Για την συγκέντρωση στην πλατεία Κοτζιά

Πριν λίγη ώρα τελείωσε η πορεία που καλέστηκε από την πακιστανική κοινότητα και την αριστερή οργάνωση "συμμαχία σταματήστε τον πόλεμο". Προηγήθηκε συγκέντρωση, στις 6 το απόγευμα στην πλατεία Κοτζιά, στην οποία διαβάστηκαν διάφορα μηνύματα αλληλεγγύης στην πακιστανική και ελληνική γλώσσα. Κάποια στιγμή μεταφέρθηκαν τρία φέρετρα πακιστανών στην πλατεία, εκ των οποίων το ένα ήταν η σoρός του Μοχάμεντ ενώ τα άλλα δύο ήταν θυμάτων τροχαίου δυστυχήματος, με σκοπό να εξελιχθεί προσευχή για το κατευόδιο των ψυχών τους. Στη συνέχεια, αφού απομακρύνθηκαν οι σoροί, ξεκίνησε πορεία 1000 περίπου ατόμων που κατευθύνθηκε προς την Βουλή με την συμμετοχή πολλών πακιστανών, διαφόρων αριστερών οργανώσεων και ατόμων του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου.

Η πορεία είχε παλμό με πιο αιχμηρές τις φωνές των μεταναστών. Ήταν μια σχετικά αξιοπρεπής αποκατάσταση του οργισμένου κλίματος που αντιστοιχεί σε μια περίπτωση κρατικής δολοφονίας αφήνοντας πίσω μια συγκέντρωση που έμοιαζε με προεκλογική καμπάνια της διοργανώτριας αριστερής οργάνωσης...

Όλα συνεχίζονται!

Π. Ράλλη χτες βράδυ, λίγες γραμμές για τον νεκρό Μοχάμεντ, μια λέξη όπως η οργή...

Ένα βράδυ σαν κι αυτό, κάπως έτσι...

Το Μάη που πέρασε προσπαθήσαμε σε μια ανάρτησή μας να μεταφέρουμε το κλίμα γύρω από το Αλλοδαπών στην Πέτρου Ράλλη τα σαββατόβραδα. Αναμιχθήκαμε ένα βράδυ με το πλήθος των μεταναστών για να κατανοήσουμε τόσο την αιτία όσο και τη δυναμική της κατάστασης. Η επιθετικότητα των μπάτσων σε κάθε σημείο επαφής με τους μετανάστες ήταν χαρακτηριστική στην προσπάθειά τους να κρατήσουν το πλήθος μακριά από το κτίριο-στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ρατσιστικά μπινελίκια διανθισμένα με λαϊκοφασιστικές ατάκες σε συνδυασμό με κυνηγητό διανθισμένο με χτυπήματα αδιακρίτως. Κάποια στιγμή ανοίχτηκε διάλογος με το πλήρωμα ενός περιπολικού όπου διατυπώθηκε το παράπονο από τους μπάτσους ότι είναι ελάχιστοι, ότι κινδυνεύουν, ότι τους έχουν εγκαταλείψει, ότι τους έχουν αφαιρέσει τα γκλομπ. Τους αφήνουν μόνο με τα όπλα προφανώς για συγκεκριμένους λόγους (η Διοίκηση δεν "επιθυμεί" καμία επαφή και σε μια τέτοια περίπτωση καμία άλλη χρήση βίας πέραν της οριστικής και τελεσίδικης βίας και μόνο σε περίπτωση που κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα του οργάνου της τάξεως...).

Με κάποιον τρόπο οι μπάτσοι επανοπλίστηκαν με τα "απαραίτητα" ρόπαλά τους αλλά φαίνεται ότι η οριστική και τελεσίδικη βία που θα μπορούσαν να ασκήσουν δεν χρειάστηκε ούτε πιστόλια ούτε προσχήματα. Η είδηση; "Χτες το βράδυ μέσα σε συνθήκες κόλασης έπεσε νεκρός μετά από άγριο ξυλοδαρμό, ο Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ, 24χρονος πακιστανός μετανάστης, ενώ 15 ακόμη βρίσκονται βαριά τραυματισμένοι". Ο ένστολος φασισμός ικανοποίησε τη λύσσα του και τα παράπονά του...

Ο μηχανισμός της συγκάλυψης του γεγονότος έχει ήδη ενεργοποιηθεί και η κρατική προπαγάνδα στήνει απίστευτα σενάρια κατασταλτικής φαντασίας που υστερούν, ωστόσο, των ζωντανών μαρτυριών από τους χτυπημένους μετανάστες. Οι μπάτσοι παίρνουν ωμά την ευθύνη των μαζικών ξυλοδαρμών αλλά προσπαθούν να αποσυνδέσουν το θάνατο του Μοχάμεντ. Πέθανε αλλού κι άλλοτε!

τραγική σημειολογία είναι τα επετειακά σημαιάκια στο φόντο των χτυπημένων

Στην αρχή η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο θάνατος του Μοχάμεντ επήλθε στις 9 το βράδυ του Σαβάτου ενώ οι καταδιώξεις διαδραματίστηκαν στις 6.30 τα χαράματα της Κυριακής. Στη συνέχεια αναδιαμόρφωσε το σενάριο, μετέφερε την ώρα θανάτου προς τα χαράματα μετά τις καταδιώξεις αλλά πρόσθεσε ότι υπάρχει σύμφωνη μαρτυρία δύο συγγενών του νεκρού που καταθέτουν ότι ο Μοχάμεντ πνίγηκε τη στιγμή που πήγε να κάνει την ανάγκη του στο ρέμα του Βοτανικού και όντας "μεθυσμένος" έχασε την ισορροπία του και έπεσε μέσα. Στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ αναφέρεται ότι οι συγγενείς βρήκαν τον Μοχάμεντ μετά από ώρα μέσα στο ρέμα οπότε δεν μπορούν να γνωρίζουν την αιτία του θανάτου του. Επιπλέον η αστυνομία αναφέρει ότι ο Μοχάμεντ είχε κάρτα παραμονής οπότε δεν χρειαζόταν να στηθεί στην επίμαχη ουρά αλλά είναι γνωστό ότι στην ουρά στέκονται οι μετανάστες για την ανανέωση της κάρτας τους.
Τα σενάρια της αστυνομίας φημίζονται για την ποσότητά τους αλλά καθόλου για την ποιότητα. Πολύ φτήνεια και εκνευριστικά κυνική και εξόφθαλμη προχειρότητα!
Η ανακοίνωση της πακιστανικής κοινότητας για την δολοφονία και τους τραυματισμούς

Η σημερινή δολοφονία δεν είναι παρά μία ακόμη ανάμεσα στις εκατοντάδες. Από την Πέτρου Ράλλη μέχρι την Πάτρα και από τις νάρκες του Έβρου και τις "τυχαίες" εκπυρσοκροτήσεις στα χερσαία σύνορα μέχρι τις βουλιαγμένες βάρκες στο Αιγαίο οι αποστάσεις συναντιούνται σε ένα κοινό σημείο: της ενιαίας μεταναστευτικής πολιτικής.

Η αλληλεγγύη και η σκέψη μας στης γης τους κολασμένους,

η οργή μας γυρίζει και γυρίζει και γυρίζει πάνω από τα κεφάλια των δολοφόνων

Πώς να σκεφτείς ελεύθερα στη σκιά ενός σχολείου;

“ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Οι μαθητικές καταλήψεις αποτελούν πλέον περισσότερο μια εθιμοτυπική διαδικασία. Οι περισσότεροι από τους μαθητές που κάνουν κατάληψη δεν ξέρουν καν τον λόγο, απλά το κάνουν για να χάσουν μάθημα. Έχεις ακούσει φαντάζομαι το χωρατό περί στρογγυλής ή τετράγωνης τυρόπιτας.”

Ναι το έχουμε ακούσει. Το “μπλοκ” των καταληψιοσπαστών αναμασά χρόνια τώρα τέτοιες μπούρδες, προσθέτοντάς τους ένα εύθυμο υφάκι, φανερώνοντας έτσι την ίδια του την αδυναμία απέναντι στην ουσία της κατάληψης. Και η ουσία των μαθητικών καταλήψεων είναι μία. Και, φυσικά, δεν είναι άλλη από την λαχτάρα των μαθητών να ξεφύγουν έστω και για λίγο από τον προκαθορισμένο και επιβαλλόμενο τρόπο ζωής. Μιας λογικής που θέλει τους μαθητές να σέρνονται σε μια καθημερινότητα που περιλαμβάνει αποκλειστικά την οικογένεια, το σχολείο, το φροντιστήριο.

Μπορεί οι μαθητικές καταλήψεις να μην χαρακτηρίζονται από έντονες πολιτικές αναλύσεις, φανφάρες αγώνα και διεκδίκησης αιτημάτων. Οι συνειδήσεις των μαθητών δεν διαμορφώνονται μέσα από χιλιάδες βιβλία και απόψεις θεωρητικών αλλά από τα βιώματά τους. Μέσα από την ρομαντικότητα και την ενθουσιώδη έξαρση της ηλικίας τους επιχειρούν να δημιουργήσουν ζώνες ελευθερίας στον χωρόχρονο της καθημερινής κανονικότητας. Είναι η απάντησή τους στην καταστολή της ζωής, της ελευθερίας και των αναγκών τους… Στην προσπάθεια μετατροπής τους σε παθητικούς δέκτες που δεν γελάνε, δεν βγαίνουν από το σπίτι, δεν ερωτεύονται γιατί πολύ απλά δεν προλαβαίνουν να το κάνουν και γιατί “οι έρωτες και οι βόλτες είναι για το πανεπιστήμιο, τώρα το μυαλό τους πρέπει να είναι στα διαβάσματα και στις πανελλήνιες”.

Το γεγονός και μόνο ότι είναι μαθητές, είναι και ο σημαντικότερος λόγος (γιατί υπάρχουν και αρκετοί ακόμη) για να είναι και καταληψίες. Γιατί μέσα στις καταλήψεις μπορούν επιτέλους να καταστρέψουν και να απαρνηθούν τον μαθητικό ρόλο που αυτόματα και αυτονόητα επηρεάζει τη ζωή και τις σχέσεις τους και να δημιουργήσουν από την αρχή καταστάσεις αληθινές. Να ζήσουν και να σκεφτούν ελεύθερα. Γιατί όπως λέει και ένα σύνθημα ελαφρώς παραλλαγμένο από το Μάη του ‘68:

Πώς να σκεφτείς ελεύθερα στη σκιά ενός σχολείου;

ο καθρέφτης της γραφικότητας

Πρόκειται για ιδιόχειρο αφισάκι που κολλήθηκε πριν λίγες μέρες στον σταθμό του Μετρό στο Αιγάλεω. Συνήθως τέτοιες «προσπάθειες» είναι γραφικές και αν δεν προκαλέσουν τον γέλωτα θα προκαλέσουν τουλάχιστον ένα χαμόγελο οίκτου. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι μέσα στην γραφικότητα μπορεί κανείς να διακρίνει ξεκάθαρα τις «κινδυνολογικές» αιχμές της σύγχρονης μικροαστικής συνείδησης που αποτελεί και την συντριπτική κοινωνική πλειονότητα. Ποιές είναι αυτές; Μα ποιές άλλες από τις συνήθεις; Αναρχικοί, τούρκοι, αλβανοί και μουσουλμάνοι.

Δεν νομίζετε λοιπόν ότι είναι καιρός για την μικροαστική πλειονότητα να αντιληφθεί ότι μέσα στην γραφικότητα αυτής της ιδιόχειρης αφίσας αναγνωρίζει τον εαυτό της, γελάει και λυπάται στην ουσία τον εαυτό της, λυπάται τις αξίες της, γελάει με τον τρόπο που αντιλαμβάνεται η ίδια τον κόσμο;

στον αστερισμό της Πανσέληνος

Πάνω από καλώδια, πυλώνες, τσιμέντο, κηφισούς και ιερές όδούς, μονοκατοικίες και πολυκατοικίες, εσταυρωμένους και δαβάκες, μπαρουτάδικα και ελαιώνες, χρηματιστήρια και προπατζίδικα, ανισόπεδους κόμβους και ισοπεδωμένες συνειδήσεις,

ακόμη και πάνω από το ακρωτηριασμένο αιγάλεω

η πανσέληνος καγχάζει την ματαιοδοξία μέσα στην αιώνια μεγαλοσύνη της

όμορφη και απερίγραπτη όπως η ουσία της ελευθερίας

Κοινωνικοποίηση του χρέους των αφεντικών!

Τη στιγμή που οι πολιτικοί διαχειριστές του ελληνικού καπιταλισμού δηλώνουν ότι αναμένουν το «τσουνάμι» της διεθνούς οικονομικής κρίσης, το πρόβλημα διευθετείται ήδη, όπως είναι φυσικό εξάλλου, προς το μέγιστο συμφέρον του πιο επιθετικού μεγάλου κεφαλαίου. Με τα τρέχοντα δεδομένα αυτοί που πρόκειται να πληγούν από την κρίση είναι οι μισθωτοί (και στην εργασιακή συνθήκη αλλά και ως φορολογούμενοι) και οι μικρομεσαίοι.

