1947, Καθαρή Δευτέρα στην πλατεία Εσταυρωμένου

Για την δεντροφύτευση της 24 Φλεβάρη στο Δαφνί

Κυριακή πρωί 24/02/08. Παρά τη σύγχυση που προκάλεσε η αναγκαστική αλλαγή ημερομηνίας της δεντροφύτευσης του "μονοπατιού" (της πιλοτικής χάραξης του έργου της περιφερειακής οδού σύνδεσης Δαφνίου-Δάσους Χαϊδαρίου) , 300 περίπου κάτοικοι της περιοχής και όχι μόνο (ανάμεσά τους κι εμείς), απλώθηκαν σε όλο το μήκος του μονοπατιού συμμετέχοντας στην κινητοποίηση που οργάνωσαν συλλογικότητες του Χαϊδαρίου σε μια προσπάθεια ακύρωσης του "έργου". Ενός "έργου" που η ίδια η δημοτική αρχή έχει χαρακτηρίσει "μη ωφέλιμο" και παρόλα αυτά προχωράει στην πραγματοποίησή του.


Στις 6 του Γενάρη, η Διαρκής Κίνηση Κατοίκων Χαϊδαρίου είχε προχωρήσει σε δεντροφύτευση 50 δέντρων στο ίδιο σημείο περίπου. Οι εργολάβοι τα ξερίζωσαν. Η δεντροφύτευση αυτή λοιπόν είναι η δεύτερη στο "μονοπάτι" αλλά και η πιο ουσιαστική μια και αυτή τη φορά είναι σαφώς ποσοτικά και ποιοτικά ενισχυμένη, με περισσότερα δεντράκια, περισσότερη προπαγάνδιση, περισσότερη συμμετοχικότητα και περισσότερη αποφασιστικότητα. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρόκειται να ξεριζωθούν τα 150 καινούργια δεντράκια με την ευκολία της προηγούμενης φοράς. Σε κάθε φυσικό τοπίο, πόσο μάλλον σε ένα ρημαγμένο μητροπολιτικό τοπίο, το να κόβεις και να ξεριζώνεις δέντρα, το να αποψιλώνεις δασικές εκτάσεις είναι εγκλήματα που δεν θα μείνουν αναπάντητα.

Για την πορεία της 23/2/08

Περίπου 2000 άτομα συμμετείχαν στην πορεία ενάντια στις φασιστικές και παρακρατικές επιθέσεις των τελευταίων μηνών. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα δυνατό πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση. Μπορεί να μην σημαίνει το οριστικό και τελεσίδικο ξερίζωμα των φυσικών φορέων του φασισμού και του ρατσισμού αλλά είναι ένα ανάχωμα στην ασύδοτη δράση τους. Η παρουσία των συγκεκριμένων χιλιάδων ανθρώπων στο δρόμο, το Σάββατο που πέρασε, δηλώνει μια αποφασιστικότητα να απαντηθούν οι θρασύδειλες επιθέσεις πέρα από τις κομματικές διαμεσολαβήσεις, τα δημοκρατικά προσχήματα και τις αυταπάτες των οποιοδήποτε θεσμικών λύσεων. Η συνέχεια, ωστόσο, στην συγκεκριμένη υπόθεση πρέπει να είναι συλλογική, επίμονη και σαφώς εστιασμένη στα φυσικά νεύρα των φασιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων. Τα φίδια πίσω στις τρύπες τους!

Παραθέτουμε το κείμενο που μοιράσαμε μαζί με άλλους συντρόφους στην πορεία:

Την έχουμε ξαναδεί αυτήν την ιστορία...

Βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξελισσόμενη και πολυμέτωπη επίθεση της κυριαρχίας στο κοινωνικό σώμα: από τους αντεργατικούς νόμους και το νέο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό, τους διευρυνόμενους τρομονόμους και τις κάμερες στους δρόμους, τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές, τη λεηλασία του περιβάλλοντος και την επιταχυνόμενη απαξίωση της ζωής των μη προνομιούχων…Πίσω από τη διάχυτη ρητορεία της δημοκρατίας για ανάπτυξη, αναδιάρθρωση, ασφάλεια, εκσυγχρονισμό, καθετί συλλαβίζεται ως λεηλασία και τίποτα άλλο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, κάθε δυναμική κοινωνική αντιθετική κίνηση προς όλα αυτά, θα στοχοποιηθεί και θα «απολαύσει» την κρατική σκληρότητα που της αναλογεί. Το ασφυκτικό πρεσάρισμα της κρατικής ασφάλειας, τις παρακολουθήσεις, τις προσαγωγές και τις συλλήψεις, την καταστολή στο δρόμο, τη λάσπη και την παραπληροφόρηση από τους μηχανισμούς χειραγώγησης. Η εποχή του «αγαθού» της ασφάλειας δεν απαιτεί μονάχα καλοκουρδισμένους μηχανισμούς καταστολής. Απαιτεί ταυτόχρονα την καλλιέργεια φοβικών κοινωνικών αντανακλαστικών και την κατασκευή εσωτερικών εχθρών, τη στοχοποίηση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων. Από τους μικροπαραβατικούς, τις μειονότητες, τους μετανάστες έως τις πολιτικές και κοινωνικές ομάδες που βγαίνουν στο προσκήνιο των κοινωνικών αγώνων. Την είδαμε αυτή τη λύσσα, στις περσινές κινητοποιήσεις των φοιτητών, στις απεργίες των λιμενεργατών, στην εκδίωξη των ασιατών μεταναστών από το λιμάνι της Πάτρας, στις εξεγέρσεις των φυλακισμένων την περασμένη άνοιξη και θα την ξανασυναντήσουμε κάθε φορά που οι διεκδικήσεις κοινωνικών ομάδων θα ξεπερνούν τα ασφυκτικά όρια της νομιμοφροσύνης, κάθε φορά που ολόκληρες κοινωνικές ομάδες δεν χωρούν στα σχέδια και στις «αντοχές» ή τον «καθωσπρεπισμό» των κυρίαρχων.

Αυτοί λοιπόν οι κοινωνικοί και πολιτικοί χώροι που φιλοξενούν αυτούς και αυτές που δεν θέλουν να συναινέσουν στη «γαληνοτάτη δημοκρατία» της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης, αυτοί και αυτές που δεν χωρούν σε κομματικά μαντριά, μετριοπάθειες και συνδιαλλαγές, αυτοί και αυτές που καταθέτουν έμπρακτα την αμφισβήτηση και την οργή τους, βρίσκονται αυτόματα στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής. Η «εμμονή» των μηχανισμών καταστολής για τους αναρχικούς-αντιεξουσιαστές, συνεπικουρούμενη από τη χαβούζα των πλουραλιστικών ΜΜΕ, είναι κομμάτι αλλά και αιχμή της τρέχουσας κατασταλτικής στρατηγικής. Είναι ένα μήνυμα προς όλο το κοινωνικό σώμα: ΥΠΑΚΟΗ. Και μπορεί όλα αυτά μέσα στον διάχυτο κυνισμό και την ιδιώτευση να φαντάζουν γραφικά, να ντύνονται με διάφορα επίθετα (κουκουλοφόροι, γνωστοί άγνωστοι, προβοκάτορες και άλλα καταγέλαστα), να παθολογικοποιούνται ως ανερμάτιστες και «νεανίζουσες» πολιτικές προτάσεις, παρόλ’ αυτά, παραμένουν μάχιμες στο κοινωνικό πεδίο, διευρύνοντας κοινωνικούς χώρους ελευθερίας.

