μετάβαση με τραίνο στην Αθήνα και πορεία στις 10 προς το υπουργείο εργασίας]

[Τελευταία ενημέρωση από το σημείο του δυστυχήματος 27 Ιούλη 3 το μεσημέρι. Τα νερά πρέπει να έχουν αντληθεί από το πλοίο μια και έχει πλέον ελάχιστη έως αμελητέα κλίση, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία. Δεν υπάρχει κανείς στον χώρο των ναυπηγείων πέραν 6 καναλιών, οι οποίοι όπως και πάλι φαίνεται και στην φωτογραφία ενημερώθηκαν από συνάδελφο των δολοφονημένων εργατών ότι έχει ερευνηθεί το 99% των αμπαριών χωρίς να έχει βρεθεί ακόμη κάτι. H ειρωνία είναι ότι τίποτε στον χώρο των ναυπηγείων και στην περιοχή τριγύρω δεν φέρνει στο νου ότι έχει συμβεί ένα τόσο τραγικό δυστύχημα. Στην είσοδο των Ναυπηγείων, ακριβώς δίπλα στο σημείο επιβίβασης για Σαλαμίνα, η ντροπή των σωματείων είναι όλη δική τους αφού δεν έχουν αναρτήσει ούτε ένα πανό που να συνδέεται με το συμβάν. Το μόνο πανό που υπάρχει εκεί είναι αυτό που φαίνεται στην τρίτη φωτογραφία και είναι του φεστιβάλ του ΚΚΕ και της ΚΝΕ...Τίποτε άλλο...]

Πέραμα: τα συμπεράσματα δικά σας...

Όσον αφορά τις κινητοποιήσεις με σημείο αναφοράς τα σωματεία. Τα σωματεία, αυτά τα οποία διοργάνωσαν σήμερα την συγκέντρωση και την πορεία προς το υπουργείο Ναυτιλίας ελέγχονται από το ΠΑΜΕ. Δεν υπάρχει συνδικαλιστικό «αντίπαλο δέος» στον χώρο της Ζώνης και ως εκ τούτου δεν πρόκειται να υπάρξουν άλλες απαντήσεις πέραν των απαντήσεων που θα ελέγχονται από το ΠΑΜΕ. Ό,τι έγινε σήμερα έγινε. Το πρωί κατέβηκαν στο δρόμο το ΠΑΜΕ και μερικοί εργάτες του Περάματος. Δεν πρόκειται να υπάρξει άλλη «αντανακλαστική», «δυναμική» κίνηση σχετικά με την υπόθεση του θανάτου των 8 (τουλάχιστον) εργατών. Να σημειώσουμε και πάλι την απειλή προπηλακισμών από μέλη του ΠΑΜΕ ακόμη και σε μέλη σωματείων ή ακηδεμόνευτες παρουσίες στην πρωινή πορεία κάθε φορά που εκδηλωνόταν διάθεση για πραγματική αντίδραση…

Έχει κηρυχθεί 3ήμερη απεργία στη Ζώνη που θα περιφρουρηθεί αυστηρά. Την Δευτέρα έχει καλεστεί συνέλευση των σωματείων στην προοπτική καλέσματος 24ωρης παμπειραϊκής απεργίας μέσα στην επόμενη εβδομάδα και διοργάνωσης πορείας την ίδια μέρα.

Όσον αφορά την υπόθεση των εγκλωβισμένων σωρών και τον αριθμό των θυμάτων. Η πυροσβεστική αυτές τις ώρες αδειάζει το καράβι από τα νερά. Οι συνάδελφοι των θυμάτων είναι σίγουροι ότι τα θύματα είναι πολύ περισσότερα των οκτώ. Αφού αντληθούν τα νερά θα πρέπει να γίνει εκ νέου έρευνα για τον εντοπισμό κι άλλων σωρών. Είναι δεδομένο ότι στο συνεργείο το οποίο αποτελούταν από 20 περίπου άτομα υπήρχαν και αρκετοί μετανάστες χωρίς χαρτιά. Τα στοιχεία τους πιθανόν να μην υπάρχουν καν καταγεγραμμένα από τους εργολάβους ή να μην έχουν καν δοθεί σε αυτούς που ερευνούν. Επιπλέον δεν υπάρχουν και άνθρωποι που θα μπορούσαν να αναζητήσουν αυτούς τους μετανάστες. Έχει συμβεί και στο παρελθόν, όπως μεταφέρθηκε από εργάτες της Ζώνης, να έχουν σκοτωθεί 6 εργάτες και να καταγράφεται μόνον ένας φόνος μια και για τους υπόλοιπους δεν υπήρχαν στοιχεία λόγω της «παράνομης» παρουσίας τους στα συνεργεία καθιστώντας επομένως εύκολη την απόκρυψή τους. Το σίγουρο είναι ότι το σωματείο θα ζητήσει και την έρευνα από δύτες. Επομένως, η υπόθεση των νεκρών και αγνοουμένων ΔΕΝ έχει τελειώσει ακόμη. Να σημειωθεί ότι κάθε φορά που έβγαζαν με γερανό σωρούς από τα αμπάρια δεν υπήρχε και ένα σώμα κάθε φορά αλλά ανθρώπινα μέλη από διαφορετικά ανθρώπινα σώματα.

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Μαζική σφαγή στο Πέραμα

[Απόγευμα 6.30 της 25 Ιούλη. Στον χώρο του δυστυχήματος δεν υπάρχει κανείς πέρα από ένα όχημα της πυροσβεστικής και ένα της ΕΡΤ. Δεν φαίνεται να εκτελούνται εργασίες ανεύρεσης θυμάτων και το πλοίο έχει αποκαταστήσει το πρόβλημα της κλίσης που είχε αποκτήσει μετά το δυστύχημα. Επιπλέον, όλα δείχουν ότι τα σωματεία δεν επένδύουν σε κάποιο είδος συγκέντρωσης στον χώρο. Ως εκ τούτου το κάλεσμα για το οποίο είχαμε ενημερώσει φαίνεται να ακυρώνεται. Για όποιον πάντως ενδιαφέρεται το μοιραίο πλοίο βρίσκεται σχεδόν δίπλα από το σημείο επιβίβασης στα φέρυ για Σαλαμίνα και η πρόσβαση είναι ανοιχτή.]



Έκρηξη και φωτιά σε δεξαμενόπλοιο στο Πέραμα σημειώθηκε λίγο μετά τις 4 χτες το μεσημέρι , κατά τη διάρκεια εκτέλεσης εργασιών στα αμπάρια του πλοίου. Μέχρι τις 10 το βράδυ, ύστερα δηλαδή από έξι ολόκληρες ώρες έξι, ή επτά, άτομα συνέχιζαν να αγνοούνται και τους έψαχναν στα αμπάρια. Τη νύχτα τα δεδομένα άλλαξαν δραματικά καθώς ο αριθμός των αγνοούμενων έφτασε τους 20. Στο πλοίο εργάζονταν 150 άτομα και στην συντριπτική τους πλειονότητα μετανάστες χωρίς χαρτιά.
Στην μπροσούρα μας σχετικά με τα Ναυπηγεία γράφαμε:
Οι εργαζόμενοι στα ναυπηγεία μέσα σε όλη αυτή τη συνθήκη, δεκαετίες τώρα, δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή να μετράνε τα θύματά τους είτε σε προαναγγελθέντα «ατυχήματα» στα δύσκολα και απάνθρωπα πόστα είτε στα νοσοκομεία χτυπημένοι από τις βαριές αρρώστιες με τις οποίες τους πιστώνουν, εξάλλου, τα «βαρέα και ανθυγιεινά» ένσημά τους. Μετά από κάθε εργατικό δυστύχημα στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη, κάθε φορά το συνδικάτο κηρύττει 24 απεργία και πορεία στο λιμάνι του Πειραιά, κάθε φορά ο πρόεδρος του σωματείου δηλώνει ότι το έγκλημα ήταν προδιαγεγραμμένο, κάθε φορά τα κόμματα κάνουν δηλώσεις για την αναγκαιότητα εφαρμογής μέτρων πρόληψης, κάθε φορά εξαγγέλλονται διώξεις από τις οποίες ουδέποτε κάποιος από τους υπευθύνους έχει διωχθεί και κάθε φορά οι εργαζόμενοι επιστρέφουν στις δουλειές τους την επόμενη μέρα. Μέχρι τα επόμενα θύματα…
Τα επόμενα θύματα δηλώνουν παρουσία πια με μεγέθη μαζικής σφαγής και κανείς δεν γνωρίζει αν η νομοτέλεια των αντιστάσεων των εργαζομένων θα επιβεβαιωθεί και αυτή τη φορά. Αυτή την ώρα υπάρχει συγκέντρωση στον ΗΣΑΠ Πειραιά καλεσμένη από το Σωματείο ΝΑΥΣΙ και σχεδιάζεται πορεία που θα περάσει από δυο σημεία. Στη συνέχεια η πορεία θα κατευθυνθεί στο Πέραμα.
Η συγκέντρωση αυτή τη στιγμή αριθμεί περίπου 3000 άτομα και η πορεία θα ξεκινήσει με τρομερή ένταση.(10.30)
Η κατάσταση αυτή την ώρα είναι εκτός ελέγχου...(1100πμ)
Το ΚΚΕ έχει αρχίσει να μαζεύει τον κόσμο με σκοπό να ελέγξει την κατάσταση... Όπως πάντα...