[Μια επισήμανση για την περιοχή μας. Η λιτότητα αλλά και το ξήλωμα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων είναι μια κατεύθυνση που βρίσκεται, έτσι κι αλλιώς, στις προοπτικές των κυρίαρχων επιλογών για το Αιγάλεω. Έχουμε αποτυπώσει και τεκμηριώσει πολλές φορές αυτήν την προοπτική που χαρακτηρίζει την φιλοσοφία του «Αιγάλεω που αλλάζει». Η τρέχουσα κρίση λοιπόν πρόκειται απλά να επιταχύνει αυτές τις αλλαγές. Τα μεγακαταστήματα λιανικής πώλησης που έχουν εγκατασταθεί στην περιοχή και θεωρούνται πυλώνας της καπιταλιστικής της αναδιαμόρφωσης, είναι μια βάση της «πραγματικής οικονομίας» που όχι μόνο δεν έχει πληγεί αλλά ενισχύεται μεσούσης της κρίσης. Θα κλείσουν σπίτια και θα ξεπουληθούν σύμφωνα με τις νέες αντικειμενικές αξίες αλλοιώνοντας την ταξική σύνθεση της περιοχής. Θα κλείσουν τα μικρομάγαζα της γειτονιάς για να αντικατασταθούν –αν αντικατασταθούν- από υποκαταστήματα μεγάλων αλυσίδων λιανικής υπό καθεστώς φρανσάιζ και συνακόλουθα υπό ενός δυσμενούς καθεστώτος εργασιακών σχέσεων]

Εκείνο που επιταχύνει την επιθετικότητα του καπιταλισμού -και προφανώς οξύνει τον κοινωνικοταξικό ανταγωνισμό- είναι η διαδικασία κοινωνικοποίησης του χρέους των τραπεζών. «Κρατική στήριξη» του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν σημαίνει τίποτε άλλο από το ότι οι ίδιοι οι φορολογούμενοι στηρίζουν τις τράπεζες που με τη σειρά τους θα συνεχίζουν απτόητες την αμετροεπή τους τοκογλυφία.

Εντυπωσιακές εξελίξεις: θα πληρώνουμε λοιπόν από δω και πέρα και τους τόκους στους τοκογλύφους αλλά και τις συνέπειες της δικής τους κερδοσκοπικής χυδαιότητας!

ο αγιασμός των αμαξιδίων

"Αμαξίδια για την μεταφορά των παιδιών πρόσφερε ο Aρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, στο ειδικό δημοτικό σχολείο Αιγάλεω, όπου βρέθηκε το πρωί της Τετάρτης για να τελέσει τον αγιασμό. Μαζί του και ο υπουργός Παιδείας Ευρ.Στυλιανίδης".
8/10/08

Τη στιγμή που η Εκκλησία βρίσκεται στο προσκήνιο για την κλοπή δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από τους κατοίκους αυτής της χώρας, την ίδια στιγμή κάνει ασκήσεις "μεγαλοψυχίας" προς τα ειδικά παιδιά της περιοχής μας. Δημαγωγικά κόλπα, μεταφυσική απλοχεριά, ρασοφόρα ελεημοσύνη σε ένα Αιγάλεω όπου η χυδαιότητα της κυριαρχίας έχει ξεχειλίσει από καταβολής του και με τις ευλογίες του παπαδαριού. Από κοντά κι ο υπουργός παιδείας, φορέας μιας πολιτικής που λεηλατεί την διαλυμένη καπιταλιστική δημόσια υποδομή προς όφελος των αντίστοιχων ομάδων συμφερόντων. Είναι ανεπιθύμητοι!

Αν θεωρεί κανείς ότι αποτελεί στείρα γκρίνια η πολεμική σ' αυτή την "αγαθή" έστω ελάχιστη κίνηση έγνοιας του Κράτους και της Εκκλησίας προς αυτά τα παιδιά, τότε πρέπει να μάθει ότι του περισσεύει δουλοπρέπεια. Ως πότε θα διδάσκει σε αυτά τα παιδιά, και σε κάθε παιδί, ότι είναι σώφρον να τρέφεται μια ζωή με τα ψίχουλα που πέφτουν από τα τραπέζια του καπιταλιστικού νεοφιλελευθερισμού και του ψευτοπρονοιακού σοσιαλδημοκρατισμού;

Σ' αυτόν τον κόσμο αγιάζονται κι αγιάζουν μόνο οι προσκυνημένοι...

Για να κατανοήσουμε αυτή την παγκόσμια οικονομική κρίση

Σε μια προσπάθεια κατανόησης της πραγματικότητας θα παραθέσουμε δύο κατατοπιστικά αποσπάσματα μιας ανάλυσης του Μάικλ Χάινριχ, μαθηματικού και πολιτικού επιστήμονα του γερμανικού περιοδικού "Για μια κριτική κοινωνική επιστήμη":

..."Αυτή η κρίση αξίζει μια λεπτομερή ματιά. Ξεκίνησε με μια πράξη υπεραυξημένων συναλλαγών, που ολοκληρώθηκαν με ένα σπάσιμο της κερδοσκοπικής φούσκας. Από την εποχή της "μανίας της ολλανδικής τουλίπας", στις αρχές του 17ου αιώνα, τέτοιες κρίσεις κερδοσκοπίας έχουν ακολουθήσει πάντα την ίδια διαδρομή: η προσδοκώμενη αξία ενός συγκεκριμένου προϊόντος (είτε πρόκειται για μετοχές, είτε για σπίτια, είτε για βολβούς τουλίπας) αυξάνει συνεχώς, τροφοδοτώντας ακόμα περισσότερο τη ζήτηση γι’ αυτό, επειδή όλοι θέλουν να συμμετέχουν στη δήθεν ασταμάτητη αύξηση της αξίας. Ο κόσμος χρησιμοποιεί ίδια κεφάλαια και τελικά παίρνει και δάνεια, ώστε να αποκτήσει το αντικείμενο της κερδοσκοπίας. Οι τιμές ανεβαίνουν ακόμη πιο ψηλά, εξαιτίας της αυξημένης ζήτησης, και οδηγούν σε ακόμη μεγαλύτερη αύξηση της ζήτησης. Αλλά, κάποια στιγμή, η αυξητική τάση εξαντλείται. Γίνεται πιο δύσκολο να βρεθούν νέοι αγοραστές και οι αρχικοί επενδυτές θέλουν να πουλήσουν, ώστε να εξαργυρώσουν τα κέρδη τους. Η τιμή του αντικείμενου της κερδοσκοπίας πέφτει. Τώρα όλοι θέλουν να εξέλθουν από την αγορά προκειμένου να αποφύγουν ζημιές, πράγμα που οδηγεί όμως σε μεγαλύτερη πτώση της τιμής του αντικειμένου της κερδοσκοπίας. Πολλοί που μπήκαν αργά στο κερδοσκοπικό παιχνίδι και αγόρασαν σε υψηλές τιμές τώρα υπόκεινται μεγάλες ζημιές. Από τη στιγμή που αυτές οι ζημιές συνδυάζονται με μια γενική υποχώρηση της ζήτησης, αυτή η κερδοσκοπική κρίση μπορεί να επηρεάσει το σύνολο της οικονομίας. Κανονικά, η πορεία τέτοιων κερδοσκοπικών κρίσεων είναι σήμερα γνωστή ακόμα και σε αυτούς που συμμετέχουν σε αυτές. Αλλά δεν τους είναι ποτέ ξεκάθαρο το ακριβώς σε ποια φάση της κερδοσκοπίας εισέρχονται ή βρίσκονται: περίπου στην αρχή, όπου οι ευκαιρίες για πραγματοποίηση κερδών είναι ακόμα καλές, ή πιο κοντά στο τέλος, λίγο πριν σκάσει η φούσκα; Όλοι ελπίζουν να βρεθούν ανάμεσα στους νικητές, ακόμα κι αν γνωρίζουν ότι η κατάρρευση έρχεται...

.... Η παρούσα κρίση είναι αξιοσημείωτη εξαιτίας του ρόλου που οι τράπεζες έχουν παίξει σε αυτή. Στις χρηματιστηριακές κρίσεις, οι χαμένοι είναι συνήθως οι πολλοί μικροεπενδυτές που τοποθετούν τις οικονομίες τους σε μετοχές και βρίσκονται να κρατάνε απαξιωμένα χαρτιά μετά από κάποια κρίση, ή βρίσκονται ακόμα και χρεωμένοι επειδή χρηματοδότησαν τις χρηματιστηριακές τους αγορές μέσω δανεισμού. Στην περίπτωση της κρίσης των ακινήτων στην αμερικάνικη αγορά, αυτοί που υπέφεραν είναι οι τράπεζες και τα κερδοσκοπικά hedge funds, που αγόρασαν τα χρέη για ακίνητη περιουσία (ή τίτλους, καλυπτόμενους από τα χρέη) από τις τράπεζες έκδοσης των δανείων. Πολλοί ιδιοκτήτες σπιτιών, ανίκανοι να πληρώσουν, έχασαν τις αποταμιεύσεις τους, τις οποίες είχαν επενδύσει στην αγορά της κατοικίας τους, σαν αποτέλεσμα των κατασχέσεων. Αλλά τουλάχιστον ο εύκολος δανεισμός που προσφέρθηκε από τις τράπεζες επέτρεψε ένα υψηλό επίπεδο κατανάλωσης για κάποια χρόνια. Αυτή τη φορά, δεν πρόκειται για μικρούς αποταμιευτές που έβαζαν το μηδαμινό τους κεφάλαιο σε εξαφανιζόμενες σε μια νύχτα μετοχές, αλλά κυρίως για τράπεζες που χρηματοδοτούσαν την αγορά υπερτιμημένων ακινήτων και τις καταναλωτικές δαπάνες των ιδιοκτητών κατοικίας.
Η έκταση των ζημιών που καθεμία από τις τράπεζες έπρεπε να απορροφήσει (όχι μόνο οι αμερικάνικες τράπεζες, αλλά επίσης, για παράδειγμα, ιδιωτικές και δημόσιες γερμανικές τράπεζες, που πήραν μέρος σε απατηλά ασφαλείς κερδοσκοπικές συναλλαγές) δεν έχει ακόμα ξεκαθαρίσει. Όχι μόνο γιατί οι τράπεζες είναι απρόθυμες να δημοσιοποιήσουν την έκταση των ζημιών τους, αλλά επίσης επειδή, όπως συμβαίνει συχνά, δεν είναι οι ίδιες σε θέση να γνωρίζουν την ακριβή πλήρη έκταση. Όταν εμπλέκονταν στην αγορά τίτλων που καλύπτονταν από δάνεια ακινήτων, οι τράπεζες εμπιστεύτηκαν τυφλά την κρίση των αποκαλούμενων "γραφείων διαβάθμισης". Αλλά η υψηλότερη ποιότητα "ΑΑΑ" διαβαθμίσεων πληρωνόταν από τις ίδιες τις τράπεζες που εξέδιδαν τους τίτλους, γεγονός που δεν ήταν οπωσδήποτε βοηθητικό αναφορικά με την αντικειμενικότητα των διαβαθμίσεων. Από τη στιγμή που κανείς δεν γνωρίζει επακριβώς ποια τράπεζα είναι αγκιστρωμένη σε πόσα σάπια δάνεια ή ακόμα κι αν αντιμετωπίζει χρεοκοπία, η έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στις τράπεζες έχει μεγαλώσει τόσο ώστε τον τελευταίο χρόνο έχει σχεδόν παραλύσει τις διατραπεζικές συναλλαγές. Στις διατραπεζικές συναλλαγές, οι τράπεζες χορηγούν η μία στην άλλη μικρής διάρκειας δάνεια, χωρίς τυπικότητες, προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι οι δουλειές εξελίσσονται ομαλά. Αλλά, αν κάποια τράπεζα πρέπει να συνυπολογίσει ότι κάποια άλλη μπορεί να χρεοκοπήσει αύριο, ο συνηθισμένος "εν νυκτί" δανεισμός γίνεται επίσης ριψοκίνδυνος. Μεγαλύτερα προβλήματα έχουν αποφευχθεί μέχρι τώρα μόνο επειδή οι κεντρικές τράπεζες αντέδρασαν με μια γρήγορη επέκταση της δανειοδότησής τους"...

Δεν χρειάζεται τώρα να παραθέσουμε αποσπάσματα σε σχέση με το ποιοί πληρώνουν κάθε φορά την κρίση καθώς αυτό μεταξύ μας αποτελεί κοινό προλεταριακό βίωμα. Κάθε προσπάθεια, ωστόσο, να κατανοήσουμε την καπιταλιστική πραγματικότητα μας προσφέρει και μια ακόμη ευκαιρία να ρηγματώνουμε τις αντιφάσεις της. Να είμαστε πιο εύστοχοι στις δράσεις και τις προοπτικές μας.

Σάπια η κοινωνία της αφθονίας

Η Νομαρχία Αθηνών σε ανακοίνωση της 22/9/08 αναφέρει την κατάσχεση 26 τόνων ακατάλληλων τροφίμων κατά το α' εξάμηνο του 2008, την κατάθεση 568 μηνυτήριων αναφορών στον εισαγγελέα και την επιβολή προστίμων ύψους 2,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Στον κατάλογο των επιχειρήσεων που παραπέμφθηκαν στον εισαγγελέα συναντάει κανείς τους γνωστούς-αγνώστους Carrefour-Μαρινόπουλο, Dia, McDonald, Vivartia, Βερόπουλο, συναντάει πολλά ψητοπωλεία, φούρνους, ιχθυοπωλεία, ζαχαροπλαστεία στο Κέντρο της Αθήνας, σε Χαϊδάρι και Περιστέρι, συναντάει, ωστόσο, και κυριλέ εστιατόρια στο Κολωνάκι, στου Ψυρρή, στη Γλυφάδα, σε μαγαζιά που πληρώνει κανείς τα μαλλιοκέφαλά του για τους σεφ και την "υψηλή αισθητική".
Μπορεί κανείς να φανταστεί την έκτασή του φαινομένου καθώς "πλημμυρίζει" την αρμόδια κρατική υπηρεσία σε τέτοιο βαθμό που για να επιτευχθεί η ανάσχεση επιδιώκεται μια ανοιχτή δημοσιοποίηση. Όπως ισχυρίζεται ο νομάρχης: "Εμείς, ως Νομαρχία Αθηνών, με τις λιγοστές μας δυνάμεις, λόγω των τεράστιων ελλείψεων σε προσωπικό δίνουμε καθημερινά έναν αγώνα άνισο με τους παραβάτες". Σιγά κύριε νομάρχα μου! Τόσα χρόνια στα όφιτσια δεν μας πείθετε ως αθώα περιστερά . Είναι γνωστόν τοις πάσι ότι καπιταλισμός δεν τα βάζει με τον εαυτό του .
Από τον κατάλογο των "βρώμικων" επιχειρήσεων λείπουν οι επιχειρηματίες του Αιγάλεω όχι γιατί στην ουσία είναι εκτός αλλά γιατί φαίνεται ότι δεν έχει γίνει καθόλου έλεγχος στην περιοχή. Κανείς μας, ωστόσο, δεν μπορεί να αμφιβάλλει ότι το φαινόμενο αγγίζει τη γειτονιά καθώς πρόκειται για γενικευμένη συνθήκη και δομική λειτουργία της κοινωνίας της "αφθονίας", της χυδαιότητας του καπιταλισμού, της ξεφτίλας ενός πολιτισμού που κινείται με καύσιμο την αρπαχτή μέχρι θανάτου (όχι ημών αλλά των άλλων).