Και όπου δεν φτάνουν οι νόμοι και οι μηχανισμοί της δημοκρατίας φτάνει το μακρύ χέρι των «παρα»κρατικών επιθέσεων στα σκοτεινά. Από τον Δεκέμβρη του 2007 και σε διάστημα ενός μήνα πραγματοποιήθηκαν νυχτερινές επιθέσεις σε διάφορους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους. Επιθέσεις οι οποίες, εκτός από τον κυρίαρχο ιδεολογικό πόλεμο ενάντια στους αναρχικούς και τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κομμάτια τρέφονται και από τον διευρυνόμενο κοινωνικό συντηρητισμό και τα μουδιασμένα κοινωνικά και ταξικά αντανακλαστικά. Επιθέσεις που θέλουν να ξεσπούν τη λύσσα τους σε καθετί που λεκιάζει το καθεστώς της τάξης και της ασφάλειας.

Από την απόπειρα εμπρησμού στον αναρχικό χώρο του Θερσίτη στο Ίλιον, στις εμπρηστικές επιθέσεις σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια (Περιστέρι, Λέσχη Υπογείως), τις τραμπούκικες επιθέσεις σε εργατικά σωματεία (σύλλογος βιβλιοϋπαλλήλων), σε χώρους κινήσεων κατοίκων («Πρωκατ», «Ιλισός») που εναντιώνονται στη λογική της «ανάπλασης» των γειτονιών ως τα σπίτια μεταναστών σε Αιγάλεω και Ρεντη αλλά και ως εφεδρικά τάγματα εφόδου σε διαδηλώσεις και κοινωνικές συγκρούσεις…

Τα γεγονότα στις 2 Φλεβάρη

Τα γεγονότα στις 2 Φλεβάρη στο κέντρο της Αθήνας, με την αγαστή συνεργασία μπάτσων και φασιστών, πάνε πολύ πιο πέρα από το «τηλεοπτικά» προφανές: δεν πρόκειται ούτε για τυχαία σύμπραξη της στιγμής ούτε πολύ περισσότερο για λανθασμένο αστυνομικό σχεδιασμό: είναι μια διαρκής «σύμπτωση απόψεων», ένας ανοιχτός δρόμος επικοινωνίας, συνεργασίας και αλληλοσυμπλήρωσης της τρέχουσας κατασταλτικής πολιτικής (τόσο σε πρόσωπα όσο κυρίως σε λογικές) με τους προστάτες της εθνικοφροσύνης. Οι εκατέρωθεν χαριεντισμοί μπάτσων και φασιστών στην πλατεία Κολοκοτρώνη και η μετέπειτα κοινή τους επίθεση στους συγκεντρωμένους, σίγουρα δεν ξενίζει τους υποψιασμένους. Παλιότερα είχαν άλλα επίθετα ως μεταμφίεση: «αγανακτισμένοι πολίτες». Σήμερα δεν χρειάζονται προκαλύμματα: από τη μια η διαρκής στοχοποίηση και εγκληματοποίηση των αναρχικών από κράτος και ΜΜΕ και από την άλλη η «αναπτερωμένη» ψυχολογία των φασιστών λόγω της ακροδεξιάς εκπροσώπησης στο κοινοβούλιο αλλά και οι καλλιεργούμενες εθνοφαντασιώσεις και γαλανόλευκες φιέστες για τις «εθνικές αθλητικές επιτυχίες», φαντάζουν ικανές νομιμοποιητικές συνθήκες για μια «ευπρόσωπη» συνεργασία στο δρόμο. Χωρίς επίθετα…Αγαστή συνεργασία και δύο μαχαιρωμένοι διαδηλωτές.