Τελικά, "η τάξις και η ομαλότητα" έχουν επιστρέψει στο λιμάνι χωρίς να έχει κανονιστεί κάτι στην συνέχεια.

ΥΓ.
Να γίνει μια διόρθωση όσον αφορά τον αριθμό των συμμετεχόντων στην πρωινή κινητοποίηση μια και η πρωτη εκτίμηση έγινε εν βρασμώ. Δεν ήταν λοιπόν 3 χιλιάδες αλλά περίπου 1500 οι συμμετέχοντες.



Με άλλους όρους κοινωνικής αλληλεγγύης και με δεδομένη μια άλλη (τόσο αυτονόητη, ωστόσο, σύμφωνα με την απλή τυπική λογική) υποθετική συνθήκη, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά: μια άλλη ΓΣΕΕ να καλούσε σήμερα σε γενική απεργία και 200.000 άνθρωποι να κατέβαιναν από το πρωί στο λιμάνι...Πόσο απέχει αυτή η σκέψη από την πραγματικότητα; Όσο η ζωή τόσων λιμενεργατών από τον θάνατο. Τόσο μακριά και τόσο κοντά...

Ιούλης 1978 - Ιούλης 2008: 30 χρόνια από την δολοφονία του Β. Τσιρώνη: το αίμα της μεταπολίτευσης

Βασίλης Τσιρώνης (15 Αυγούστου 1929 – 11 Ιουλίου 1978). Γιατρός και αντιδικτατορικός αγωνιστής με τραγικό τέλος την περίοδο της δημοκρατίας.

Γεννήθηκε στις 15 Αυγούστου 1929 στην Αθήνα από οικογένεια Μικρασιατών προσφύγων. Το 1947 μπήκε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με πολύ καλή σειρά ανάμεσα στους 1300 υποψήφιους της χρονιάς εκείνης, παρά την επιθυμία της οικογένειάς του να μπει στην Σχολή Ευελπίδων με προοπτική να γίνει στρατιωτικός καριέρας.

Το 1958 διορίστηκε από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό γιατρός των εξόριστων του Άη - Στράτη, τους οποίους παρά τις απαγορευτικές διαταγές βοήθησε ανοικτά και με αυταπάρνηση, αντιδρώντας στην πολιτική φυσικής τους εξόντωσης και καταγγέλλοντας την κυβέρνηση της Δεξιάς για «ανθρωποκτονίες εκ προμελέτης» και τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό για «συνθηκολόγηση και υποταγή» με διοχέτευση στον ξένο Τύπο αρκετών εμπιστευτικών εγγράφων και απόρρητων οδηγιών του τότε υφυπουργείου Ασφαλείας που αποδείκνυαν τις καταγγελίες του.

Στις 12 Δεκεμβρίου 1962 ίδρυσε το «Κόμμα των Αδεσμεύτων», που όμως έμεινε ανενεργό μέσα στην τότε ανώμαλη πολιτικά εποχή και αργότερα μετονομάστηκε σε Ε.Α.Κ. (Εθνικό Αστικό Κόμμα). Έγινε ευρύτερα γνωστός από μια απεργία πείνας 50 ημερών που πραγματοποίησε επί κυβέρνησης Γεωργίου Παπανδρέου με αίτημα τον άμεσο επαναπατρισμό των αριστερών πολιτικών προσφύγων από τις χώρες του λεγόμενου «ανατολικού μπλοκ». Το 1969 σε ηλικία 40 ετών και ενώ η απριλιανή δικτατορία (1967 – 1974) απολάμβανε την τρίτη της χρονιά, έκανε αεροπειρατία έχοντας μαζί του όλη την οικογένειά του, και μέσω Αλβανίας διέφυγε στην Σουηδία, στην οποία ζούσαν τότε οι περισσότεροι αντιδικτατορικοί πολιτικοί πρόσφυγες.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974, λίγο μετά την μεταπολίτευση και ίδρυσε το «Ουδετερόφιλο Ελλαδικό Μέτωπο» ή Ο.Ε.Μ., έκανε διάφορες «επαναστατικές» παρεμβάσεις (υβριστικά συνθήματα κατά του πρωθυπουργού Καραμανλή και κατά γνωστών μεγαλοϊδιοκτητών εφημερίδων, πυροβολισμοί με καραμπίνα κατά μιας γιγαντιαίας φωτογραφίας του Καραμανλή στην Αγορά της οδού Αθηνάς, κ.ά.) και στις εκλογές του 1977 έριξε το σύνθημα της λευκής ψήφου, με αποτέλεσμα να διεκδικήσει μία εβδομάδα αργότερα τα 251.000 λευκά ψηφοδέλτια της Β Εκλογικής Περιφέρειας Αθηνών, πράγμα που προκάλεσε σε μεγάλο βαθμό την απόπειρα της αστυνομίας να τον συλλάβει στην είσοδο του σπιτιού του στην οδό Άρεως 35 στο Παλαιό Φάληρο, μετά από ανακίνηση μίας παλαιάς καταδίκης του.

Από εκεί και πέρα τα πράγματα πήραν μία τραγική τροπή: στις 30 Νοεμβρίου 1977 οι ειδικές αστυνομικές μονάδες και ελεύθεροι σκοπευτές απέκλεισαν την περιοχή γύρω από το σπίτι του Τσιρώνη, όταν εκείνος πυροβόλησε κατά των αστυνομικών που είχαν έλθει να τον συλλάβουν και άρχισε έτσι μία πολύμηνη και επεισοδιακή πολιορκία. Στις 5 Φεβρουαρίου 1978 ο Τσιρώνης κήρυξε το διαμέρισμά του «ελεύθερο και ανεξάρτητο κράτος» και κάθε ημέρα έβγαινε στο μπαλκόνι του και με μεγάφωνα ή με έναν φορητό τηλεβόα διάβαζε στο συγκεντρωμένο πλήθος τα «πολεμικά ανακοινωθέντα» του ενάντια στο «κράτος των μαύρων (εννοώντας των φασιστών)», ενώ κάποιες φορές οι ελεύθεροι σκοπευτές τού είχαν πυροβολήσει τα χωνιά των μεγαφώνων.

Στις 7 Ιουλίου 1978 η καθημερινή εφημερίδα «Το Βήμα» εκτός από το πρωτοσέλιδο σχόλιό της με τον προκλητικό τίτλο «ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ;», εξέφραζε ανυπόγραφα την «ανησυχία» ότι δήθεν με το «αυτόνομο κράτος» του Τσιρώνη «υπονομευόταν η έννοια του κράτους» και αυτό «από το γεγονός ότι οι αρμόδιες αρχές επιτρέπουν στον ιδιότυπο αυτό γιατρό όχι μόνο να ζει υπό το κράτος ποινικής ασυλίας (αφού δικαστικές αποφάσεις σε βάρος του για αδικήματα του κοινού ποινικού νόμου παραμένουν ανεκτέλεστες), αλλά και να μεταβάλλεται σε ελευθέρως δρώντα, στην περιοχή του Παλαιού Φαλήρου ελεύθερο σκοπευτή. Ονόμασε το διαμέρισμά του Κράτος, έχει προσβάλει ή προσβάλλει καθημερινά δέσμη από άρθρα του ποινικού νόμου, αλλά... έχει εξασφαλίσει το ακαταδίωκτο».

Το σχόλιο τελείωνε ως εξής: «Ποιος κάποτε θα αποφασίσει να προστατεύσει το κύρος και την αξιοπιστία του Κράτους; Διότι και η υπόθεση Τσιρώνη υπογραμμίζει την ανυπαρξία Κράτους». Στις 4 το πρωϊ της 11ης Ιουλίου (της οποίας το τυπωμένο πολλές ώρες νωρίτερα φύλλο του «Βήματος» επανερχόταν με νέο πρωτοσέλιδο ανυπόγραφο άρθρο, που «διαπίστωνε» ότι δήθεν «χειρότερο κι από το ίδιο το γεγονός της διωκτικής απραξίας της αστυνομίας είναι η ατμόσφαιρα ανυπαρξίας του κράτους που δημιουργείται»), υπό την άμεση εποπτεία του τότε υπουργού Δημοσίας Τάξης Μπάλκου, 28 πάνοπλοι κομάντος της «Διμοιρίας Ειδικών Αποστολών» εισέβαλαν με βοήθεια δακρυγόνων στο διαμέρισμα μετά από δικαστική απόφαση και με παρουσία εισαγγελέα, ενώ ο τότε διευθυντής της αστυνομίας Λεμονής έχει δώσει εντολή να μη πλησιάσει δημοσιογράφος σε μεγάλη ακτίνα από την επιχείρηση. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ο Τσιρώνης έπεσε νεκρός, ενώ η σύζυγός του, που μετά την παράδοση των 3 παιδιών τους είχε μείνει μέχρι τέλους δίπλα του στο τελευταίο οχυρωμένο δωμάτιο, φώναζε δυνατά πως «οι φασίστες σκότωσαν τον Τσιρώνη μέσα στο σπίτι του».