Για να δείτε ολόκληρο τον χρήσιμο κατάλογο

των "βρώμικων"επιχειρήσεων

πατήστε εδώ: ανακοίνωση της Νομαρχίας

η μικροφυσική της εξουσίας

Ο EΞΥΠΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ
Ο ΠΟΝΗΡΟΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΑΙ
Ο ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΠΙΜΕΝΕΙ


Η συγκεκριμένη επιγραφή βρίσκεται πάνω από τον προιστάμενο ελέγχου
στον 2ο όροφο της ΔΟΥ Αιγάλεω.
Εδώ λοιπόν πρόκειται για μια απριόρι επιβεβλημένη παραδοχή από μέρους σου κάθε προσταγής ή απαίτησης του προϊσταμένου προκειμένου αφενός μεν να εξυπηρετηθείς αφετέρου δε να επικυρωθείς ως έξυπνος από την Αυτού Μεγαλειότητά Του.
Μια διαφορά της εποχής μας από τον μεσαίωνα είναι ότι οι εφοριακοί τότε περνούσαν από τα χωράφια για να εισπράξουν τους φόρους ενώ σήμερα οι υπήκοοι στήνονται οι ίδιοι στην ουρά, ταλαιπωρούνται, απαξιώνονται πολλάκις και λοιδορούνται από τους σύγχρονους φοροεισπράκτορες προκειμένου να καταβάλλουν τα κρατικά χαράτσια.
Αποσιωπητικά...

χυδαία "διαδημοτικά" κολπάκια

Την Δευτέρα 29 Σεπτέμβρη 400 περίπου άτομα ξεκίνησαν από την πλατεία Εσταυρωμένου συμμετέχοντας στην πορεία διαμαρτυρίας που διοργάνωσε ο Αναπτυξιακός Σύνδεσμος Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ) προς το κέντρο της Αθήνας ενάντια στα περιβαλλοντικά τεκταινόμενα στο Θριάσιο Πεδίο. Παραθέτουμε σχετικό απόσπασμα από το ιστολόγιο της Διαρκούς Κίνησης για την υπεράσπιση των Δασών και Αλσών Χαϊδαρίου:
"Πραγματοποίησε λοιπόν ο ΑΣΔΑ χθες την περίφημη «Ελευσίνια πορεία» για τη διάσωση του περιβάλλοντος στην Δυτική Αττική. Ναι ο ίδιος ΑΣΔΑ που δενδροφυτεύει Απρίλιο – Μάϊο το Ποικίλο για να φροντίσει να μη μείνει ούτε κλαράκι που να μην ξεραθεί στην επερχόμενη ζέστη. Ο ίδιος που δεν είναι ικανός να τοποθετήσει μια μπάρα στον δασικό δρόμο δίπλα από το γνωστό «κέντρο ψυχαγωγίας», ο ίδιος που αφήνει τις υπόλοιπες να ρημάζουν δημιουργώντας δρόμους – κέντρα υποδοχής απορριμματοφόρων μέσα στα δάση μας, ο ίδιος που μας έχει προσφέρει τόσες και τόσες «ομορφιές» στη περιοχή μας. Μαζί του βέβαια και όλη η γνωστή «αθώα» παρέα των «επαναστατών» τοπικών δημάρχων, βουλευτών και νομαρχέων που όπως σωστά σχολίασε κάποιος με το ένα χέρι υψώνουν την γροθιά και με το άλλο υπογράφουν την καταστροφή μας. Οι ίδιοι που αφήνουν τον Σκαραμαγκά να λειτουργεί κανονικότατα σαν λιμάνι, ενώ την ίδια στιγμή «διαμαρτύρονται» για αυτό ακριβώς! Οι ίδιοι που είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την μεταφορά των δεξαμενών από το Πέραμα στην ήδη κατεστραμμένη λίμνη Κουμουνδούρου και στους πρόποδες του Ποικίλου. Αυτοί που υπογράφουν την επέκταση των ΕΛΠΕ και αδυνατούν ή αρνούνται να αντιδράσουν στις διεκδικήσεις κάθε μορφής «Αγίων» στο Ποικίλο Όρος. Αυτοί που κάνοντας τις αθώες περιστέρες με περίσσια υποκρισία και θράσος υψώνουν τους τόνους ενάντια σε αυτούς που φέρνουν την ολική καταστροφή στην Δυτική Αττική". (xaidari.blogspot.com)

Το δόγμα της ανάπτυξης μέσα στο πλαίσιο του αστικού πολιτισμού είναι συνώνυμο με την καταστροφή του ανθρώπου και του περιβάλλοντος. Οι διάφοροι "αναπτυξιακοί σύνδεσμοι" και οι διάφορες "δημοτικές αναπυξιακές εταιρίες" είναι πρωταγωνιστές στην διαχείριση της καπιταλιστικής λεηλασίας των περιοχών της αρμοδιότητάς τους. Όσον αφορά περιπτώσεις αντιπαλότητας όπως και αυτή στο προκείμενο σε σχέση με το Θριάσιο Πεδίο, δεν είναι τίποτε άλλο από σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των μηχανισμών "ανάπτυξης" όπου το επίδικο ενδύεται με αμφιβόλου περιεχομένου χαρακτηρισμούς όπως "ορθολογική διαχείριση του περιβάλλοντος". Πρόκειται για ρητορικά τεχνάσματα με σκοπό την κοινωνική συσκότηση γύρω από τα πραγματικά αίτια των συγκρουόμενων ενδοεξουσιαστικών συμφερόντων.

Οι άνθρωποι λοιπόν από το Χαϊδάρι διατυπώνουν με σαφήνεια στην περίπτωση του Θριάσιου Πεδίου τα κραυγαλέα επιφαινόμενα αυτής της αντιπαλότητας, τα χυδαία "διαδημοτικά" κολπάκια εκμαίευσης κοινωνικής νομιμοποίησης...

29 Σεπτέμβρη 1944: Η σφαγή στο Αιγάλεω

Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1944 ο Γιάννης Μπατζακίδης, μέλος του ΚΚΕ και πολιτικός καθοδηγητής του ΕΑΜ, εκλέγεται δια βοής δήμαρχος Αιγάλεω έπειτα από ανοιχτή λαϊκή συνέλευση των κατοίκων στην Πλατεία Εσταυρωμένου. Οι διορισμένες (δοτές) δημοτικές αρχές απομακρύνονται. Την επομένη, απεσταλμένοι του ΕΛΑΣ που μάχεται να προστατεύσει τις περιοχές της Αθήνας από τις γερμανικές ωμότητες, ζητούν από την τοπική χωροφυλακή είτε να προσχωρήσει στις τάξεις των ανταρτών, είτε να εγκαταλείψει την πόλη.
Οι γερμανοί, θορυβημένοι από τις δραστηριότητες του ΕΛΑΣ, αναζητούν εναγωνίως τρόπους ώστε να εξασφαλισθεί η επικείμενη αποχώρηση των τμημάτων τους από την ελληνική πρωτεύουσα, μέσω της μοναδικής διόδου που υπάρχει, της Ιεράς Οδού. Ουσιαστικά επιδιώκουν να τους δοθεί ένα πρόσχημα, για να εκκαθαρίσουν την περιοχή του Αιγάλεω από οποιαδήποτε για αυτούς απειλή.
Η αφορμή προκύπτει το πρωί της αποφράδας 29ης Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με κάποιες μαρτυρίες κατοίκων αλλά και μελών της αντίστασης, εκείνη τη μέρα σημειώθηκε μια ασήμαντη αψιμαχία μεταξύ ελλήνων ανταρτών (που βρίσκονταν σε φυλάκιο του ΕΛΑΣ δίπλα στη γέφυρα του ποταμού Κηφισού στη διασταύρωση με την οδό Παλαιάς Καβάλας) και δύο γερμανών μοτοσικλετιστών. Σύμφωνα με κάποιες άλλες μαρτυρίες τις οποίες όμως απορρίπτει ο ΕΛΑΣ, ακολούθησε μια εκτεταμένη σύρραξη τμήματος του ΕΛΑΣ με γερμανικές δυνάμεις που είχαν καταφθάσει ενισχυμένες και με ταγματασφαλίτες.
Ασάφεια επικρατεί σχετικά με το αν υπήρξαν γερμανικές απώλειες. Κάποιες πηγές κάνουν λόγο για έναν ή και δύο νεκρούς αξιωματικούς, καθώς και αρκετούς τραυματίες και από τις δύο πλευρές. Κατά άλλες εκτιμήσεις, το επεισόδιο ήταν αμελητέο, αφού ο ΕΛΑΣ είχε αποφασίσει να μην προβεί σε ενέργειες που ενδέχεται να προκαλούσαν εχθρικά αντίποινα.
Την ίδια εκείνη ημέρα, ένα επίλεκτο γερμανικό τάγμα (των στρατιωτικών εγκαταστάσεων της περιοχής Μαρκόνι) διατάχθηκε να προχωρήσει σε εκκαθάριση της περιοχής. Οι γερμανοί κατέφθασαν στο Αιγάλεω και αρχικά εκτέλεσαν επί τόπου 31 άοπλους και αμέτοχους στο προηγηθέν συμβάν πολίτες, όσους είχαν την ατυχία να βρεθούν στο δρόμο τους. Εν συνεχεία, απέκλεισαν το συνοικισμό του Αγίου Γεωργίου και επέτρεψαν την αποχώρηση μόνο κάποιων γυναικόπαιδων. Τους άνδρες άνω των 15 ετών που εγκλωβίστηκαν στις κατοικίες τους, έβαλαν φωτιά και τους έκαψαν ζωντανούς. Περίπου εκατό οικίες πυρπολήθηκαν και καταστράφηκαν ολοσχερώς.
Ο Μανώλης Γλέζος στο δεύτερο τόμο του βιβλίου του για την Εθνική Αντίσταση 1940-45, κάνει λόγο για 65 νεκρούς που είναι από ότι φαίνεται ο επίσημος αριθμός μόνο των καμένων και όχι και των αρχικά εκτελεσθέντων Αιγαλιωτών. Ο αριθμός των απωλειών, επομένως, πλησιάζει στους εκατό νεκρούς (31+65).
Η σφαγή τερματίσθηκε ή περιορίσθηκε όταν, όπως φημολογείται, στην πόλη έφθασε εσπευσμένα ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδας κ. Δαμασκηνός που φέρεται να ικέτεψε γονατιστός τον επικεφαλής γερμανό διοικητή. Ο Δαμασκηνός ειδοποιήθηκε από τον συνονόματο αρχιμανδρίτη ανιψιό του (μετέπειτα μητροπολίτη Φθιώτιδας Δαμασκηνό), ο οποίος υπηρετούσε ως ιεροκήρυκας στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Υπάρχει και μια ακόμη εκδοχή, η οποία ωστόσο το πιθανότερο είναι να αποτελεί αστικό μύθο: Πως ήταν η όμορφη ελληνίδα ερωμένη του γερμανού διοικητή, αυτή που τον έπεισε να σταματήσει τη θηριωδία.
Την επομένη ημέρα (30-9-1944) και ενώ ο ΕΛΑΣ προχώρησε σε εγκατάσταση πολυβόλων για να αποτρέψει νέα ενδεχόμενη επιδρομή, 41 απανθρακωμένα πτώματα θάφτηκαν δίπλα στον Άγιο Σπυρίδωνα, εν μέσω θρήνων και οδυρμών των φίλων και συγγενών τους. Άλλοι νεκροί μεταφέρθηκαν για ταφή στο Γ’ Νεκροταφείο και μερικοί ακόμη στον Άγιο Βασίλειο Περιστερίου.
Οι δολοφόνοι και οι ντόπιοι συνεργοί τους εντούτοις, παρέμειναν μέχρις σήμερα, ατιμώρητοι.
Μία (ενδεικτική μόνο) κατάσταση θυμάτων προκύπτει από τα επισήμως εκδοθέντα πιστοποιητικά θανάτου που συμπλήρωσαν Αιγαλιώτες γιατροί, διαπιστώνοντας «θάνατο από βολή πυροβόλου όπλου», «ακατάσχετη αιμορραγία από πυροβολισμό στην κεφαλή» ή «στην κοιλιακή χώρα», «εκτέλεση υπό του εχθρού» και άλλες αιτίες.
• Κουρτέσης Γεώργιος (ετών 22), Σταυρίδης Γεώργιος (15), Μοσχάκης Φώτης (34), Κοντογιάννης Γεώργιος (30), Σταύρου Βασίλειος (21), Κακούρης Δημήτριος (36), Λυμπερόπουλος Χαράλαμπος (20), Νονεμβασιός Σταμάτης (38), Παπανικολάου Αριστείδης (37), Σαπουναδέλης Ανδρέας (18), Μαζλουμίδης Κωνσταντίνος (38), Ζαμπαράς Κλέαρχος (22), Καμπούρογλου Κυριάκος (38), Χαλβατζίδης Παύλος (38), Ασλανίδης Γεώργιος (49).

Αναδημοσίευση από wikidedia
Πηγές:"Χρέος Τιμής" (Νίκος Στεφάνου Μιχιώτης 2001)
"Εθνική Αντίσταση 1940-45" (Μανώλης Γλέζος 2006)

για την πόλη που μας περιμένει

"Κατά την εικοσαετή λειτουργία στο Αιγάλεω
φτιάξαμε 1 (μία!) δήλωση Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας"
Β. Βασιλειάδης, φοροτεχνικός-οικονομολόγος
από http//www.egaleocity.gr

Και ο Β., σε μια απλή αλλά κραυγαλέα διατύπωση της ταξικής πραγματικότητας του Αιγάλεω, συνεχίζει: "Αιγάλεω 2008 , Ιερά οδός και Θηβών. Μαγαζιά "γωνία". Ξενοίκιαστα. Χρόνια τώρα.Κόσμος πολύς. Μεταξύ αυτών-Επαγγελματίες που περιμένουν τη σύνταξη. -Η γενιά των 700 ευρώ. -Συμβάσεις οκτάμηνες και ... δίμηνες στο Δημόσιο, στο Δήμο, σε μεγάλες εταιρίες. -Αλλοδαποί για όλες τις δουλειές και έλληνες για δουλειές γραφείου. -Χρέη σε τράπεζες απο τη γιαγιά με τη λειψή σύνταξη και την εγγονή με το "βασικό". Άλλοι πάνω απο το όριο της Φτώχειας κλείνουν τα μαγαζιά τους και στέλνουν τα παιδιά υπάλληλους στο IKEA, στο MALL, στο PRAKTIKER, στα LIDL, στο Σκλαβενίτη, στο JUMBO, στα Α-Β, στο CARREFOUR, στο MAKRO, κλπ,κλπ σε αυτά που λειτουργούν αλλά και σε αυτά που κατασκευάζονται. Το όνειρο του έλληνα μικροαστού "να πάρει ο γιός το μαγαζί" σιγά-σιγά τελειώνει."

Αυτή λοιπόν είναι η πολυδιαφημιζόμενη από τους ντόπιους κρατικούς επίτροπους "αλλαγή" του Αιγάλεω. Μια επιθετική αναδιάρθρωση των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων στην περιοχή, αναδιάρθρωση της οποίας οι προοπτικές αποτυπώνονται με σαφήνεια στην υλικότητα της πόλης, στα πολεοδομικά της χαρακτηριστικά:
"Σύμφωνα με στοιχεία από την ASPIS REAL ESTATE της Καλλιθέας, σε περιοχές, όπως Εσταυρωμένος και Λιούμη οι τιμές φτάνουν ακόμα και τις 2.500 ευρώ/τ.μ. Υπάρχουν, όμως και περιοχές, όπως το Νέο Αιγάλεω, τα Νταμαράκια και το Σωτηράκη που οι τιμές είναι σε χαμηλότερα επίπεδα και κυμαίνονται στις 2.100 ευρώ/τ.μ. Οι τιμές των μεταχειρισμένων στις παραπάνω περιοχές κυμαίνονται ανάλογα με την παλαιότητά τους, μεταξύ 1.200 - 1.600 ευρώ/τ.μ.
Οι αυξημένες τιμές του Αιγάλεω, πέραν της δημιουργίας του Μετρό στον Εσταυρωμένο και της επέκτασής του προς Χαϊδάρι και Κορυδαλλό, οφείλονται στην ανυπαρξία οικοπέδων λόγω μικρών ιδιοκτησιών που υπάρχουν εκεί. Αυτό το γεγονός ανεβάζει και το ποσοστό αντιπαροχής που φθάνει ακόμα και το 50% ...
...Όσο αφορά την επαγγελματική στέγη, ο Δήμος του Αιγάλεω παρουσιάζει ποικιλομορφία.
Στο βασικό εμπορικό κομμάτι γύρω από το Μετρό δεν παρατηρείται καμία προσφορά επαγγελματικής στέγης προς πώληση παρά μόνο προς ενοικίαση. Οι τιμές μίσθωσης των ισόγειων καταστημάτων αγγίζουν μέχρι και τα 40 ευρώ/τ.μ., ενώ συχνά ο αέρας που ζητείται ανέρχεται στα 20 μισθώματα.
Στο ίδιο κομμάτι έντονη ζήτηση παρατηρείται για μίσθωση γραφείων σε ορόφους από εταιρίες παροχής υπηρεσιών με τις τιμές να κυμαίνονται από 11 - 14 ευρώ/τ.μ.
Στην λεωφόρο Θηβών, την Αθηνών και στην Ιερά οδό από Κηφισό προς Αθήνα η ζήτηση προέρχεται κυρίως από μεγάλες εμπορικές εταιρίες για οικόπεδα που μπορούν να χτίζουν ισόγειους χώρους άνω των 500 τ.μ. με θέσεις πάρκινγκ, κυρίως για super market, αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, πρατήρια βενζίνης, καθώς και νυχτερινά κέντρα. Οι τιμές κυμαίνονται από 1.040 – 1.400 ευρώ/τ.μ." (Κτηματαγορά , 16.12.2007)

Η επιδιωκόμενη αποικιοποίηση από την μεσαία τάξη έρχεται να αντικαταστήσει τον κυρίαρχο παραδοσιακό μικροαστισμό στην περιοχή, μπολιάζοντάς τον με σύγχρονα πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά, απεμπολίζοντας στη σφαίρα του κοινωνικού φαντασιακού ακόμη περισσότερο την διάχυτη προλεταριακή πραγματική συνθήκη. Το στοίχημα είναι τόσο κοινότοπο που η κατάληξή του θα μπορούσε να καθοριστεί από έναν εναντιωματικό λόγο περισσότερο απ' ό,τι φανταζόμαστε . Η συνθήκη έχει "φωτογραφηθεί" εδώ και πολλά χρόνια:
"Από δω και στο εξής στην πόλη θα δεσπόζουν υλοποιημένες σε ένα διακριτό κτιριακό πολιτισμό οι αξίες της εμπορικής φαντασμαγορίας. Το πολύβουο πλήθος θα συνωστίζεται στα μεγάλα καταστήματα, η κίνηση όλο και θα αυξάνει, τα διαφημιστικά μηνύματα θα κυριεύουν όλο και σε μεγαλύερη έκταση τον τοπικό ορίζοντα των κατοίκων, οι ανάγκες της μετακίνησης όλων προς την δουλειά ή την αγορά θα γεννούν όλο και πιο γρήγορα μέσα μεταφοράς" (Σ. Σταυρίδης, εμπειρία της μεγαλούπολης και ετερότητα, 1997)

Όπως έγραψε κι ένας φίλος σε σχόλιό του σε παλιότερη δική μας ανάρτηση εδώ στο ιστολόγιο: "Βασικό κομμάτι του ταξικού αγώνα πιστεύω πως θα παίξει το κατά πόσο θα μπορέσει να κατανοήσει ο "μικροαστός" την πραγματική ταξική του θέση" κι έχει μεγάλο δίκιο όσο αφορά το κομμάτι των ταξικών χαρακτηριστικών της αντίστασης που δίνει και μια προοπτική σε αυτήν την κατεύθυνση. Με την επισήμανση βέβαια ότι ο ταξικός χαρακτήρας της αντίστασης δεν μπορεί να είναι το επικαθορίζον σημείο αναφοράς του συνολικότερου αγώνα για την κοινωνική και ατομική απελευθέρωση. Όσον αφορά το κοινωνικό κομμάτι, ωστόσο, θα παρατεθεί ένα γοητευτικό απόσπασμα που διατυπώνει ένα ιδιότυπο πια ιστορικό αναπόφευκτο:
"Παρόλη την αμείλικτη φορά της προόδου, η διαδικασία δεν είναι ευθύγραμμη καθώς πάντα, με φθίνουσα πρόοδο από το παρελθόν στο παρόν, στον κεντρικό χώρο της πόλης επιβιώνουν λαϊκοί θεσμοί μικροεμπορίου και πλανόδιων αγορών, ελεύθερη διασκέδαση και οι κοινωνικέςπρακτικές της γιορτής, του καρναβαλιού, των θιάσων, των παραστάσεων, της βόλτας, του χαζέματος , της περιπλάνησης. Μέσα σε αποσπασματικά κατάλοιπα τόπων και αναμνήσεων, η πόλη υπενθυμίζει τη δυνατότητά της να παραμένει ένας μαγικός μετρητής αρχαϊκότητας που δε θα στερηθεί ποτέ τα μυστικά περάσματα της στο χώρο της μνήμης" (Ε. Πορταλιού, η αποξένωση από τον χώρο της πόλης και η κρίση της συλλογικής μνήμης)

Η πόλη μας περιμένει...

Το τσίρκο της ΕΛΑΣ καθημερινά στο μπαρουτάδικο

Κυριακή 5.30 το απόγευμα. Στο άλσος του μπαρουτάδικου υπάρχει αρκετός κόσμος, παρέες με μηχανάκια κοντά στην καφετέρια, μετανάστες αραχτοί στο γρασίδι, συνταξιούχοι στα παγκάκια και μανάδες με τα παιδάκια τους που τρέχουν δεξιά κι αριστερά. Από την κεντρική είσοδο επί της Ιεράς Οδού εμφανίζονται δυο μοτοσικλετιστές της ΕΛΑΣ, εκείνου του σώματος που κυκλοφορεί με τις μπλε μηχανές των 125 κυβικών. Μπαίνουν στο άλσος με μια ταχύτητα τέτοια που θέλει να δηλώσει ένα είδος αιφνιδιασμού και αρχίζουν να ζητάνε χαρτιά από τους μετανάστες και από τις παρέες των νεαρών. Το άλσος αρχίζει να αδειάζει σιγά-σιγά μέσα σε μια διάχυτη δυσφορία μια και η τσαμπουκαλίδικη παρουσία των αστυνομικών δεσπόζει στο χώρο. Μετά από τον έλεγχο, οι δύο αστυνομικοί θεωρούν ότι το άλσος παρέχει μια πίστα πολύ πρόσφορη για να δοκιμάσουν τις οδηγικές τους ικανότητες, την αντοχή των τύπου «εντούρο» μηχανών τους αλλά και την αντοχή του λιγοστού πια κόσμου που χαζεύει στα παγκάκια. Έτσι τα δύο επιδέξια μέλη του τσίρκου της ΕΛΑΣ αρχίζουν την παράστασή τους. Τι πηδήματα στα χωμάτινα σαμαράκια, τι κωλιές, τι κατεβάσματα από τα σκαλάκια, τι σούζες… Ένα χάρμα ματιών και αυτιών! Οι συνταξιούχοι άδειασαν τα παγκάκια και οι μανάδες μάζεψαν άρον-άρον τα παιδάκια τους και δρόμο!

Θα έλεγε κανείς ότι πίσω από την στολή των αστυνομικών βρίσκεται κι ένα τσογλάνι αλλά αυτό μάλλον θα έθιγε τα τσογλάνια που στο κάτω κάτω της γραφής ούτε πληρώνονται απαραίτητα για τις τσογλανιές τους ούτε τις υπερασπίζονται με νόμους και κουμπούρια.

Αυτό λοιπόν είναι το καθεστώς στο άλσος του μπαρουτάδικου μετά το βιασμό του 13χρονου αλβανού που έγινε εκεί σχεδόν ένα μήνα πριν. Σιγά μην θορυβήθηκαν για τα αλβανάκια που από καταβολής τους τα έχουν χεσμένα. Κανείς δεν πρέπει να αμφιβάλλει ότι ο συγκεκριμένος βιασμός αποτέλεσε μιαν ακόμη αφορμή για να περιοριστεί η κοινωνική παρουσία και στον συγκεκριμένο κοινωνικό χώρο. Μετανάστες, νεολαία, «αργόσχολοι» και κάθε είδους ρεμβάζοντες είναι αυτοί και αυτές που επιβεβαιώνουν κάθε φορά την δημοσιότητα των κοινόχρηστων χώρων μια και είναι αυτοί και αυτές που δεν μαντρώνονται ούτε στην τηλεόραση ούτε και στα όλο και περισσότερο επεκτεινόμενα στην περιοχή εμπορικά καταναλωτικά κέντρα. Αυτοί οι άνθρωποι που αντιστέκονται είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα στον καθημερινό ιμπεριαλισμό του εμπορεύματος και του θεάματος δεν μπορεί παρά να είναι στόχος της Εξουσίας.

Όχι λοιπόν! Τα δύο όργανα της τάξης δεν αποτελούν ακόμη ένα μεμονωμένο περιστατικό αυθαιρεσίας. Απλά αυτή είναι η δημόσια τάξη την οποία υπηρετούν…

Νέες θεσεις εργασιας!

"Με διάταξη που κατατέθηκε από την Κυβέρνηση στη Βουλή στο Σχέδιο Νόμου «Δικαιώματα - υποχρεώσεις επιβατών και μεταφορέων στις επιβατικές τακτικές θαλάσσιες μεταφορές και άλλες διατάξεις», θεσπίζεται για τη σύζυγο και τα τέκνα των προσώπων που απεβίωσαν από το εργατικό δυστύχημα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος στις 24 Ιουλίου, το δικαίωμα πρόσληψης στο Δημόσιο ή στα Νομικά Πρόσωπα του ευρύτερου δημόσιου τομέα, όπως αυτός κάθε φορά οριοθετείται"
2008 Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών

Κοντά 2 μήνες μετά τις δολοφονίες στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη κι ο κρατικός κυνισμός σε ρόλο διαχειριστή της δυστυχίας έρχεται να "αποζημιώσει" τις οικογένειες με εργασία στους κόλπούς του ίδιου του κράτους.Πέρα απο την προβολή της ηθικής της εργασίας ως ύψιστου κοινώνικού αγαθού απο την πλευρά της κυριαρχίας,διαφαίνεται και η απάντηση των ίδιων των μηχανισμών της:
"Τα θύματα στην υπηρεσία των δολοφόνων".
"Οργή και μόνο για τους δολοφονημένους στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς" η δική μας...