Κατά την εκδοχή της αστυνομίας είχε «αυτοκτονήσει». Την επόμενη ημέρα συνελήφθησαν ως «μέλη του Ο.Ε.Μ.» οι Γ. Σκάνδαλης και Δ. Νικολούλης, 26 και 21 χρόνων αντίστοιχα, ενώ την μεθεπόμενη (13 Ιουλίου) 1.000 περίπου άτομα από τον χώρο της Άκρας Αριστεράς διαδήλωσαν στην κηδεία του με συνθήματα κατά της κρατικής βίας και των δημοσιογράφων, τους οποίους κατήγγειλαν ως υποκινητές της εξόντωσης του γιατρού Τσιρώνη. Ωστόσο, στο πολιτικό μνημόσυνο που τού έκανε την επόμενη χρονιά η οικογένειά του δεν παρευρέθησαν περισσότερα από 40 – 50 άτομα.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ανακοίνωσε 2 ημέρες μετά τα γεγονότα, ότι «με τις αντικρατικές και αντικοινωνικές εκδηλώσεις του ήταν (ο Τσιρώνης) συνεχής απειλή και διαρκής κίνδυνος για τους αθώους πολίτες. Πολίτες κάθε κόμματος και εφημερίδες κάθε πολιτικής αποχρώσεως καλούσαν τις αρχές να θέσουν τέρμα στην επικίνδυνη δράση του Τσιρώνη».

(Το χρονικό είναι σχετικά αντικειμενικό και ακριβές και προέρχεται από την Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια Γνώσης: www.gnwsis.gr)

Ακολουθούν φωτογραφίες από το προσωπικό αρχείο μέλους της Πρωτοβουλίας που δημοσιεύονται για πρώτη φορά.


Η γειτονιά του Τσιρώνη στην οδό Άρεως 35 στο παλαιό Φάληρο και στον 2ο όροφο της πολυκατοικίας βλέπουμε το μπαλκόνι με το πανό και την ντουντούκα

Ο Β. Τσιρώνης στο μπαλκόνι λίγες μέρες πριν την δολοφονία του


Η γειτονιά λίγο μετά την δολοφονία του

Η κηδεία
Ο Γιάννης Σκανδάλης και ο Μανόλης Μαθιουδάκης (και όχι Δ. Νικολούλης όπως λέει το παραπάνω χρονικό) συνελλήφθησαν αμέσως μετά την δολοφονία του Β. Τσιρώνη, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν με την κατηγορία της σύστασης τρομοκρατικής ομάδας.

Για την δημοτική αστυνομία Αιγάλεω και τους "συνεργάτες" της αστυνομίας στην Αγία Βαρβάρα

Η δημοτική αστυνομία έχει πλέον εγκαθιδρυθεί με τον χειρότερο τρόπο στην καθημερινότητα της πόλης. Πρόκειται για ένα κατασταλτικό σώμα που έχει καθαρά εισπρακτικό χαρακτήρα. Η αξιοθρήνητη λογική του ότι "βρέθηκε επιτέλους δουλειά για κάποια παιδιά", μια τρύπα για να χώσουν την μικροαστική τους μουσούδα στο δημοσιοϋπαλληλήκι, έρχεται σιγά σιγά να αποτελέσει μια γέφυρα από την μειονεξία προς το επικίνδυνο θράσος. Ένα μόλις βήμα πριν οπλιστούν, αυτές οι ομάδες ανθρώπων έχουν ενσωματώσει την χειρότερη αντίληψη κοινωνικής επιβεβαίωσης του κατασταλτικού ρόλου. Με το βλέμμα προς την ΕΛΑΣ και με σκοπό να εξισωθούν ως προς την προσφορά στη τοπικά εστιασμένη εφαρμογή της "δημόσιας τάξης", διατυπώνεται με κάθε ευκαιρία η απαίτηση για προβιβασμό από απεχθές εισπρακτικό σώμα σε εκφοβιστική ένοπλη συμμορία.

Προς το παρόν, και ενώ ο Δήμος Αιγάλεω παραγγέλνει "στολές και είδη εξοπλισμού" για το εκτελεστικό του τμήμα, ο γειτονικός Δήμος Αγίας Βαρβάρας, ο οποίος πρόσφατα παρέδωσε λαμπρά παραδείγματα κοινωνικού ρατσισμού, προχωράει μερικά βήματα πιο πέρα. Αποφάσισε την ίδρυση Τοπικών Συμβουλίων Πρόληψης Εγκληματικότητας. Διαβάζουμε από το σάιτ της ΕΛΑΣ:
"Κύρια αποστολή αυτού του νεοεισαχθέντος στην Ελλάδα θεσμού είναι η καταγραφή και η μελέτη της εγκληματικότητας σε τοπικό επίπεδο, καθώς και η σχεδίαση, η οργάνωση, ο συντονισμός και η εφαρμογή από τους κοινοτικούς φορείς πρωτοβουλιών, κατάλληλων να προλάβουν ή να περιορίσουν ορισμένες μορφές της μικρομεσαίας ιδίως εγκληματικότητας. Τα τοπικά ΣΠΕ αποσκοπούν στην ανάπτυξη μιας εναλλακτικής και αποκεντρωμένης αντεγκληματικής πολιτικής, προσαρμοσμένης στις ιδιαίτερες ανάγκες και απαιτήσεις των τοπικών κοινωνιών. Πρόκειται στην ουσία, για όργανα μιας πολυμερούς συνεργασίας μεταξύ κράτους και των Ο.Τ.Α., των αστυνομικών και δικαστικών αρχών, των κοινωνικών φορέων, αλλά και των ιδίων πολιτών, που φιλοδοξούν να εμπεδώσουν, μέσα από τη συμμετοχή, τη δημόσια ασφάλεια στην καθημερινή ζωή".
Με δεδομένη την ιστορική κοινωνική εμπειρία τέτοιων θεσμών "συνεργασίας" μπορούμε να μιλήσουμε με σαφήνεια για διεύρυνση, θέσμιση και νομιμοποίηση του κοινωνικού χαφιεδισμού σε αυτό που το κράτος ορίζει κάθε φορά ως "δημόσια τάξη". Εξάλλου, τα πράγματα γίνονται πιο συγκεκριμένα:
"Η θέσπιση και η λειτουργία των τοπικών ΣΠΕ επιβεβαιώνει την αλλαγή που επιτελείται σταδιακά στην Ελλάδα ως προς την παραγωγή της δημόσιας ασφάλειας και υποδεικνύει την ανακατανομή των ρόλων στη διαμόρφωση της αντεγκληματικής πολιτικής. Το κράτος έχει την αρμοδιότητα της χάραξης και εφαρμογής των γενικών κατευθύνσεων της αντεγκληματικής πολιτικής και της καταπολέμησης της εγκληματικότητας, ενώ η τοπική αυτοδιοίκηση, οι κοινωνικοί φορείς, η τοπική αστυνομία και οι πολίτες καλούνται να συμμετάσχουν στη σχεδίαση και εφαρμογή πολιτικών πρόληψης σε τοπικό επίπεδο."
Η λειτουργία του Τοπικού ΣΠΕ ήδη στον Δήμο Κορυδαλλού και η επέκτασή του στον Δήμο Αγίας Βαρβάρας διαμορφώνουν ένα κλίμα κοινωνικού θέσφατου που θα θελήσει αυτονόητα να περάσει στην γειτονιά μας. Αύριο Παρασκευή 18 Ιούλη στις 8μμ, έχει καλεστεί συγκέντρωση στην πλατεία Αγ. Ελεούσας στην Αγία Βαρβάρα από δημοτικές κινήσεις της Αγίας Βαρβάρας, του Αιγάλεω και του Χαϊδαρίου, συγκέντρωση εναντίωσης στην ίδρυση του τοπικού ΣΠΕ. Ας έχουμε πάντα κατά νου ότι μετά από μεγάλες και δυναμικές αντιδράσεις ο δήμαρχος Βύρωνα δεν κατόρθωσε να στήσει τοπικό ΣΠΕ.
Θα παρακολουθήσουμε την υπόθεση εκ του σύνεγγυς...

Μια λαϊκή συνέλευση κι ένα υστερόγραφο

Υστερόγραφο:

Έχετε παρατηρήσει προφανώς τα «σχόλια» που κάνουν οι φασίστες εδώ σ’ αυτό το ιστολόγιο σχεδόν σε κάθε ανάρτηση. Ο λόγος που δεν τα «κόβουμε» -μια και αποτελούν σχεδόν όλα επαναλαμβανόμενες βαρετές ύβρεις- δεν είναι γιατί κάνουμε απλώς τις αυτονόητες για αναρχικούς ασκήσεις ελευθερίας. Τα «σχόλια» αυτών των ανθρωποειδών είναι δείγμα του πολιτισμού τους, είναι δείγμα των μαχόμενων εργολάβων της ελληνορθοδοξίας, είναι δείγμα των εκφραστικών ορίων του μισανθρωπισμού.