Για τα "συστήματα ασφαλείας" του Πράκτικερ

Ο διευθυντής της Τράπεζας της Ελλάδας Γκαργκάνας, στις 10 Ιούνη 2008, στην τελευταία του συνάντηση με τους οικονομικούς συντάκτες, ολοκληρώνοντας την γνωστή σε όλους 6χρονη νεοφιλελεύθερη θητεία του, παρουσίασε στοιχεία από τους ισολογισμούς 440 επιχειρήσεων. Από αυτά προκύπτει μια αύξηση κερδών το 2007 σε σχέση με το 2006 στο χονδρικό εμπόριο καταναλωτικών αγαθών κατά 32,7%, στο χονδρικό εμπόριο και άλλες υπηρεσίες 82,1%, στο λιανικό εμπόριο 21,8%. Στο σύνολο του εμπορίου 43,7%. «Το πράγμα μιλάει από μόνο του», είπε, «αν υπογραμμίσουμε την ολιγοπωλιακή διάρθρωση των αγορών στον τομέα της διανομής». Τεράστια κέρδη λοιπόν για τις λίγες μεγάλες εμπορικές φίρμες μεταξύ αυτών του Πράκτικερ, του Καρφούρ, του ΙΚΕΑ.

Να προσθέσουμε ότι σχεδόν όλα τα μεγάλα καταστήματα λιανικής πώλησης έχουν καταδικαστεί με πρόστιμα για την διαφορετική τιμή που υπάρχει από τα ράφια στα ταμεία: εν ολίγοις, καραμπινάτη κλοπή. Μιλάμε για κλοπή πέρα από την νόμιμη κλοπή που δικαιολογεί τα τεράστια κέρδη των εταιριών αυτών στο πλαίσιο της καπιταλιστικής νομιμότητας του παρασιτικού τους παραγωγικού και κοινωνικού ρόλου.

Όσο χαλαρές είναι οι εταιρίες αυτές όσον αφορά την δική τους έφεση προς την κλοπή σε βάρος των καταναλωτών, τόσο επιθετικές γίνονται όταν οι καταναλωτές αποπειραθούν να τις κλέψουν. Ας πάρουμε για παράδειγμα τα Πράκτικερ απέναντι από το Δημαρχείο Αιγάλεω. Μέσα στο κατάστημα, στην είσοδο μετά τις μπάρες, υπάρχει μια ταμπέλα που προειδοποιεί τον καταναλωτή ότι αν συλληφθεί να κλέβει θα χρεωθεί όχι μόνο την τιμή του εμπορεύματος το οποίο αποπειράθηκε να κλέψει αλλά και επιπλέον 60 ευρώ. Η ταμπέλα αυτή δηλώνει ρητά έναν εκβιασμό και πρόκειται για καραμπινάτη παρανομία σύμφωνα ακόμη και με το πιο χαλαρό αστικό νομικό καθεστώς.

Στους διαδρόμους τους καταστήματος το καθεστώς επιτήρησης είναι χαλαρό, φαινομενικά ανύπαρκτο, σε τέτοιο βαθμό που σου δίνει την εντύπωση ότι μπορείς να απαλλοτριώσεις οτιδήποτε θέλεις. Όχι όμως. Πρόκειται για επιτηδευμένη φαινομενικότητα. Κυκλοφορούν στους διαδρόμους διάφοροι τύποι και τύπισσες, υπάλληλοι εταιρίας σεκιούριτι μεταμφιεσμένοι σε πελάτες και πελάτισσες. Δεν μπορείς να φανταστείς ότι 40άρες κυρίες που περπατούν αγκαζέ στους διαδρόμους κουτσομπολεύοντας είναι ρουφιάνοι. Οι υπάλληλοι λοιπόν αυτοί αν αντιληφθούν ότι απαλλοτριώνεις κάποιο αντικείμενο σε περιμένουν μετά τα ταμεία, λίγο πριν την έξοδο, και διακριτικά σου ζητούν την απόδειξη ρωτώντας σε αν όλα όσο έχεις επάνω σου έχουν πληρωθεί. Μετά σε παίρνουν, πάντα διακριτικά, σε ένα δωματιάκι στον 1^ο όροφο όπου και σου ζητάνε αυτά που έχεις απαλλοτριώσει. Σημειώνουν την τιμή των απαλλοτριωμένων αντικειμένων και σου ζητούν να πληρώσεις αυτά και επιπλέον 60 ευρώ. Κόβουν μια απόδειξη των 60 ευρώ σε μπλοκάκι με την επωνυμία της εταιρίας σεκιούριτι στο όνομά σου. Οι υπάλληλοι αυτοί είναι και οι δύο διαρκώς στο δωματιάκι μαζί σου. Η σχέση μεταξύ τους είναι η χειρότερη. Αυτή η κατάσταση έχει τις καταβολές της στον Χίτλερ που έδινε τις ίδιες αρμοδιότητες σε δυο και τρεις αξιωματικούς την ίδια στιγμή, έτσι ώστε να δημιουργεί ανταγωνισμό αλλά και συνάμα ασφαλή διεκπεραίωση των εντολών του. Για να μην λοιπόν η μια κυρία, στο συγκεκριμένο παράδειγμα, κάνει την οποιαδήποτε συμφωνία μαζί σου -που δεν θα είναι η δέουσα- τής βάζουν άλλη μια που την παρακολουθεί διαρκώς έχοντας μεταξύ τους την χειρότερη διαπροσωπική σχέση. Έτσι, η ρουφιανιά αγκαλιάζει και τις ρουφιάνες.

Σε ερώτηση προς δικηγόρο τι μπορείς να κάνεις σε αντίστοιχη περίπτωση, η απάντηση είναι να πας μεν στο δικαστήριο κατηγορούμενος για κλοπή (έστω κι ευτελούς αξίας) αλλά να κινήσεις ωστόσο, διαδικασία ενάντια τον εκβιασμό. Όλα αυτά θα σου κοστίσουν πολύ περισσότερα από το να πληρώσεις τα 60 ευρώ και να τελειώνεις (με την αμφισβητήσιμη διαβεβαίωση ότι τα στοιχεία της υπόθεσης δεν αρχειοθετούνται και καταστρέφονται έναν μήνα μετά). "Μελετημένα" πράγματα. Το κλου της υπόθεσης είναι ότι ενδέχεται η εταιρία σεκιούριτι να μην πληρώνεται καν από τα Πράκτικερ αλλά να κερδίζει από τα 60άρια ευρώ των απαλλοτριώσεων. Οπότε αντιλαμβάνεται κανείς ότι όσο πιο χαλαρά είναι τα συστήματα επιτήρησης τόσο πιο πολύ δίνονται κίνητρα για απαλλοτρίωση προς τους καταναλωτές, τόσο πιο πολύ καραδοκούν οι ρουφιάνοι και τόσο πιο πολύ επωφελείται η εταιρία από τα 60άρια.

O tempora! O mores!

Σχόλιο αναγνώστη/τριας που ξεκαθαρίζει μερικά πράγματα για την ανασκαφή στον Κηφισό

Και το κράτος (η αρμόδια εφορεία αρχαιοτήτων δηλαδή)να είχε αναλάβει τη συγκεκριμένη ανασκαφή πίστεψε με οι συνθήκες δεν θα ήταν καλύτερες. Το θέμα δεν είναι τα πρόχειρα παραπήγματα, που παρεμπιπτόντως είναι και λειτουργικά στο ανασκαφικό πεδίο, αλλά το αν τηρούνται οι κανόνες ασφαλείας (π.χ. οι εργαζόμενοι σε ανασκαφές απαγορεύεται να δουλεύουν σε υψηλές θερμοκρασίες ή υπό βροχή αλλά συχνά οι κανόνες αυτοί παραβλέπονται, προκειμένου για την ταχύτερη αποπεράτωση του έργου), αν υφίστανται συνεχή πίεση για την αύξηση της αποδοτικότητας τους,αν πληρώνονται κανονικά τις υπερωρίες τους, αν είναι όλοι ασφαλισμένοι και αν μετά τη λήξη της σύμβασης τους, γιατί μόνο αυτό το εργασιακό καθεστώς υφίσταται αυτή τη στιγμή στην αρχαιολογία, θα βρουν μεροκάματο ή αν θα περιμένουν και θα παρακαλούν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτά τα αρχαία θα καλυφθούν από ένα ακόμη οικοδόμημα του σύγχρονου πολιτισμού και αυτό δεν είναι το χειρότερο κακό για την αρχαιολογική έρευνα. Τουλάχιστον σε αυτή την περίπτωση - αν ακολουθηθούν κατά γράμμα οι κανόνες της αρχαιολογικής νομοθεσίας για την επίχωση αρχαίων καταλοίπων- τα αρχαία θα προστατευθούν και θα είναι διαθέσιμα και σε μελλοντικούς ανασκαφείς αλλά και στην απίθανη περίπτωση επιλογής της έκθεσης τους. Το οξύμωρο είναι ότι αυτοί που χτίζουν τους εθνικές συνειδήσεις των υπηκόων τους πάνω στα κατάλοιπα ενός "λαμπρού αρχαιοελληνικού πολιτισμού, ανώτερου και πρωτοπόρου" (και άλλες παρόμοιες εθνικολάγνες μπαρούφες,) δε διστάζουν να τα γκρεμίσουν αυτά τα κατάλοιπα για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών. Κατά τη διάνοιξη της σήραγγας του μετρό πρός το Αιγάλεω καταστράφηκαν αρκετά αρχαία κατάλοιπα παραπλεύρως της ιεράς οδού(που αποτελούσε σημαντικό αρχαίο δρόμο). Για να εξισορροπηθεί κάπως η κατάσταση διατέθηκαν για έκθεση μόνο όσα εντοπίστηκαν στην πλατεία εσταυρωμένου, εντασσόμενα στο σχέδιο εικαστικής διαμόρφωσης του σταθμού, συντελώντας περισσότερο στη δημιουργία ενός μουσειακού περιβάλλοντος(τάξη και νεκρική ησυχία)και αποδεικνύοντας ότι τίποτα στην καπιταλιστική κοινωνία δεν αντιβαίνει τους νόμους της αγοράς.
Όσον αφορά το σχόλιο για την αρχαιολογική δεοντολογία αναγνωρίζω ότι πίσω από τον πικρόχολο ύφος του (αν το ερμήνευσα σωστά) κρύβεται μια αγνή φιλομάθεια. Δεν ευθύνεται όμως η δεοντολογία για το ότι οι αιγαλεώτες-τισσες δεν θα μάθουν ποτέ για το τι υπήρξε σε αυτή την γειτονιά τους σε προηγούμενους αιώνες. Αρχικά η αρχαιολογική μεθοδολογία επιβάλει μια επισταμένη μελέτη του υλικού, προτού προβεί σε κάποια συμπεράσματα και αυτό δεν μπορεί να γίνει όσο διαρκεί μια ανασκαφή αλλά μόνο μετά το τέλος της. Την ίδια στιγμή βέβαια η έρευνα σε αυτή τη φάση περιορίζεται σε καταγραφή μόνο, καθώς το απαραίτητο προσωπικό που απαιτείται για αυτές τις εργασίες δεν μισθοδοτείται από ιδιώτες, οι οποίοι αναλαμβάνουν το οικονομικό κόστος μόνο της ανασκαφικής διαδικασίας. Ταυτόχρονα, ούτε μια λειψή δημοσίευση δεν υπάρχει για τις ανασκαφές που δεν παρουσιάζουν το μέγιστο αρχαιολογικό ενδιαφέρον, όπου μέγιστο σημαίνει πόσο "πιασάρικη" θα είναι η ανακάλυψη για να πουληθεί καλύτερα. Η διαχείριση του πολιτισμού είναι μια επιχείρηση και λειτουργεί αναλόγως. αν στο συγκεκριμένο σημείο είχε βρεθεί κάποιο ιερό, ναός, διοικητικό κτίριο, ανάκτορο κ.τ.λ. διάφοροι θα κόπτονταν προσπαθώντας να αξιοποιήσουν τις δυνατότητες εκμετάλλευσης ενός κομματιού της ιστορίας των ανθρώπινων κοινωνιών, σύμφωνα με την ιεραρχική ανάγνωση που έχουν για αυτές. Αν όμως ο χώρος καταλαμβανόταν από κάποια εγκατάσταση εργατών, δούλων, τεχνιτών, το ενδιαφέρον θα ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, καθώς φαίνεται ότι ελάχιστοι θα έδειχναν τη βούληση να κατανοήσουν την πραγματική σύνθεση των αρχαίων κοινωνιών, με διαφορετικά κριτήρια και αναλυτικά εργαλεία από τα κυρίαρχα.
Είναι και στο αιγάλεω θεμιτό να θάβεται ένας πολιτισμός για να εγείρεται ένας άλλος. Και οι κάτοικοι του να μην έχουν πρόσβαση στην ιστορία του τόπου.
Φθάνει να έχουν πρόσβαση σε parking...

Αποτυπώματα συντηρητισμού στο Αιγάλεω

Από τους δούλους του Θεού...



Στο σάιτ της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας Πεντηκοστής Αιγάλεω, διαβάζουμε:
"Στις αρχές του 1990 αποφασίστηκε από τους υπευθύνους της Ελευθέρας Αποστολική Εκκλησίας Πεντηκοστής
να ανοίξει μία εκκλησία στην πόλη του Αιγάλεω". Σήμερα η "εκκλησία" αριθμεί μερικές δεκάδες μέλη
και το βίντεο απεικονίζει την ατρόμητη νεολαία του θεού στο Αιγάλεω σήμερα.

...στους δούλους του Θεάματος.



Τα "παιδιά" από το Αιγάλεω λοιπόν είναι του "δρόμου" αλλά αποθεώνουν τα φράγκα και κάνουν την σπονδή τους
στο ναό του Ψινάκη. Κάνοντας μια αντιστοίχηση με προηγούμενη ανάρτηση θα προτιμούσαμε στο Αιγάλεω
τις "πουτάνες" και τους "ποδοσφαιριστές" παρά τους γελωτοποιούς της Εξουσίας.

Στιγμές από το Αιγάλεω

Αυτή η σημερινή εικόνα, ακριβώς δίπλα από το ΙΚΕΑ, θα μπορούσε κανείς με μια πρώτη ματιά να υποθέσει ότι αφορά πρόχειρο προσφυγικό ή τσιγγάνικο καταυλισμό. Χαρτόκουτα, ξύλα από παλέτες, πανιά, κομμάτια από σκηνές και διάφορα άλλα αυτοσχέδια αλεξήλια και αλεξιβρόχια υλικά. Όχι όμως. Πρόκειται για την ανασκαφή στην οποία είχαμε αναφερθεί σχεδόν δυο χρόνια πριν. Την έχουν χρεωθεί ιδιώτες γι' αυτό και η προχειρότητα που την χαρακτηρίζει οφείλεται στην ελαχιστοποίηση των κονδυλίων. Τα απολύτως απαραίτητα λοιπόν για εργάτες και αρχαιολόγους που εργάζονται στα παραπήγματα αυτά χειμώνα καλοκαίρι καθημερινά και φυσικά, και τα Σάββατα. Μια και το οικόπεδο ανήκει σε μεγάλο επιχειρηματικό όμιλο που διαχειρίζεται μεγακαταστήματα εμπορίας καταναλωτικών ειδών και με δεδομένο ότι τα κτίρια στο υπόλοιπο οικόπεδο έχουν ήδη θεμελιωθεί, η νομοτέλεια της ανασκαφής αυτής είναι να φιλοξενήσει προφανώς κάποιο πάρκινγκ αυτοκινήτων.
Εκείνο που θεωρείται αυτονόητο στην ανασκαφική δεοντολογία είναι ότι αν και η ανασκαφή εξελίσσεται στο Αιγάλεω, οι αιγαλιώτες δεν πρόκειται ίσως να μάθουμε ποτέ τί είναι αυτό που αποκαλύπτει εδώ και τρία σχεδόν χρόνια αυτή η γη στους ανασκαφείς.

Φτηνές ασκήσεις αδιαφορίας

"Το πρόβλημα με την έλλειψη δενδροφύτευσης της Πλατείας "Ελευθέριος Βενιζέλος" (όπως είναι η τυπική ονομασία της) παραμένει, ένα και πλέον έτος μετά την ολοκλήρωση του σταθμού του ΜΕΤΡΟ "Αιγάλεω" και ουδείς από τη δημοτική αρχή δείχνει να συγκινείται.
Το μόνο που γνωρίζουν οι πολίτες είναι ότι δήμος Αιγάλεω και ΑTΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ βρίσκονται σε διένεξη προκειμένου να ξεκαθαριστεί ποιος από τους δύο φορείς είναι υποχρεωμένος να προβεί στο απαραίτητο αυτό έργο."

Το Μετρό αποτελεί αναμφισβήτητα από καταβολής του πρότυπο διαχείρισης δημόσιων χώρων. Παρότι ο χώρος του Μετρό θεωρείται ιδιωτικός, τα μέτρα ελέγχου και διαχείρισής του είναι ένας πρότυπος θύλακας που φυτεύεται για να εμπεδωθούν τα μέτρα αυτά κοινωνικά και να εξαπλωθούν προς κάθε κατεύθυνση. Αυτό που συμβαίνει όσον αφορά τη δενδροφύτευση της πλατείας Εσταυρωμένου είναι μια γελοία κατάσταση που αντανακλά την αποποίηση ευθυνών εκατέρωθεν για μερικά ψίχουλα. Τόση τσιγκουνιά από τόσο "σοβαρούς" διαχειριστές δημόσιων χώρων!
Εκείνο ωστόσο που προκαλεί εντύπωση είναι ότι εταιρία και δήμος μπορεί να μην τα βρίσκουν μεταξύ τους για μερικά δέντρα που πρέπει να φυτευτούν, μπορεί να καθυστερούν, να αδιαφορούν, να παίζουν με τις εντυπώσεις αλλά όταν πρόκειται, ας πούμε, για αφισοκολλητές που προσπαθούν να περάσουν τα πολιτικά και κοινωνικά τους μηνύματά στην πλατεία οι εντολές είναι συσχετισμένες, συντονισμένες, αλληλοσυμπληρούμενες και άμεσες: οι σεκιουριτάδες της Αττικό Μετρό ειδοποιούν την δημοτική αστυνομία και όταν αυτή δυσκολεύεται ειδοποιεί τους ένοπλους μπάτσους. Χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς αδιαφορία, χωρίς παιχνίδια εντυπώσεων. Ένας είναι ο εχθρός: ο εσωτερικός...

Για το απόγευμα της Πέμπτης 28 Αυγούστου στο Μπαρουτάδικο

"Το βράδυ της Πέμπτης 28 Αυγούστου ένας 20χρονος αλλοδαπός συνελήφθη στο Αιγάλεω με την κατηγορία ότι μαζί με ομοεθνείς του βίασαν ομαδικά έναν 13χρονο αλβανικής καταγωγής σε αλσύλλιο της περιοχής. Ο συλληφθείς θα οδηγηθεί στον εισαγγελέα, ενώ οι υπόλοιποι αναζητούνται".

Ανεξάρτητα από το αν τα πράγματα έχουν ως περιγράφονται, κάθε βιασμός είναι απεχθές γεγονός. Ασυζητητί. Η αυτοδιάθεση του σώματος είναι απαράβατο και απαραβίαστο δικαίωμα και κάθε τι εναντιωματικό συνιστά μια μισητή πράξη. Πόσο μάλλον όταν αφορά ένα παιδί.
Τίποτα, ωστόσο, δεν δικαιώνει τις βλακώδεις και επιτηδευμένες ρατσιστικές οιμωγές που επιχειρούν να χρεώσουν τους βιασμούς και όλα τα εγκλήματα του ποινικού κώδικα στους αλλοδαπούς. Η συγκυρία απάντησε την ίδια μέρα με την αποκάλυψη πολύχρονης κακοποίησης και βιασμών από 38χρονο Έλληνα προς την 14χρονη θετή του κόρη στην Μυτιλήνη. Δεν μπορεί να κάνει ασκήσεις ευαισθησίας απέναντι στον 13χρονο αλβανό αυτός που τον βρίζει πατόκορφα στο σχολείο, στο καφενείο, στη δουλειά, στη γειτονιά. Δεν μπορεί να ωρύεται για τους πακιστανούς βιαστές αυτός που το βουλώνει νομιμοποιώντας στην ουσία τους μύριους όσους καθαρόαιμους ντόπιους βιαστές ανά την επικράτεια. Δεν μπορεί να ψελίζει τίποτε επί του θέματος η πολυπληθής χριστεπώνυμη πελατεία των φανερών ή κρυφών κέντρων καταναγκαστικής πορνείας.
Παραπέρα, επειδή στο γεγονός ενεπλάκησαν μετανάστες έγινε μια αθροιστική προσπάθεια σύνδεσης με τα επεισόδια του Σαββάτου μεταξύ Σομαλών, για να εμφανιστεί ένα δήθεν οξυμένο ζήτημα σε σχέση με τους αλλοδαπούς γενικά και τον τρόπο με τον οποίο αυτοί επιβαρύνουν την ελληνική κοινωνία. Για να μην περάσουμε σε πολλαπλά και δηκτικά παραδείγματα "αυτοδιατάραξης" της ελληνικής κοινωνικής γαλήνης ας αναφερθούμε μόνο σε ένα: τα αιματηρά γεγονότα του Λαυρίου μεταξύ "γάβρων και βάζελων", γεγονότα που άφησαν έναν νεκρό και, προφανώς, ξεπέρασαν σε βαρβαρότητα ακόμη και τις χατζάρες των Σομαλών.
Το γεγονός του βιασμού είναι σοβαρό, η κατάσταση των πακιστανών στο Αιγάλεω πολύ στεναχωρητική μια και η συγκεκριμένη πράξη δεν αντιπροσωπεύει ούτε στο ελάχιστο την συνολική διακριτική τους παρουσία στην περιοχή, οι αλβανοί είναι προφανώς θορυβημένοι και καλό θα είναι οι ελληνόψυχοι "ευαίσθητοι" να μην προσπαθούν να εισπράξουν ρατσιστική υπεραξία από το γεγονός γιατί στο τέλος θα εισπράξουν τα επίχειρα της επηρμένης τους αγανάκτησης.

από τη σαχλή αξιοπρέπεια στις αντιεξουσιαστικές συλλογικότητες

" Στο Αιγάλεω; Μα το Αιγάλεω βγάζει μόνο ποδοσφαιριστές και πουτάνες"...

Απόσπασμα από σαχλό παλιό αλλά και αναπαλαιωμένο ανέκδοτο

Η σαχλαμάρα, ωστόσο, δεν είχε και δεν έχει να κάνει με την αναφορά στο Αιγάλεω. Η συγκεκριμένη αναφορά στο Αιγάλεω αναπαράγει τα αυτονόητα στον τρόπο που εγχαράζεται η τοπογραφία στην κοινωνική συνείδηση. Ας μην γενικεύουμε όμως. Πρόκειται για ταξικά προσδιορισμένη αναφορά. Το -μέχρι πρότινος- παραδοσιακά "αριστερό" Αιγάλεω δεν θα έλειπε από το μετεμφυλιακό κλίμα της κατασυκοφάντησης που ενορχηστρωνόταν από την καθεστωτική ιδεολογία. Οι εσωτερικοί και εξωτερικοί μετανάστες που προσέδιδαν μια προοδευτική επικυριαρχία στα ήθη του τόπου δούλευαν ως οικοδόμοι, βιομηχανικοί εργάτες, "κατώτερο" προσωπικό. Αν προβληματίζεται κάποιος γιατί οι οικοδόμοι είναι παραδοσιακό προπύργιο του ΚΚΕ θα πρέπει να έχει ως δεδομένο ότι μετά τον εμφύλιο όλοι οι "κομμουνιστοσυμμορίτες" μπορούσαν να δουλέψουν μόνο στην οικοδομή. Παρόμοια και για τα άλλα επαγγέλματα. Η ευαισθησία του προλεταριοποιημένου πληθυσμού οφειλόταν στο δυνατό κοινό βίωμα της εκμετάλλευσης και της ωμής καταπίεσης. Αυτή η ευαισθησία ήταν πάντα στο στόχαστρο της κυρίαρχης ιδεολογίας κι έτσι οι αιγαλιώτες υποβιβάζονταν στο πρότυπο του ακαλλιέργητου, μπρουτάλ και αμόρφωτου εραστή των γηπέδων όπως επίσης και οι αιγαλιώτισσες στο πρότυπο της ανήθικης τυχοδιώκτισσας του πεζοδρομίου. Τα πράγματα όμως άλλαξαν στην αμείλικτη ροή του χρόνου. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι άλλαξαν προς το καλύτερο εφόσον κανείς δεν αντιλαμβάνεται πια τον υπαινιγμό για το Αιγάλεω ούτε και θα γελάσει, φυσικά, με τέτοιου τύπου άκυρα πια ανέκδοτα. Πρέπει, όμως, να σκεφτόμαστε πέρα από τα επιφαινόμενα. Αν μια σαχλή αξιοπρέπεια ακυρώνει τις συκοφαντίες της Εξουσίας και γίνεται το αντίβαρο μιας χαμένης ευαισθησίας από ένα κοινό βίωμα απέναντι στην Εξουσία, τότε η σαχλαμάρα δεν προκαλεί τον γέλωτα γιατί σαχλαμάρα γίνεται η ίδια μας η ζωή. Η απώλεια της "αριστεροσύνης" στο Αιγάλεω δεν σημαίνει ότι έχουν πάψει να υπάρχουν αριστεροί στο Αιγάλεω. Η απώλεια της ευαισθησίας απέναντι στην εκμετάλλευση και την καταπίεση στο Αιγάλεω δεν σημαίνει ότι έχουν πάψει να υπάρχουν εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι στο Αιγάλεω. Απλά, οι αριστεροί δεν σημαίνει ότι είναι και προοδευτικοί. Όπως και ότι οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι δεν εκδηλώνουν καμία ευαισθησία. Το ξερίζωμα κάθε συλλογικού κοινωνικού ιστού, που εξελίσσεται σε όλο το καπιταλιστικό έδαφος ανεξάρτητα τοπικών ιδιωμάτων, ειδικά στο Αιγάλεω είχε να κάνει πολύ δουλειά. Δεν είναι μόνο η αλλαγή στην κοινωνική δομή που είχε να κάνει με μετάβαση από ένα πρώιμο προλεταριακό καθεστώς σε μια μικροαστική -παραδοσιακού αλλά και σύγχρονου τύπου- μορφή. Αυτό θα μπορούσε να συμβεί, όπως συνέβη και αλλού, ως ένας απλός μετασχηματισμός που θα οδηγούσε ομαλά στην κοινωνία της συναίνεσης. Η πορεία, όμως, προς την συναίνεση στο Αιγάλεω πέρασε και περνάει από μια πορεία αυστηρού κοινωνικού ελέγχου και καταστολής.
Στη διάρκεια του πασοκικού "τώρα οι αγώνες δικαιώνονται" διαλύθηκαν εστίες ενεργητικής αλλά και παθητικής αντίστασης σε γειτονιές και πλατείες με την χρησιμοποίηση της αστυνομίας, της πολεοδομικής ανάπλασης, της επιβολής από τους κοινωνικούς χειραγωγούς των κανόνων πολιτικής νομιμότητας, την εμπέδωση της μικροαστικής ηθικής, την οριοθέτηση του κοινωνικού αποκλεισμού, την εξορία των διαφορετικών και των αποκλεισμένων. Και δεν διαλύθηκαν απλώς αλλά η κυριαρχική απαίτηση να μην μπορέσουν ποτέ να αναγνωρίσουν το εαυτό τους ξανά στην Ιστορία ήταν το κομβικό μεγαλεπίβολο έργο. Έργο που επικυρώθηκε δυναμικά με την αποκάλυψη του κρατικοκαπιταλιστικού ψεύδους στο ανατολικό μπλοκ. Τα τελευταία χρόνια όσο και να επιχειρείται να καθιερωθεί η κοινωνία των πολιτών ως χειραγωγημένη ανασύνθεση του συλλογικού ιστού από την Κυριαρχία, δεν γίνεται κατορθωτό. Μέσα σε αυτήν ακριβώς της συνθήκη απαιτείται η καταλυτική παρέμβαση όλων των ανθρώπων της περιοχής που έχουν διάθεση να παλέψουν για την ελευθερία τους. Σε αυτήν την προοπτική, εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που θα ανασυνθέσουμε τον συλλογικό κοινωνικό ιστό στην περιοχή και όχι οι εξουσίες στο όνομά μας. Και απαραίτητο μέρος για την ανασύνθεση του συλλογικού σε αντιεξουσιαστική βάση είναι η επίθεση στους μηχανισμούς κοινωνικοποίησης, στην ιδεολογική, νομική και ηθική βάση των θεσμικών κανόνων που παράγουν και αναπαράγουν την υποταγή και τον εξανδραποδισμό μας. Δεν μπορούμε να καμωνόμαστε ότι ανασαίνουμε την ώρα που ασφυκτιούμε, την ώρα που μας παίρνουν την ανάσα μας και μας την δίνουν πίσω με δελτίο παροχής υπηρεσιών.
Ελευθερία εδώ και τώρα, παντού και πάντα.