Στις 30 του Ιούνη το απόγευμα μια ντουζίνα από δαύτους επιτέθηκε στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι «Αντίπνοια» στα Πετράλωνα. Η επίθεση ήταν αυστηρά οργανωμένη, χρονομετρημένη και με καταμερισμό «εργασίας»: κάποιοι κάθισαν έξω από το στέκι, κάποιοι μπήκαν μέσα και ακινητοποίησαν τους/τις πέντε παρευρισκόμενους/ες και κάποιοι από αυτά τα ανθρωποειδή μαχαίρωσαν δύο συντρόφους. Κάποια στιγμή ακούστηκε «φεύγουμε! ο χρόνος τελείωσε!» και όλοι μαζί αποχώρησαν.

Το νήμα που συνδέει τα «σχόλια» των ανθρωποειδών εδώ στο ιστολόγιο με τα μαχαίρια τους στα Πετράλωνα είναι εξόφθαλμο. Αξίζει να σταθούμε σε ένα και μόνο σημείο της επίθεσης: δύο από τους φασίστες είχαν αναλάβει να μαχαιρώσουν. Καταλάβατε; Ξεκίνησαν την επιχείρηση για να μαχαιρώσουν έχοντας παράλληλα υπολογίσει πόσο χρόνο θα χρειαστούν για να τελεσφορήσει το έργο τους…

Αν αφήνουμε τα «σχόλια» λοιπόν είναι για να φαίνεται ποια είναι η επιχειρηματολογία που συνοδεύει το αίμα…Το αίμα που στάζει από τα ελληνορθόδοξα μαχαίρια.

Το ότι αφήνουμε τα «σχόλια», ωστόσο, δεν σημαίνει ότι θα αφήνουμε και τα «μαχαίρια»…

Έγγραφο που αποδεικνύει τα αυτονόητα: τη σχέση Πλεύρη και Μιχαλολιάκου με την ΚΥΠ από το 1981 τουλάχιστον. Χαφιέδες; Παρακρατικοί; Διαλέχτε...

Πορεία αλληλεγγύης 3 Ιούλη 6μμ πλατεία Βικτωρίας

Ναι, αλλά για ποιά ζωή μιλάνε;

Για ποια ζωή μιλάει ο τοπικός αρχοντίσκος;

Αυτήν που υπερασπίζονται οι δημοτικοί αστυνομικοί όταν κυνηγούν τα πρεζάκια για να κρατούν την πόλη καθαρή από τα μιάσματα;

Αυτήν που βγάζει άδειες στα μπαράκια όπου διακινείται η πρέζα;

Αυτήν που φωτίζει εκκωφαντικά τις πλατείες για να τις «καθαρίσει», να νοικιάσει τραπεζοκαθίσματα και να στείλει στο σκοτάδι τους εξαρτημένους;

Αυτήν που αλαζονικά επικαλείται τις φτηνές της αξίες, αξίες που είναι υπεύθυνες για τις κάθε είδους εξαρτήσεις;

Αυτήν που βγάζει αφίσες την παγκόσμια ημέρα ενάντια στα ναρκωτικά μήπως και χάσει ψηφοθηρική υπεραξία;

Ο μόνος αγώνας ενάντια στο καθεστώς των ψευδαισθήσεων των ναρκωτικών είναι ο αγώνας ενάντια στην Εξουσία.

Η Λευκίμμη είναι παντού

Τα γεγονότα της Λευκίμμης, με τον κόσμο να μη θέλει τη "σύγχρονη" χωματερή στα μέρη του, με την αμείλικτη αποφασιστικότητα των ομάδων συμφερόντων να επιβάλλουν τις επιλογές τους για να κερδίσουν από την χωματερή, με την κρατική επιθετικότητα που προκάλεσε έναν θάνατο, τραυματισμούς και συλλήψεις, με τις γνωστές συκοφαντίες των ΜΜΕ ενάντια στους κατοίκους της Λευκίμμης, είναι οι απολήξεις μιας συγκεκριμένης κρατικής πολιτικής που διαστέλει τα εξουσιαστικά χαρακτηριστικά πάνω σε ανθρώπους και περιβάλλον.

Οι κάτοικοι της Λευκίμμης έχουν θέσει τις ενστάσεις τους ενάντια στον ΧΥΤΑ απο καιρό. Δεν θέλουν την θέσμιση μιας χωματερής που θα εξυπηρετεί όλη την Κέρκυρα όχι μόνο λόγω του ότι θα την έχουν μέσα στην αυλή τους τους αλλά και γιατί υπάρχει ανέκαθεν μια προνομιούχα μεταχείριση των κυρίαρχων προς την Βόρεια -και πλούσια- Κέρκυρα. Δεν πρόκειται για την συνήθη μικροαστική άρνηση «τα σκουπίδια όχι στην πόρτα μου αλλά στην πόρτα του γείτονα» (βάσει ποιού κριτηρίου, εξάλλου, τίθεται κάποιος ως κύριος υπόλογος για την κατάθεση αντιπρότασης; Βάσει ποιού κριτηρίου καλούνται να καταθέσουν αντιπρόταση οι Λευκιμμιώτες κι όχι οι Σιδαριώτες;) αλλά για πλήρη καχυποψία προς τους χειρισμούς της εξουσίας. Γιατί οι Λευκιμμιώτες να εμπιστευτούν τις Αρχές όταν η ιστορία τους επιβεβαιώνει κάθε είδους αρνητική προκατάληψη απέναντι στις κυριαρχικές επιλογές;

Τα ταξικά και κοινωνικά κριτήρια της σύγκρουσης έχουν την πασιφανή τους βάση.

Πρόκειται για την ίδια ακριβώς βάση που προσδιορίζει τις επιλογές της Εξουσίας και στα δικά μας μέρη. Η περιοχή του όρους Αιγάλεω που δοκιμάζεται από την χυδαία επιθετικότητα των εργολάβων, το λιμάνι του Σκαραμαγκά που σκοπεύει να επεκταθεί προς κάθε κατεύθυνση, το Θριάσιο Πεδίο που θα βυθιστεί ολοκληρωτικά στα απόβλητα γιγαντιαίων εγκαταστάσεων παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, το δάσος στο Μελεντάνι που θα αφανιστεί από την χωματερή. Η πόλη που έχει γίνει σπονδή στο τσιμέντο πρόκειται να βιώσει την ασφυξία στην οποία θα την καταδικάσουν ανεπιστρεπτί οι ομάδες συμφερόντων και η κρατική πολιτική. Η Πάρνηθα, η Πεντέλη, ο Υμηττός έχουν γίνει στάχτη, τα ποτάμια τα άλση λεηλατούνται αδιάκοπα, τα δέντρα ξεριζώνονται για να περάσει η ανελέητη μηχανή της ανάπτυξης.

Η διαφορά μεταξύ της Λευκίμμης και της περιοχής μας είναι οι ίδιοι οι Λευκιμμιώτες. Αυτοί δεν αποδέχονται αυτή τη μοίρα. Οι άνθρωποι της μητρόπολης φαίνεται ότι την αποδέχονται. Δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία από τη ίδια την επίθεση των αφεντικών που ξεδιπλώνεται απρόσκοπτα προς κάθε κατεύθυνση: βαθιά μέσα στις συνειδήσεις των υπηκόων, βαθιά μέσα στην καρδιά της γης και της θάλασσας.

Όμως, τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται...

Λίγο μετά το ατύχημα που προκάλεσαν μπάτσοι με αποτέλεσμα τον θάνατο
της λευκιμμιώτισσας Μαρίας, 42 χρονών.

Ως ένα κλασσικό δείγμα μαθήματος δημοκρατικής δεοντολογίας από το Δήμο Αιγάλεω, το πανώ αλληλεγγύης που αναρτήσαμε στην πλατεία Ελευθερίας δεν έμεινε ούτε 10 ώρες στη θέση του.

Τα ουσιώδη έχουν ειπωθεί. Μένει να γίνουν πράξη...

"Και τελικά, τί ισχυρότερο κίνητρο για τον εξανθρωπισμό κάθε εξουσίας από τον φόβο ανεξέλεγκτων μη κατευθυνόμενων κινητοποιήσεων που μπορεί να λάβουν υπερβολικές έστω μορφές, αλλά που υποδηλώνουν κάτι που καμιά εξουσία δεν πρέπει να ξεχνά;
Ότι δηλαδή, η δυσαρέσκεια των πολιτών και των λαών δεν προϋπολογίζεται σε εργαστήρια, ότι οι κοινωνικές εκρήξεις μπορεί να μεταβληθούν σε φυσικά φαινόμενα. Και τότε, καμία εξουσία δεν θέλει να είναι στο διάβα τους!"

Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας,
απόσπασμα από κείμενό του στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία,
σελ.20, 1 Ιούνη 2008

Στιγμές από έναν κάδο σκουπιδιών στο Αιγάλεω Νο 2

Στις αρχές Μάη παραθέσαμε φωτογραφία από οικογένεια που έψαχνε στα σκουπίδια αυτού του συγκεκριμένου κάδου ως σημάδι μιας "αθόρυβης" και "αόρατης" παρακμής σε εξέλιξη. Θα παρακολουθήσουμε την ιστορία λοιπόν αυτής της υπόθεσης με σημείο αναφοράς αυτόν τον συγκεκριμένο κάδο, φωτογραφίζοντας, διακριτικά πάντα, τους ανθρώπους που τον "επισκέπτονται".

"Έκθεση φωτογραφίας": εργατικά "ατυχήματα"; από πού αποστρέφεις το βλέμμα σου;

Σενάρια κατασταλτικής φαντασίας!

Μετά την επίθεση που δέχτηκε το 1^ο ΑΤ Αιγάλεω έχουν δημοσιευτεί διάφορα σενάρια από μερίδα των ΜΜE στα οποία εμπλέκεται η Πρωτοβουλία Αναρχικών Αιγάλεω. Η Πρωτοβουλία σύμφωνα «με πληροφορίες της Κρατικής Ασφάλειας» χρεώνεται όλη την πολιτική παραβατικότητα των δύο τελευταίων χρόνων στο Αιγάλεω και μάλιστα με την επισήμανση ότι ενεργούσε και ενεργεί αναλαμβάνοντας την ευθύνη με διαφορετικά κάθε φορά ονόματα… οργανώσεων. Επιπλέον, αναφέρεται ότι αμέσως μετά την επίθεση που δέχτηκε το αστυνομικό τμήμα έγιναν έρευνες σε σπίτια 9 μελών της Πρωτοβουλίας, από τα οποία, βέβαια, σύμφωνα με τις πληροφορίες της Κρατικής Ασφάλειας, οι «ύποπτοι» περιέργως έλειπαν! Τέτοιοι έλεγχοι, φυσικά, δεν έγιναν!

Είναι φανερό ότι, με αφορμή την τελευταία επίθεση στο αστυνομικό τμήμα, δρομολογείται ένα σχέδιο κρατικής καταστολής που στοχεύει την Πρωτοβουλία και που, όπως πάντα στην σύγχρονη ιστορία της καταστολής, ξεκινά με την δημοσίευση διαφόρων φανταστικών σεναρίων με σκοπό να δημιουργήσει τέτοιες εντυπώσεις ούτως ώστε να λειάνει το έδαφος για τις επερχόμενες διώξεις.

Η όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, της κρατικής καταστολής και του κοινωνικού ελέγχου είναι αρκετή για να πυροδοτήσει κάθε μορφής κοινωνικές αντιστάσεις. Στο Αιγάλεω, μια παραδοσιακή λαϊκή συνοικία πάνω στην οποία έχουν χαραχτεί οι χειρότερες συνέπειες των κυριαρχικών επιλογών, η πολιτική παραβατικότητα έχει μια ιστορία πολύ μεγαλύτερη της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Αιγάλεω και θα συνεχίσει να έχει ακόμη και μετά από ενδεχόμενη διάλυση της. Η Πρωτοβουλία δεν έχει καμία διάθεση να αναλάβει την εργολαβία όλων των αντικαθεστωτικών δράσεων στο Αιγάλεω επειδή αυτό θέλουν τα σενάρια της Κρατικής Ασφάλειας. Αναλαμβάνει την ευθύνη των δικών της επιλογών που είναι αλήθεια ότι έχουν κατοχυρώσει ήδη έναν σοβαρό παρεμβατικό πολιτικό λόγο στην περιοχή. Αυτή η αλήθεια είναι που ενοχλεί την Κρατική Ασφάλεια και τα ιδεολογικά της φερέφωνα. Αυτή η αλήθεια είναι που πρέπει να δημιουργήσει ένα κοινωνικό ανάχωμα στην ασυδοσία των κρατικών και παρακρατικών συμμοριών.

Πρωτοβουλία Αναρχικών Αιγάλεω

Στιγμές από το Αιγάλεω: το πλήθος, το κυνηγητό, οι μπάτσοι

Μεσάνυχτα Σαββάτου 10 Μάη. Οδός Σαλαμίνας
και Χαρατσάρη, μικρή διασταύρωση σχεδόν πίσω από το τμήμα Μεταγωγών επί της Πέτρου Ράλλη. Η εικόνα εκατοντάδων μεταναστών πάντα προκαλεί μια μεγάλη απορία για όσους επιστρέφουν σπίτι μετά από την κατανάλωση ψυχαγωγίας στα σαββατοπωλεία της Πέτρου Ράλλη.




Σημείο αναφοράς είναι το "Μεταγωγών".
Αυτή η τεράστια φυλακή που κρατάει
δέσμιους περίπου2.000 μετανάστες μέχρι την απέλαση.
Μόνο κάθε Κυριακή, από νωρίς το πρωί,
λειτουργεί εκεί μια υπηρεσία ανανέωσης
καρτών παραμονής για όλους τους άλλους μετανάστες που έχουν κάποιο χαρτί.
Αυτοί οι μετανάστες από νωρίς το βράδι του Σαββάτου δημιουργούν μια ουρά και στέκονται όρθιοι όλη τη νύχτα έτσι ώστε να προλάβουν την επόμενη μέρα να εξυπηρετηθούν έγκαιρα.




Οι μπάτσοι φοβούνται να αφήσουν όλη τη νύχτα
το πλήθος των εκατοντάδων ατόμων
να πλησιάσει το κτίριο Μεταγωγών και
στήνουν ένα άγριο κυνηγητό στους γύρω δρόμους.



Αυτή η κατάσταση κρατάει όλη τη νύχτα,
με τους μετανάστες να προσπαθούν να
πλησιάσουν το κτίριο για να κερδίσουν μια σειρά προτεραιότητας από τη στιγμή που θα το
επιτρέψουν οι μπάτσοι.

Ασκήσεις ταλαιπωρίας, εξευτελισμού, ταπεινώσεων και μίσους.

Στιγμές από το Αιγάλεω...

Απρίλης του 2008. Μια ολόκληρη οικογένεια ψάχνει στα σκουπίδια σε κάποια γειτονιά του Κάτω Αιγάλεω. Μια εικόνα που δεν είχε προηγούμενο στην περιοχή, προστίθεται σε πολλές άλλες παρόμοιες τα τελευταία χρόνια και έρχεται να υπονομεύσει την επιτηδευμένη ρητορεία για το Αιγάλεω που "αλλάζει", να σπάσει την βιτρίνα μιας κοινωνίας της αφθονίας, να καταλύσει κάθε πρόσχημα ανθρωπινότητας ενός συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης.
Οι καιροί ου μενετοί!



Ο μοναδικός τρόπος που έχει μείνει
για να λυθεί όποιο πρόβλημα
είναι η επανάσταση.

Χτύπα για τον απλό λόγο
ότι έχεις ίσα δικαιώματα μ' αυτούς που χτύπησαν
(δέστε το κι απ' την δική σας πλευρά)

Τ.Κ.


Ο Τάσος Σκορδάκης είναι εμβληματική φιγούρα στην μεταπολιτευτική ιστορία του Αιγάλεω.
Μέλος του ΚΚΕ και οργανωτής της ΚΝΕ Αιγάλεω στα τέλη του '70 διαγράφτηκε από το Κόμμα μια και έκφραζε πια τις θέσεις της καταστασιακής διεθνούς. Ο πόλεμος που του ασκήθηκε από το Κόμμα ήταν εξοντωτικός. Αρχές του 1980 συμμετείχε στην κατάληψη του Μποδοσάκειου και ενίσχυσε την θέση για την δημιουργία ενός αντιεμπορευματικού χώρου, τη συγκρότηση ενός προπυργίου ενάντια στις ιδεολογίες και τους θεσμούς του αστικού πολιτισμού. Μετά από μερικά χρόνια άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο στην περιοχή. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 ο Τάσος πεθαίνει καταπονημένος από ένα βαρύ άσθμα. Το 1991 εκδίδεται από δικούς του ανθρώπους συλλογή με δικά του ποιήματα. Τιμής ένεκεν...