Αναζωπύρωση της αντίστασης στη Λευκίμμη

[Μήνυμα από Λευκίμμη]
Ένα απογευματινό μπλόκο του κεντρικού δρόμου στο ύψος του χωματόδρομου που οδηγεί στο ΧΥΤΑ μετατράπηκε σε πετροπόλεμο 40 νεολαίων με τη διμοιρία που φύλαγε τον ΧΥΤΑ. Κατέβηκε δεύτερη διμοιρία που έριξε δακρυγόνα στον κόσμο στο μπλόκο και μπήκε να βρει τους νεαρούς οι οποίοι διέφυγαν από χωράφια. Ο κόσμος εξοργισμένος από τα δακρυγόνα έκαψε ολοσχερώς λίγο πιο κάτω από το μπλόκο ένα τζιπ της αστυνομίας. Κατόπιν το μπλόκο ενισχύθηκε κι από άλλους κατοίκους. Σύνολο 300 άτομα. Έπειτα ο κόσμος κατευθύνθηκε στο κέντρο του χωριού όπου και ισοπέδωσε το αστυνομικό τμήμα. Το χωριό τώρα στρατοκρατείται από 2 διμοιρίες και φέρνουν κι άλλες δυνάμεις. Πολλοί κάτοικοι επίσης στους δρόμους κι οι μικροσυμπλοκές συνεχίζονται με τους μπάτσους που φυλάνε το σπασμένο τους μαγαζί. Όλα συνεχίζονται.
[00:33]

Το μήνυμα από την Κασπία αφορά και τα Βαλκάνια

Από χτες προστέθηκε άλλος ένας πόλεμος στους δεκάδες άλλους που βρίσκονται σε εξέλιξη στον πλανήτη. Ένοπλη γενικευμένη σύρραξη ανάμεσα στην Ρωσία και την Αρμενία σε μια -αμφισβητούμενη με όρους γεωστρατηγικής- περιοχή της Κασπίας: τη Νότια Οσετία. Η "ενόχληση" της ολυμπιακής ραστώνης για την ημερομηνία έναρξης του πολέμου επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά την αυτονόητη υποκρισία της παγκόσμιας κυριαρχίας όσον αφορά τις διευθετήσεις στην εσωτερική της ιεραρχία. Υποκρισία που θέλει να την εμφανίζει ως προσχηματική ευαισθησία για την ειρήνη στα μάτια της απαθούς οικουμένης. Μέχρι τώρα 1600 άμαχοι έχουν δολοφονηθεί και είναι μάλλον η αρχή μια και οι εχθροπραξίες όχι μόνο συνεχίζονται αλλά και επεκτείνονται γεωγραφικά. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι όλα παίζονται για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών στην ευρύτερη περιοχή της Κασπίας. Ένα παιχνίδι που έχει αρχίσει εδώ και καιρό και είναι μέρος ενός γενικότερου σχεδίου για την Νέα Μέση Ανατολή, σχεδίου που έχει εξηγηθεί πολλές φορές από τα επιτελεία που απεργάζονται την Νέα Παγκόσμια Τάξη. Για μια ακόμη φορά οι άμαχοι, οι κυριαρχούμενοι, οι καταπιεσμένοι εκατέρωθεν είναι αυτοί που θάβονται σε ομαδικούς τάφους, γεμίζουν τα νοσοκομεία και ξεριζώνονται από τα μέρη τους κυνηγημένοι. Τα κρούσματα λιποταξίας από τον γεωργιανό στρατό είναι πολυάριθμα, γι' αυτό και έχει δημοσιοποιηθεί εκτεταμένα το γεγονός, καθώς πολλοί γεωργιανοί δεν θεωρούν ότι αυτός ο πόλεμος τους αφορά στο ελάχιστο.
Ας σημειωθεί ότι μέσα στο σχέδιο της Νέας Μέσης Ανατολής περιλαμβάνεται και το ελληνικός κράτος, το οποίο συμμετέχει ήδη με πλοία και στρατό ξηράς σε διάφορες αποστολές του ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή την ίδια στιγμή που τίποτε δεν εγγυάται την όποια παρόμοια με αυτήν που συμβαίνει στην Κασπία εύκολη ανάφλεξη στο πλαίσιο διευθετήσεων των συνόρων εδώ στα Βαλκάνια.
Η φαινομενική ισορροπία της "κανονικής μας ζωής" είναι στην πραγματικότητα μια φενάκη. Δεν μιλάμε για πολέμους που απλά ανεβάζουν την τιμή της βενζίνης και γεμίζουν τις ειδήσεις του νεκρού Αγούστου αλλά για κοινωνικά φαινόμενα που υποθηκεύουν το άμεσο μέλλον μας με κάθε τρόπο.
Αυτό που χρειάζεται είναι αποκάλυψη με κάθε τρόπο των παιχνιδιών της Εξουσίας στα οποία κάθε φορά επιχειρεί να μας εμπλέκει ενεργοποιώντας την αυταπάτη των εθνικών ιδεωδών. Επίταση των αρνήσεων και της ανυποταγής στην καθημερινή μας ζωή.
Και επαγρύπνηση!

Υπόθεση βιασμού μετανάστριας σε αστυνομκό τμήμα

Τα χαράματα της Πέμπτης 31 Ιούλη 4 αστυνομικοί βίασαν 26χρονη ρωσίδα μετανάστρια μέσα σε κελί του Αστυνομικού Τμήματος Κυψέλης. Η μετανάστρια προσήχθη στο τμήμα μαζί με συνομήλικη συμπατριώτισσά της για ασήμαντη αφορμή και μετά από λίγες ώρες κατέληξε στο νοσοκομείο ΚΑΤ βιασμένη, χτυπημένη, ταπεινωμένη. Αυτό το συμβάν είναι ένα από τα εκατοντάδες «μεμονωμένα περιστατικά», τους εκατοντάδες βιασμούς που χαρακτηρίζουν την μεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους. Αυτό που κάνει την περίπτωση αυτή ξεχωριστή είναι η κατάθεση μήνυσης από το θύμα. Και φυσικά, η απάντηση από μεριάς σύσσωμου του κράτους είναι μια προσπάθεια συγκάλυψης του βιασμού και μάλιστα με τρόπο που προεκτείνει τον βιασμό με το να φροντίζει το βιαστή, να αποκαθάρει την «υπηρεσία» και να εξευτελίζει δημόσια το θύμα. Έτσι, η βιασμένη μετανάστρια "ήταν μεθυσμένη" για να «ασθενήσουν» τη μνήμη της, "ήταν χτυπημένη από πριν" για να δικαιολογήσουν τους κραυγαλέους μώλωπες, "λέει ψέματα μια και δεν αναγνωρίζει όλους τους βιαστές της" χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ότι δεν μπορείς να δεις κατά πρόσωπο υπανθρώπους όταν σε βιάζουν «παρά φύσιν». Τέτοιο μεγαλείο η ΕΛΑΣ! Τέτοιο μεγαλείο η ελληνική δημοκρατία!

Όμως, το γεγονός ενός βιασμού μετανάστριας σε αστυνομικό τμήμα που δημοσιοποιείται δεν είναι παρά η κορυφή ενός παγόβουνου. Συμπυκνώνει το πνεύμα της «ελληνικής φιλοξενίας» που δεκαετίες τώρα διαφημίζει τον ρατσισμό και τη στυγνή εκμετάλλευση. Γιατί αν το ξεζούμισμα στα εργοτάξια και η καχυποψία και η απαξίωση στις γειτονιές είναι καθολική συνθήκη για όλους τους μετανάστες, τα πράγματα επιβαρύνονται ακόμη περισσότερο για τις μετανάστριες. Η επιτακτική ανάγκη των γυναικών αυτών για ένα μεροκάματο, για μια οριακή επιβίωση «επιτρέπει» σε κάθε είδους εγχώριο αρσενικό να εκβιάσει μια διαθεσιμότητα χωρίς όρια. Δεν είναι μόνο μια εχθρική γειτονιά, ούτε ένα σκληρό μεροκάματο για ένα κομμάτι ψωμί που έχουν να αντιμετωπίσουν αυτές οι γυναίκες αλλά και επιπλέον, την αυτονόητη ευκολία με την οποία «ανήκουν» στη βαρβατίλα των γηγενών αρσενικών.

Αυτή η συνθήκη δεν είναι παρά απόρροια μιας συγκεκριμένης μεταναστευτικής πολιτικής που συγκροτεί ρατσιστικές συμπεριφορές, διαφημίζει την ωμότητα απέναντι στους μετανάστες και τις μετανάστριες και νομιμοποιεί κάθε κοινωνική έκφρασή της. Ο βιασμός σε κάθε πόλεμο αποτελεί πάντοτε όπλο απέναντι στον εχθρό. Όπλο κατίσχυσης, ταπείνωσης και βεβήλωσης. Αποτελεί μήνυμα υποταγής, εξαθλίωσης και εξανδραποδισμού. Όποιος δεν αναγνωρίζει στοιχεία πολέμου στους βιασμούς των μεταναστριών από τους μπάτσους και θεωρεί ότι πρόκειται για απλή «εκτροπή» από τα καθήκοντά τους, θα πρέπει να εξηγήσει την θρασύτατη ατιμωρησία των εκάστοτε βιαστών που με τη σειρά της νομιμοποιεί το καθεστώς της ελεύθερης αναπαραγωγής των βιασμών. Από τα κελιά των αστυνομικών τμημάτων στα μικροαστικά σαλόνια και από τις μπάρες της καταναγκαστικής πορνείας στα σοκάκια των μεταναστευτικών γκέτο.

Όμως, σε αυτόν τον πόλεμο οι μετανάστες και οι μετανάστριες δεν είναι μόνοι τους.

Κανένας θάνατος δεν θα μείνει αναπάντητος, κανένας βιασμός συγκαλυμένος, καμία ταπείνωση ασύδοτη.

Insideman: Πώς γίνονται οι δουλειές στο Πέραμα

Επειδή όλα συνεχίζονται όσον αφορά τις δολοφονίες των 8 εργατών στο Πέραμα παραθέτουμε δύο μαρτυρίες ενός γνωστού πρώην εφοπλιστή-πλοιοκτήτη για την υπόθεση. Γίνονται πασιφανή τα παιχνίδια που παίζονται όσον αφορά την συγκάλυψη των ευθυνών από μεριάς σύσσωμου του Συστήματος αποκαλύπτοντας με μια έγκυρη για τα μέτρα του ίδιου του Συστήματος μαρτυρία ότι δεν πρόκειται για κάποια εκτροπή του αλλά για ένα δομικό του ρελαντί. Δεν πρόκειται για δολοφονίες-λάθη αλλά για προϋπολογισμένα, προϋποτιθέμενα και ως εκ τούτου προαναγγελθέντα εγκλήματα, φυσική απόρροια της "εύρυθμης" λειτουργίας των ίδιων των δομών του Συστήματος:

Επιστολή 27 Ιούλη 2008

Ειναι καιρός πλέον και δημόσια να καταγγείλω τα κακώς κείμενα και στην Ναυπηγοεπισκευαστική κλίμακα του Περάματος,πληγή - γάγγραινα σωστή για όσους εργάζονται σ'αυτήν,υπό οιανδήποτε ιδιότητα.Είτε ως προσωπικό των ναυπηγείων,είτε ως πλήρωμα του πλοίου,μια και επικρατεί χάος στα περιβόητα "μέσα ασφαλείας", που υποτίθεται ότι πρέπει να τηρούνται αυστηρά ,βάσει των ισχυόντων κανονισμών.

Από πλευράς πλοίου - πλοιοκτήτου, ορίζεται "τεχνικός ασφαλείας",ο οποίος είναι υπόχρεος να είναι " Π Α Ρ Ω Ν " επί του πλοίου και να ελέγχει τα πάντα,όλα τα μέσα ασφαλείας του πλοίου και να δίνει τις απαραίτητες οδηγίες.

Από πλευράς Ναυπηγείου,επίσης ισχύει το ίδιο,μια και υπάρχει ο "υπεύθυνος εργασιών",που ελέγχει όλα τα μέσα πυρασφάλειας αλλά και τον ανάλογο εξοπλισμό των εργαζομένων ,για την ασφάλειά των και την ατομική ακεραιότητά των.