Απόπειρα απολογισμού της εκδήλωσης της 5ης Μάη

100 περίπου άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της πρωτοβουλίας για συζήτηση γύρω από την υπόθεση της μισθωτής σκλαβιάς. Για να βοηθηθεί η συζήτηση, την εισήγηση συνόδευε και μια μπροσούρα της πρωτοβουλίας που, με τη σειρά της, έθετε τα ζητήματα με εκτενέστερη τεκμηρίωση διατηρώντας έτσι και την δική της αυταξία. Στον χώρο υπήρχε και μια μικρή έκθεση αφισών που έχουν εκδοθεί από αυτοοργανωμένα εγχειρήματα σε εργασιακούς χώρους και πρωτοβάθμια σωματεία με αντιεξουσιαστική βάση.
Η εισήγηση ήταν αναγκαστικά μακροσκελής μια και έπρεπε να παρουσιαστούν τόσο τα παραδείγματα των ναυπηγείων Σκαραμαγκά και του ΙΚΕΑ όσο και η δομή του κατεστημένου συνδικαλισμού, τα αδιέξοδά του, τα αυτοοργανωμένα πρωτοβάθμια σωματεία και, φυσικά, μια αναρχική πρόταση για την εργασία, την ταξικότητα και τον συνδικαλισμό. Το ζητούμενο ήταν να δημιουργηθεί μια σαφής υποδομή στην προοπτική ενός ουσιαστικού διαλόγου. Έτσι, αυτό που κατορθώθηκε τελικά ήταν, πέρα από μερικές τοποθετήσεις-παρουσιάσεις εργασιακών εγχειρημάτων από συντρόφους που συμμετέχουν σε αυτά, να θιχτούν μια σειρά από ζητήματα όπως η ίδια η ηθική της εργασίας, η όποια σημασία της εναλλακτικής εργασίας, τα θεσμικά όρια της συλλογικής δουλειάς σε εργασιακούς χώρους, η φιλοσοφία της μείωσης του ωραρίου, ο αναπόφευκτος ρεφορμισμός της συνδικαλιστικής δράσης κάθε οργανωτικής μορφής, ο εργατισμός, η επαναστατική συνείδηση ως υπερ-βαση της ταξικής...
Το κρύο στο άλσος του Μπαρουτάδικου που ξεπέρασε τα ανεκτά όρια και η ατιθάσευτη έκταση των ζητημάτων που ανοίχτηκαν επέσπευσαν το τέλος της εκδήλωσης. Τα ερωτήματα που τέθηκαν και η επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε γύρω από το θέμα της "δουλειάς" επιβεβαίωσαν ένα ζωηρό ενδιαφέρον του οποίου την έκταση κι εμείς δεν είχαμε εξαρχής εκτιμήσει. Θεωρούμε ότι η όλη προσπάθεια αποτελεί ένα σοβαρό ενέχυρο στην πορεία μας για την κατάκτηση της συνείδησης της ελευθερίας, στη ζωή και στη δράση μας στη περιοχή.

Ραντεβού στο Μπαρουτάδικο!

Με αφορμή τα παραδείγματα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και του ΙΚΕΑ που αποτελούν αιχμές για την τοπική κοινωνία του Αιγάλεω, το πρώτο για τις επικείμενες μαζικές απολύσεις και το δεύτερο για τις προσλήψεις με εξευτελιστικούς όρους, θα παρουσιαστούν οι ιδιαίτερες εργασιακές συνθήκες και η κατάσταση της κατεστημένης συνδικαλιστικής εκπροσώπησης και στα δύο παραδείγματα. Το πιο σημαντικό κομμάτι, ωστόσο, της συζήτησης είναι η παρουσίαση των θεσμικών αδιεξόδων της συλλογικής δράσης στους εργασιακούς χώρους, οι προσπάθειες μερικών πρωτοβάθμιων σωματείων να τα ξεπεράσουν και η συγκρότηση μιας αντιεξουσιαστικής-αναρχικής πρότασης. Η παρουσία συντρόφων και συντροφισσών που έχουν την εμπειρία των αδιεξόδων ή των διεξόδων όσον αφορά τις ατομικές και συλλογικές αντιστάσεις στους εργασιακούς χώρους αλλά και όλων όσοι συμμερίζονται αυτούς τους προβληματισμούς κρίνεται κάτι παραπάνω από απαραίτητη.
Ραντεβού στο Μπαρουτάδικο!


Ένα παράδειγμα από το ΙΚΕΑ:
Φωτογραφία από το εστιατόριο του ΙΚΕΑ. Χαρακτηριστικό δείγμα
εργασιακού καθεστώτος, αφού διατυπώνεται με σαφήνεια από τα
αφεντικά η θέση ότι το χαμηλό κόστος θα προέρχεται από την
μείωση του προσωπικού και όχι από την οποιαδήποτε διαπραγμά-
τευση μείωσης του κέρδους τους. Φανταστείτε πόση απαξία και
ανασφάλεια εκπέμπει μια τέτοια ταμπέλα μέσα σε έναν εργασιακό χώρο.
Επιπλέον, πρόκειται και για ένα είδος εναγώγησης της καταναλωτικής
συνείδησης σύμφωνα με την οποία ένας εργαζόμενος όταν γίνεται
καταναλωτής μπορεί και να επιτίθεται στην ίδια του την τάξη.

Ένα παράδειγμα από τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά:

Μαρτυρία εργαζομένου τον Σεπτέμβρη 2007:

«Δυο μέρες τώρα μαζευόμαστε το πρωί στην πύλη τις ώρες που κρατάει η στάση εργασίας, στο ναυπηγείο δεν λειτουργεί τίποτα στη διάρκεια των στάσεων. Η Thyssen είχε κάνει ξεκάθαρο από την αρχή ότι δεν την ενδιαφέρει ουσιαστικά το ναυπηγείο, ήθελε απλώς ένα μαγαζάκι, δίπλα στα ναυπηγεία της στο Κίελο στη Μαύρη Θάλασσα και αλλού, για τις δουλειές που κάνει με τους Ισραηλινούς ή τους Αιγύπτιους.

Αυτή είναι η αλήθεια, κι αυτά που έλεγε ο Σημίτης παλιότερα ή οι διάφοροι που περάσανε τώρα πριν τις εκλογές ήταν παραμύθια για να χρυσώσουν το χάπι.

Το μόνο που τους ενδιέφερε εξ αρχής ήταν κάποιες παραγγελίες του δημοσίου, κυρίως του Πολεμικού Ναυτικού και θέλαν να κλείσουν όλες τις υπόλοιπες δραστηριότητες, να κρατήσουν τα υποβρύχια αντε και να φτιάχνουν καμιά πολυτελή θαλαμηγό μια φορά στο τόσο όπως έλεγαν. Πήρανε ένα ναυπηγείο 150 στρέμματα και θέλουν να το κάνουν μικρά κοτέτσια να τα πουλάνε: πουλήσανε μια έκταση τη «Σαρακίνα» να γίνει χώρος για κοντέηνερς.

Μας φέρανε και κάτι σπεσιαλίστες τάχα μου από την Γερμανία να τους «εκπαιδεύσουμε», άσχετοι κατά κανόνα και χρυσοπληρωμένοι με 4.000 ευρώ το μήνα ενώ εγώ παίρνω 970 ευρώ και είμαι από τους καλοπληρωμένους και μιλάμε για δουλειά με πολύ μουτζούρα. Τί να εκπαιδεύσω..Από την άλλη υπάρχουν κι οι εργολάβοι που λένε μην πάρεις αυτόν ή τον άλλο, κάνει φασαρία για τις στολές, τα γάλατα κλπ.

Τι έκανε τώρα η Thyssen. Φτιάξανε πρώτα μια εταιρεία «χαρτοφυλακίου», την «Εταιρεία Τροχαίου Υλικού Ελλάδος» όπως την είπαν, δηλαδή το εργοστάσιο για τα βαγόνια. Την πουλήσανε σε κάτι παρατρεχάμενους δικούς τους, υπάλληλους της εταιρείας. Αυτοί κάνανε μάλιστα και αποχαιρετιστήριο δείπνο σε στελέχη της μονάδας διευθυντές κλπ, και τους είπαν «γειά σας εμείς φεύγουμε, αναλαμβάνει η Ντερμάγιερς που είναι μεγάλη εταιρεία ανταλλακτικών στην Γερμανία».

Τα παραδείγματα των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά και του ΙΚΕΑ δεν περιορίζονται μόνον στο πλαίσιο κάποιων χαρακτηριστικών προβληματικών αιχμών που αφορούν την περιοχή του Αιγάλεω αλλά είναι ευθεία προβολή του γενικότερου φαινόμενου της αναδιάρθρωσης του ελληνικού καπιταλισμού. Η μετάβαση από τον λεγόμενο δευτερογενή τομέα (την βιομηχανία, τις κατασκευές, την μεταποίηση) στον τριτογενή (υπηρεσίες, μεταφορές) δεν προβάλλεται στα δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα των Ναυπηγείων και του ΙΚΕΑ ως μια απλή σύμπτωση αλλά ως δηκτικά αποτελέσματα ενός συνολικότερου σχεδιασμού.

Η γραμμική αποδιάρθρωση των Ναυπηγείων, ως αργή διαδικασία μιας αναπόφευκτης παρακμής, μιας παρατεταμένης κρίσης λόγω του «σκληρού ανταγωνισμού στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης» σημαίνει και γραμμική αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων. Μπορεί η αποδιάρθρωση αυτή να συνοδεύεται κατά καιρούς από φρούδες ελπίδες, ελπίδες που τροφοδοτούνται από την φτηνή ρητορεία των εκάστοτε αναδόχων της επιχείρησης, μπορεί να εμφανίζεται μια φαινομενική ανάσχεση της κρίσης αλλά, τελικά, η κρίση είναι αυτή που επιστρέφει κάθε φορά δυνατότερη επιβεβαιώνοντας τον ανεπίστρεπτο χαρακτήρα της οριστικής διάλυσης. Το κλίμα αυτό της αποδιάρθρωσης μεταφέρεται στους εργαζόμενους, οι οποίοι εδώ και πολλά χρόνια εμπεδώνουν με πολλούς τρόπους την ανασφάλεια του μεροκάματου μέσα από το διαρκές αγκομαχητό των «συμβάσεων έργου», της ακατάσχετης φιλολογίας περί ιδιωτικοποιήσεων, των πολιτικών εξελίξεων που κάθε φορά πιθανόν να σημαίνουν και ένα «οριστικό τέλος».