Από πλευράς Λιμεναρχείου,"υποτίθεται" ότι πρέπει να γίνονται "αιφνιδιαστικοί "και "απροειδοποίητοι" έφοδοι στα Ναυπηγεία και να ελέγχουν τα πάντα.
Και την πλευρά του πλοίου , αλλά και του ναυπηγείου και να στέλνουν στο αυτόφωρο τους παραβάτες,εάν διαπιστωθούν παραβάσεις και παράλληλα να διακόπτουν τις εργασίες,εάν διαπιστωθούν παραβάσεις,συστήνοντας την αποκατάστασή των και επαναλειτουργία των μετα από νέα επιθεώρηση και έγκρισή των φυσικά.

Από που να αρχίσω εγώ τώρα? Ποιόν να περιλάβω πρώτα?

Αρχίζοντας από τον αμοιβόμενον "αδρά" τεχνικό ασφαλείας,του οποίου τα καθήκοντα σας τα προαναφέρω.( Αναφέρομαι σε αυτά που συνέβησαν σε εμένα,σε πλοία δικά μου,κατά την διάρκεια επισκευής των σε Ναυπηγεία του Περάματος,οπότε ΟΥΔΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙ ,καθ' ότι έχω κάνει καταγγελίες κατά πάντων.)

Ο ένας εξ'αυτών,πήγαινε το πρωί,έκανε τον έλεγχό του,έδινε οδηγίες στο πλήρωμα και στους εργάτες του Ναυπηγείου,υπέγραφε το βιβλίο επιθεώρησης και μετά 2ωρον....έφευγε.
Ετερος,που μου τον είχε συστήσει σαν έντιμο ο ιδιοκτήτης του Ναυπηγείου,συνελήφθη από έφοδόν μου στο πλοίο,να παίζει "τάβλι" σε παρακείμενο καφενείο.....
Τρίτος,ο οποίος ήταν και ο πλέον ακριβοπληρωμένος,και πάλι από έφοδό μου στο Ναυπηγείο,διεπίστωσα από το βιβλίο επιθεώρησης που τηρείτο στο Ναυπηγείο,ότι ήταν ....
ανυπόγραφο 19 ( δεκαεννέα ) ημέρες!!!!!! Που σημαίνει ότι,τον κάλυπταν όλοι.Ναυπηγείο,Πλοίαρχός μου και το κλιμάκιο του Λιμεναρχείου Περάματος,μια και από έλεγχό μου προέκυψε ότι είχαν κάνει 3 φορές επίσκεψη στο πλοίο μου και τα είχαν βρεί όλα "καλά."

Επιστρέφοντας στο γραφείο μου,τηλεφωνώ ανώνυμα στο 5μελές κλιμάκιο εργασίας και καταγγέλω το γεγονός.
Παράλληλα αναζητώ τον εν λόγω Ναυπηγό και μαθαίνω από την Γραμματέα του,ότι βρισκώταν "εκτός Ελλάδος"........
Στέλνω Φαξ διαμαρτυρίας μου στο γραφείο του και το κοινοποιώ στους αρμόδιους φορείς.
Επιλαμβάνεται το 5μελές κλιμάκιο - στό οποίο είχα κάνει την καταγγελία - και διαπιστώνει τα όσα προαναφέρω και με παραπέμπει ως πλοιοκτήτη,ομού μετά του εν λόγω Ναυπηγού-τεχνικού ασφαλείας,ενώπιον του τριμελούς πλημ/κείου Πειραιά,όπου και προ 7μήνου εκδικάστηκε η υπόθεση,εγώ απηλλάγην και ο τεχνικός ασφαλείας καταδικάστηκε σε ....8 μήνες φυλάκιση.

Από προσωπικούς μου ελέγχους ,διαπιστώνω επίσης ότι τα μέσα ασφαλείας των ναυπηγείων υπήρξαν πλημμελή και ουδείς των εργαζομένων σ'αυτά δεν τολμούσε να απαιτήσει την στοιχειώδη ασφαλιστική του κάλυψη,μια και θα απελύετο αμέσως.Και που να βρεί εργασία ,μια και θα τον είχαν ρεπορτάρει αμέσως σε όλα τα ναυπηγεία???

Σε κάποια περίπτωση και για να διαπιστώσω τα καταγγελόμενα (Συνεργασία Ναυπηγείου με Λιμεναρχείο Περάματος,"ΕΠ ' ΑΜΟΙΒΕΙ" φυσικά) γίνομαι και εγώ παραβάτης.
Βάζω σε πλοίο μου 5 αλλοδαπούς να εργαστούν - ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ - ως ημερομίσθιοι εργάτες και με την έγκριση του Ναυπηγείου,το οποίο κανονικά έπρεπε να μου το απαγορεύσει.Το ίδιο και ο "τεχνικός ασφαλείας", ως και ο "υπεύθυνος εργασιών".Ουδείς ετόλμησε να μου κάνει ,έστω και υπόδειξη.

Σε ερώτησή μου στον ιδιοκτήτη του ναυπηγείου,"τι μέλλει γενέσθε" σε περίπτωση εφοδίας από το λιμενικό,τι νομίζετε ότι μου απήντησε?

"Μόλις Καπετάν Γιάννη συγκεντρωθεί το κλιμάκιο,αμέσως με "ΕΙΔΟΠΟΙΕΙ Ο ΛΙΜΕΝΑΡΧΗΣ" και ρυθμίζουμε τα πάντα στο ναυπηγείο.Τους εργαζόμενους αλλοδαπούς τους κρύβουμε ή τους στέλνουμε στα καφενεία και μόλις περατωθεί ο έλεγχος,τους ξαναμαζεύουμε.......Και τους δικούς μας και τους δικούς σας...

Ετσι κ.Υπουργέ Εμπορικής Ναυτιλίας,έτσι κ.Αρχηγέ του Λιμενικού Σώματος λειτουργούν οι Λιμενάρχες και όχι μόνον,αλλά και τα πλωτά σας μέσα.
Όλοι τους χρηματίζονται ,μέχρι που να σας "ξυπνήσει" κανένα εργατικό ατύχημα.

Δεν μπαίνω στον κόπο να σας πώ - πως εkδίδονται ,όποτε εκδίδονται,- οι βεβαιώσεις του GAZ FREE.......
Ούτε πειά πιστοποιητικά είναι γνήσια και πειά όχι...."γιατί τα ξέρετε όλα",αλλά δυστυχώς σιωπείτε μπροστά στο χρήμα που ρέει άφθονο...

Και μην διαννοειθεί ουδείς εξ' υμών να με διαψεύσει,γιατί θα γελάσει και το παρδαλλό κατσίκι με τα αποδεικτικά στοιχεία που έχω συγκεντρωμένα!!!!!

Και εάν θέλετε να μιλήσουμε και για το "κύκλωμα των λαθρομεταναστών", πού, πόσοι και ποιοί από το Λιμενικό Σώμα παίρνουν τις" μίζες των" και κλείνουν τα μάτια τους κ.λ.π.
εγώ εδώ είμαι.

Ολα τα Ναυπηγεία εν Ελλάδι,βρίσκονται υπό την "σκέπην των Λιμενικών οργάνων."

Το ίδιο και οι εφοπλιστές,το ίδιο και οι λαθρέμποροι,το ίδιο και οι Ναυτικοί πράκτορες κ.λ.π.

Ιωάννης Εμμ.Νομικός

Επιστολή 5 Αυγούστου 2008

Με έκπληξη μεγάλη πληροφορήθηκα την προφυλάκιση του Πλοιάρχου του Δεξαμενόπλοιου "FRIENDSHIPGAS",απόφαση που έλαβε η κυρία ανακρίτρια που διενεργεί την προανάκριση του θανατηφόρου αυτού ατυχήματος. "Νομικός" κατ'όνομα είμαι και όχι κατ'επάγγελμα. Τυχαίνει όμως να είμαι... Πλοίαρχος και τέως πλοιοκτήτης - εφοπλιστής και γνωρίζω απ'έξω και ανακατωτά το Ναυτικό Δίκαιο,αλλά και τα "καθεστώτα "που επικρατούν στα Ναυτιλιακά γραφεία.

Κατόπιν τούτου , ερωτώ την κυρία ανακρίτρια και τον αρμόδιο εισαγγελέα - που συναποφάσισε γι'αυτή την προφυλάκιση - ποιό ήταν το παράπτωμα που υπέπεσε ο Φιλιππινέζος Πλοίαρχος στην προκειμένη περίπτωση?

Ο Νόμος προβλέπει και οι κανονισμοί που ισχύουν στην Ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη,ότι το "ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΕΠ'ΑΥΤΟΥ" ,όσο χρονικό διάστημα το πλοίο εκτελεί εργασίες στο ναυπηγείο.Επισκευές εκτελούνται μόνον από τα συνεργεία που έχουν επιλεγεί από τον πλοιοκτήτη και τα οποία ελέγχονται πλήρως από τον "ΤΕΧΝΙΚΟ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ" - τον οποίον και αυτόν επιλέγει ο Πλοιοκτήτης -που πρέπει να είναι μάλιστα απόφοιτος Πολυτεχνείου και όχι μιας κάποιας τεχνικής σχολής.Αυτός δίνει εντολές,αυτός ελέγχει τα μέσα ασφάλειας πλοίου και συνεργείων,αυτός είναι "ΤΟ ΛΥΣΑΙ ΚΑΙ ΔΕΣΑΙ" που λέμε εμείς οι ναυτικοί.

Εάν μέλος του πληρώματος εργαζώταν και πάθαινε κάποιο ατύχημα,μόνον τότε ήταν Υπεύθυνοι ο Πλοίαρχος και Υποπλοίαρχος γιατί δεν έπρεπε να τον στείλλουν για εργασία,μια και ως προανέφερα ,όσο το πλοίο βρίσκεται σε ναυπηγείο,απαγορεύεται το πλήρωμα να εκτελεί πάσης φύσεως εργασίες και κυρίως επισκευαστικής φύσεως.Μάλιστα δεν έπρεπε κάν να βρίσκωνται επί του πλοίου κατά την διάρκειαν των επισκευών.!!!!!!

Ο πλοιοκτήτης - εφοπλιστής,έπρεπε να μην είχε πλήρωμα στο πλοίο του,άρα και είναι "παραβάτης του Νόμου και των κανονισμών."

Το λιμενικό κλιμάκιο,το 5μελές,ο υπεύθυνος των ναυπηγείων,ο τεχνικός ασφαλείας, "είναι παραβάτες" ,ως προς την μη απομάκρυνση του πληρώματος από το πλοίο,αλλά και στην επιβολή κυρώσεων εις βάρος της πλοιοκτήτριας εταιρείας,που όφειλε να μην έχει πλήρωμα στο πλοίο της.

Αλλά,υπάρχει το μεγάλο αλλά.......

Ποιός πλοιοκτήτης απομακρύνει το πλήρωμά του από το πλοίο διαρκούσης της επισκευής και επιβαρύνεται το κόστος της διαμονής των σε Ξενοδοχείο?
Ποιό ναυπηγείο θα πει στον πλοιοκτήτη,κατέβασε το πλήρωμά σου από το πλοίο?
Ποιός τεχνικός ασφαλείας θα εναντιωθεί στον πλοιοκτήτη?

Ποιός Καπετάνιος - και δή Φιλιππινέζος - έχει το ανάστημα να εναντιωθεί στις αποφάσεις των πλοιοκτητών του και να απαιτήσουν την "διαμονήν των σε ξενοδοχείο",μια και αυτό προβλέπει ο Νόμος?
Και όχι μόνον,καθ'ότι "θέλουν δεν θέλουν", "επιτρέπεται ή δεν επιτρέπεται", τα πληρώματα όλων των πλοίων παραμένουν στα πλοία και παρέχουν και εργασίαν συν τοις άλλοις.

Και όλοι κάνουν τα στραβά μάτια,μέχρι να συμβεί το μοιραίο.Και ακόμη και τότε επιρρίπτονται ευθύνες στον τελευταίο τροχό της αμάξης.Στην προκειμένη περίπτωση ,"έστειλλε φυλακή
η πολιτεία τον αδύναμο κρίκο,τον τελευταίο τροχό της αμάξης,τον Φιλλιπινέζο Καπετάνιο και οι πραγματικοί υπεύθυνοι απολαμβάνουν τον καφέ τους στο Κολωνάκι!!!!

Οι πρώτοι που έπρεπε να ήσαν κρατούμενοι,είναι εκτός κατηγορητηρίου και έτσι θα διαιωνίζεται πάντα η κατάσταση, "ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΑΡΙ ΘΑ ΤΡΩΕΙ ΤΟ ΜΙΚΡΟ"....

Σήμερα που μιλάμε,το ίδιο καθεστώς επικρατεί στο Πέραμα,στη Σαλαμίνα,στην Ελευσίνα.Και όλοι κάνουν τα τυφλά μάτια.

Τολμήστε επιτέλους αξιότιμοι κύριοι εισαγγελείς και δικαστές να επιβάλλετε τον Νόμον όπου δεί ,για να σταματήσουμε να θρηνούμε θύματα επιτέλους,γιατί έτσι το θέλει,έτσι επιθυμεί η αυτού εξοχότης "ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ", "ΤΟ ΧΡΗΜΑ", αλλά κυρίως το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΣ και τα έκτελεστικά του όργανα,που μασάνε με 100 μασέλλες και τα "αρπάζουν" από παντού (Πλοιοκτήτες,Ναυπηγεία,Ναυτικούς Πράκτορες,κλπ.)προκειμένου να κλείνουν τα μάτια και να μην επιβάλλουν κυρώσεις στους παραβάτες.

Τιμήστε κ.κ.εισαγγελέα και ανακρίτρια το όνομά σας και το λειτούργημά σας , αναψηλαφίζοντας τους λόγους της προφυλάκισης του Πλοιάρχου και προβείτε στην άμεση αποφυλάκισή του,βέβαιοι ότι έχετε προσθέσει μια καλή σελίδα στον Νομικό μας πολιτισμό.-

Ιωάννης Εμμ.Νομικός