Την ίδια στιγμή στα ΙΚΕΑ, μια από τις ναυαρχίδες του τριτογενή τομέα, η λύσσα των αφεντικών για ολοένα και περισσότερα κέρδη έχει από τη μια μεριά συσσωρεύσει την πείρα χειρισμού των «παραδοσιακών» εργασιακών σχέσεων και από την άλλη πειραματίζεται διαρκώς, εφαρμόζοντας στις σχέσεις αυτές τα επιστημονικά πλέον αποτελέσματα του κλάδου της «διαχείρισης ανθρώπινων πόρων». Όλοι αυτοί οι πειραματισμοί στο πλαίσιο της διάρθρωσης των νέων εργασιακών σχέσεων διευκολύνονται μέσα σε ένα κλίμα γενικευμένης ανασφάλειας, συνθηκών λιτότητας και υποστολής των κοινωνικών αντιστάσεων. Αυτό σημαίνει ότι τα περιθώρια σκλήρυνσης της στάσης των αφεντικών παράλληλα με το βάθεμα της εκμετάλλευσης αυξάνονται σε κάθε τομέα της παραγωγικής διαδικασίας.

Η καπιταλιστική επιθετικότητα δεν περιορίζεται στην περιστολή των θεσμισμένων κατακτήσεων των εργατικών αγώνων και στην ακυρωτική ερμηνεία των νόμων που θεσμίζουν τις διεκδικητικές ή αμυντικές στάσεις στους εργασιακούς χώρους αλλά ανοίγουν διαρκώς δρόμους για την παράκαμψη με κάθε τρόπο του οποιουδήποτε θεσμικού πλαισίου υπεράσπισης των εργαζομένων. Μέσα σε ένα τέτοιο καθεστώς, ο συνδικαλισμός αποτελεί ένα σύστημα αντίληψης που, πέρα από τα όποια προβληματικά χαρακτηριστικά από καταβολής του, έχει ματαιωθεί από τις κομματικές και πελατειακές αγκυλώσεις...

...Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε ένα ανοιχτό ζήτημα. Τελειώνοντας με τον κατεστημένο συνδικαλισμό αλλά και κάθε μορφή συνδικαλισμού που διαχωρίζεται μέσα στο φάσμα της καθημερινής ζωής και στη συνέχεια ιεραρχείται ως "καταλυτική ανατρεπτική δύναμη", ποια είναι αυτή η αυθεντική ριζοσπαστική συλλογική απάντηση που μπορεί να ρηγματώσει την απάθεια και την ανοχή των εκμεταλλευόμενων μέσα στους εργασιακούς χώρους;

Αυτά τα ερωτηματικά θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε μαζί με όσους και όσες τα συμμερίζονται τη Δευτέρα 5 Μάη στις 7.30 το απόγευμα στο Άλσος του Μπαρουτάδικου.

Αργά και σταθερά προς μια μισητή πόλη

Το Αιγάλεω έχει ήδη αλλάξει. Η διαφορά του απογεύματος μεταξύ Δευτέρας και Παρασκευής ήταν στην πόλη μέχρι πρότινος αισθητή. Ανοιχτά μαγαζιά κίνηση, κλειστά μαγαζιά ανάσα για την πόλη. Μια ισορροπία που λειτουργούσε χωρίς να σημαίνει ότι δεν ήταν ήδη προβληματική. Τώρα πλέον το κυκλοφοριακό βάρος ακόμη και με τα μαγαζιά κλειστά είναι σταθερά ανυπόφορο, λογαριθμικά αυξημένο, θόρυβος και απίστευτο καυσαέριο έχουν επιβαρύνει το τοπίο. Το γεγονός ότι Ιερά Οδός, Θηβών και Κηφισός είναι όλη τη μέρα δρόμοι μποτιλιαρισμένοι έχει επιβάλλει την διοχέτευση των αυτοκινήτων μέσα στα στενά διαχέοντας το πρόβλημα παντού. Η μέγγενη του Μετρό και του ΙΚΕΑ, εγχειρημάτων που σχεδιάστηκαν υπολογίζοντας τις κερδοφόρες παραμέτρους τους αλλά όχι και την ποιότητα ζωής των κατοίκων του Αιγάλεω (παραδοσιακή καπιταλιστική λογική), έχει αρχίσει να στραγγαλίζει την πόλη. Η αστυνόμευση και ο κοινωνικός έλεγχος είναι ασφυκτικά και το μέγεθός τους εντείνεται και εκτείνεται διαρκώς για να δημιουργεί όλο και περισσότερη ανασφάλεια, όλο και περισσότερο φόβο ότι κάτι κακό συμβαίνει ή θα συμβεί από στιγμή σε στιγμή.

Εκεί που οι αντικειμενικές αξίες αναγνωρίζουν επικερδείς ιδιοκτησίες και οι καταναλωτές θυσιάζουν την καθημερινότητά τους στη λατρεία των εμπορευμάτων, την φετιχοποίηση των αντικειμένων, εκεί ακριβώς οριοθετείται και η αξία της «ανάπλασης». Η ταχύτητα με την οποία εξυπηρετεί το Μετρό βραχυκλώνεται από την ανυπαρξία σχεδιασμού στάθμευσης, βραχυκυκλώνεται από τις αστικές συγκοινωνίες που -πέραν των γνωστών προβλημάτων τους- επιβαρύνονται και από το μποτιλιάρισμα. Πόσα πράγματα θα αγοράσουν οι Αιγαλιώτες από το ΙΚΕΑ; Εν τω μεταξύ θα εισπράττουν ασταμάτητα τις συνέπειες της καταναλωτικής μανίας όλου του λεκανοπεδίου (περίπου 20.000 επισκέπτες ημερησίως).

Το Αιγάλεω φυσικά και αλλάζει. Γίνεται αργά και σταθερά μισητό και ανυπόφορο και από τους ίδιους τους ανθρώπους του.

"Πέρασε από το δ.σ. της ΔΕΗ..."

Στις χτεσινές εφημερίδες ανακοινώθηκε με πηχιαίο τίτλο "Φως από ΔΕΗ για τη Χαλυβουργική" η κάτωθι επιτύμβια επιγραφή για την Ελευσίνα:

"Πέρασε από το δ.σ. της ΔΕΗ ύστερα από 3 αναβολές, η συνεργασία με τη Χαλυβουργική για τη μεγάλη μονάδα ηλεκτροπαραγωγής στην Ελευσίνα".

Το σχέδιο, λοιπόν, ολοκληρωτικής καταστροφής του Θριάσιου Πεδίου δρομολογείται από το κράτος και το μεγάλο κεφάλαιο σε αγαστή συνεργασία . Η ταφόπλακα έρχεται να πέσει με συντονισμένες κινήσεις από τους συνήθεις δολοφόνους και νεκροθάφτες ανθρώπων και περιβάλλοντος. Οι αντιδράσεις από μεριάς των τοπικών εξουσιών δεν φαίνεται να έχουν διάθεση να ξεπεράσουν την αναμενόμενη θεσμική γκρίνια, είναι προβλεπόμενα αναποτελεσματικές και θεωρούνται από τους ενδιαφερόμενους νεκροθάφτες ως γραφικές.
Ο Λόγος λοιπόν σε Όλους Εμάς.

Στο πνεύμα του "τα ουσιώδη έχουν ειπωθεί" παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την ταινία "αγέλαστος πέτρα", ταινία που αφορά την Ελευσίνα, το ξεθεμελίωμα του ανθρώπινου από την πολύπαθη αυτή περιοχή, τη λεηλασία της γης, της θάλασσας, της μνήμης, της ιστορίας.



Ας ελπίσουμε ότι ο αγώνας για την αποκατάσταση του ανθρώπινου στο θριάσιο Πεδίο μόλις αρχίζει. Ύστερα από πολλές αναβολές...

Ναυπηγεία Σκαραμαγκά: σχετικά με μια μοίρα που θέλουν να ορίζουν οι εξουσίες...

Τον Οκτώβρη λάβαμε ένα κάλεσμα αλληλεγγύης προς τους εργαζομένους των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Αφορμή αυτού του καλέσματος ήταν 200 επικείμενες απολύσεις.
Δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία. Τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά έχουν περιέλθει από το 2005 στην ιδιοκτησία της Thyssen krupp, στο πλαίσιο της γενικότερης αποβιομηχάνισης και του προσανατολισμού της ελληνικής οικονομίας προς τον τριτογενή τομέα.
Η συμφωνία του ελληνικού κράτους με την γερμανική εταιρεία περιείχε συγκεκριμένες ρήτρες και δεσμεύσεις. Ανάμεσά τους ήταν να μην μειωθεί ο αριθμός των 1400 εργαζομένων πριν το Μάη του 2008 (τι πρόσχημα για την εκτόνωση αντιδράσεων!) και επίσης, τα ναυπηγεία να λαμβάνουν έργα με απευθείας ανάθεση. Τα συγκεκριμένα έργα έχουν να κάνουν εν πρώτοις με συρμούς του ΟΣΕ και του ΜΕΤΡΟ και τέσσερα υποβρύχια του πολεμικού ναυτικού. Αξιοσημείωτο ως προς τις προθέσεις της εταιρείας είναι, εκτός του ότι η κατασκευή των υποβρυχίων μεταφέρθηκε στα ναυπηγεία της στο Κίελο της Γερμανίας, ότι το πρώτο υποβρύχιο, ο "Παπανικολής", που κατασκευάστηκε παρουσίασε προβλήματα ευστάθειας. Το ελληνικό υπουργείο άμυνας αρνήθηκε να το παραλάβει. Ο κυνισμός της εταιρείας δεν έχει όρια. Στις αρχές του καλοκαιριού του 2007, η Thyssen έχοντας ήδη εισπράξει λεφτά για τα τρία υποβρύχια (μη έχοντας στην ουσία παραδώσει ούτε ένα) ζήτησε το σύνολο των χρημάτων. Το ελληνικό κράτος αρνήθηκε με αυτούς τους όρους και η εταιρεία προχώρησε στην απόλυση 12 εργαζομένων. Τελικά, μετά από διάφορα αλισβερίσια μεταξύ των "εμπλεκόμενων" αλλά και την δυναμική αντίδραση των εργαζομένων οι απολύσεις ανακλήθηκαν.
Στη συνέχεια, η εταιρεία συνεπής προς την τυχοδιωκτική στρατηγική της προχώρησε στο "σπάσιμο" των ναυπηγείων σε μικρά κομμάτια ούτως ώστε να μεταπωληθούν τμηματικά, ξεκινώντας με το τμήμα τροχαίου υλικού που τελικά πωλήθηκε στην τυχάρπαστη Mayers (γερμανική εταιρεία κι αυτή, σε στενή σχέση με τον κυρίαρχο όμιλο). Στο τμήμα τροχαίου υλικού εργάζονται και οι 200 εργαζόμενοι των οποίων η μοίρα εξακολουθεί να είναι σε διαρκή εκκρεμότητα.
Συμπερασματικά:
Το ελληνικό κράτος πούλησε όσο-όσο (εισέπραξε 1,5 δις δραχμές ενώ για την απαλλαγή χρεών ώστε να πραγματοποιηθεί η πώληση έδωσε 100 δις δραχμές, μαντέψτε ποιός πλήρωσε την δυσθεώρητη διαφορά!) την δημόσια περιουσία και με επισφαλείς όρους για τους εργαζόμενους. Η Thyssen δεν έκανε επενδυτικά "ανοίγματα" προφανώς γιατί δεν την ενδιαφέρουν τα ναυπηγεία σαν τέτοια και τα χρησιμοποιεί μόνο για τα νταραβέρια της με το ελληνικό κράτος.
Δεύτερο αξιοσημείωτο είναι οτι ο R.Kuhlmann, διευθύνων σύμβουλος και γενικός δερβέναγας των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, υπήρξε αρχισυνδικαλιστής(!), πρόεδρος του γερμανικού σωματείου εργατών μετάλλου που αριθμεί 2 εκατομμύρια μέλη. Ποιος είπε οτι τα τρωκτικά δεν αναρριχώνται;
Αν κάτι μας εξοργίζει παντα, πέρα από τα παιχνιδάκια κράτους και αφεντικών, είναι το γεγονός ότι έρμαια αυτής της κατάστασης είναι οι εργαζόμενοι οι οποίοι σέρνονται από τον εκβιασμό της μισθωτής σκλαβιάς σε έναν δεύτερο, αυτόν της ανεργίας.
Ακόμη πιο εξοργιστική είναι η στάση των εργατοπατέρων του σωματείου εργαζομένων στα ναυπηγεία «Τρίαινα». Το σωματείο ελέγχεται από τις ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ. Οι επαγγελματίες αντιπρόσωποι των εργαζομένων έχουν λειτουργήσει πυροσβεστικά στους αγώνες και πάντα στο πλάι των αφεντικών, άλλοτε με συνδικαλιστικές μανούβρες, άλλοτε ενεργοποιώντας πελατειακές σχέσεις και άλλοτε με απειλές και τραμπουκισμούς. Στον αντίποδα της «Τρίαινας» και αμέσως μετά τις εξελίξεις του καλοκαιριού στήθηκε η ΕΕΝΣ (Εργοστασιακή Επιτροπή Ναυπηγείων Σκαραμαγκά) η οποία ελέγχεται κυρίως από το ΠΑΜΕ και ήρθε να διαχειριστεί με τη σειρά της τη δυσαρέσκεια απέναντι στην «Τρίαινα». Η μέγγενη της συνδικαλιστικής και κομματικής χειραγώγησης καλά κρατεί.
Προς το παρόν το ζήτημα των απολύσεων έχει "παγώσει" λόγω μιας μεγάλης εργοληψίας, της κατασκευής εξέδρας στην Thyssen που θα διαρκέσει περίπου 15 μήνες. Ωστόσο, οι ρήτρες πώλησης στην γερμανική εταιρεία όσον αφορά τις μαζικές απολύσεις την δεσμεύουν έως τον Μάη του 2008.
Τίποτε δεν δικαιολογεί τον εφησυχασμό. Αντίθετα, για το μέλλον των ναυπηγείων όλα δικαιολογούν τον υποψιασμό. Στο πλάι των εργαζομένων. Απέναντι στις επιλογές της κυριαρχίας…

Λεηλασία του ρημαγμένου Θριάσιου

Έχει ανακοινωθεί για αύριο συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 12 το μεσημέρι στην ανατολική είσοδο της Ελευσίνας που καλείται από την Επιτροπή Αγώνα. Δημοτικές αρχές, μαζικοί φορείς και κάτοικοι πρόκειται για μια ακόμη φορά να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για την σχεδιαζόμενη λεηλασία του τόπου τους. Είναι γεγονός ότι μέχρι σήμερα δεν έχει κατορθωθεί η επιθυμητή ανάσχεση της καπιταλιστικής επιθετικότητας στο Θριάσιο. Η λογική των αντισταθμιστικών μέτρων που κάθε φορά επικαλούνται οι τοπικές αρχές και η αναπτυξιολάγνα λογική των καθεστωτικών αριστερών οργανώσεων έχουν οδηγήσει κάθε προσπάθεια ακύρωσης των σχεδίων των αφεντικών της περιοχής σε αδιέξοδο. Στην χτεσινή συνέντευξη τύπου "τόσο ο νομάρχης όσο και οι δήμαρχοι εξήγησαν ότι δεν είναι ενάντια στην ανάπτυξη, όταν όμως γίνεται με σεβασμό στο περιβάλλον και τη δημόσια υγεία". Αν είναι δυνατόν! Οι άνθρωποι αυτοί μετά από τόσα χρόνια και σαφή δείγματα αμετανότητης λεηλασίας του Θριάσιου από το κράτος και τα αφεντικά ακόμη μιλάνε για "ανάπτυξη με σεβασμό".
Η κατάσταση στο Θριάσιο εδώ και πολλά χρόνια έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα ανεκτά επιβιοτικά όρια από κάθε άποψη. Τα καινούργια δολοφονικά περιβαλλοντοκτόνα σχέδια των αφεντικών "εξάγουν" πλέον επιθετικά το πρόβλημα από το Θριάσιο προς ολόκληρο το λεκανοπέδιο. Οι αντιστάσεις μέσα στην νέα συνθήκη δεν μπορούν παρά να ξεπεράσουν τις αγκυλώσεις των έως τώρα αδιέξοδων πρακτικών που στην ουσία διαχειρίζονταν το πρόβλημα. Όταν ο νομάρχης δηλώνει: "το έγκλημα που συντελείται στην Δυτική Αττική ξεφεύγει από τα στενά τοπικά όρια. Η μόλυνση δεν γνωρίζει σύνορα. Αυτό που σήμερα καταστρέφει τη Δυτική Αττική, πολύ σύντομα θα αποτελέσει μέγα κίνδυνο για όλο το λεκανοπέδιο" είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί με κανένα τρόπο να προσδοκεί σε μια απλή ποσοτική ενίσχυση της αντιπολιτευτικής του ρητορείας. Κανείς πια δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τον κύριο λόγο που του έδινε η δήθεν αμεσότητα ενός προβλήματος το οποίο περιοριζόταν στα φυσικά του όρια. Το πρόβλημα επεκτείνεται προς το λεκανοπέδιο και
η απόφαση είναι μία: τα καινούργια σχέδια δεν πρόκειται να εφαρμοστούν.