Η επιλογή των «αντι»συγκεντρωμένων να συγκρουστούν με τα φασιστοειδή και τους μπάτσους προστάτες τους στην οδό Σταδίου και αργότερα έξω από την κατειλλημένη Πρυτανεία στην οδό Πανεπιστημίου ήταν μια ανακλαστική απάντηση στη σωρεία των πρόσφατων παρακρατικών επιθέσεων σε χώρους κοινωνικής αντίστασης και μετανάστες. Όλα μετά ήταν προβλεπόμενα, όσο κι αν ήταν εξόφθαλμα: οι φασίστες φεύγουν ανενόχλητοι, η αστυνομία επιτίθεται λυσσαλέα και απροσχημάτιστα στην απογευματινή πορεία 600 αναρχικών ενώ όλα έχουν τελειώσει, προσαγωγές 118 ατόμων. Η «αριστερά των κινημάτων» που είχε καλέσει στην «αντι»συγκέντρωση, απουσίαζε παντελώς από το κάλεσμά της, εισέπραξε την πολιτική υπεραξία για την «αγωνιστικότητά» της, απέσυρε «θριαμβευτικά» της λίγες της «νικηφόρες» δυνάμεις και αργότερα περιέφερε μέσω ανακοινώσεων και ΜΜΕ τον διαχωρισμό της από τις συγκρούσεις, καταγγέλοντας άκαπνα τη φασιστοσύναξη και την σύμπραξή με τους μπάτσους. Κάποια πράγματα παραμένουν αναλοίωτα στο χρόνο… Την ίδια στιγμή τα ΜΜΕ έπαιξαν το γνώριμο ρόλο τους: ως επίσημοι εκπρόσωποι τύπου της αστυνομίας και ως αμύντορες της τάξης και της ασφάλειας, αυτόκλητοι προστάτες των πολιτών. Η θεωρία των ακροκινούμεων ομάδων και των «ανυπολογιστων καταστροφων περιουσιών των πολιτών» (την ίδια στιγμή που μόνο προθήκες τραπεζών καταστράφηκαν) όχι μόνο εξομοίωνε τους μαχαιροβγάλτες με τους αγωνιζόμενους στο δρόμο, αλλά και έδινε για άλλη μια φορά το πράσινο φως για τις επίσημες κατασταλτικές μεθοδεύσεις που ακολούθησαν. Είναι ακριβώς αυτές οι ίδιες λογικές, που τρέφουν τον κοινωνικό αυτοματισμό, τα ξεκαθαρίσματα με τους «διασαλευτές της τάξης». Είναι ακριβώς αυτές οι λογικές που κάθε φορά θα ανάγουν το «δικαίωμα στην ασφάλεια» σε ύψιστη κοινωνική αξία, θα ενοποιήσουν ένα κατακερματισμένο και εξατομικευμένο κοινωνικό σώμα, για την εμπέδωση του γενικευμένου κοινωνικού φόβου και τη νομιμοποίηση των κατασταλτικών καινοτομιών πάνω σε ολόκληρο το κοινωνικό σώμα. Η ηγεμονία της τρομοϋστερίας, του φόβου και της καταστολής εικονοποιήθηκε απροσχημάτιστα στις 2 Φλεβάρη.

Απέναντι στο καθεστώς φόβου που διαμορφώνεται διαρκώς, την εντεινόμενη καταστολή, την επιταχυνόμενη καπιταλιστική λεηλασία, κάθε πεδίο όξυνσης του κοινωνικού και ταξικού ανταγωνισμού, πρέπει να είναι το διαρκές σημείο συνάντησης, της κοινωνικής άρνησης, της αμφισβήτησης και της οργής. Στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο.

Θερσίτης, Ρεσάλτο, Πρωτοβουλία Αναρχικών Αιγάλεω, Αναρχικοί/ες από τις δυτικές συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά

23 Φλεβάρη: Πορεία ενάντια στις φασιστικές και παρακρατικές επιθέσεις

Κάτω τα ξερά σας από το Ποικίλο!

Θεωρούμε ότι η δενδροφύτευση ακριβώς εκεί που εξελίσσεται το επαίσχυντο έργο είναι μια ελάχιστη απαραίτητη πράξη ουσιαστικής κατάδειξης της κοινωνικής δυσφορίας για τα περιβαλλοντικά εγκλήματα στο βουνό. Τα χιλιάδες δένδρα που έχουν ήδη κοπεί εν ονόματι της ανάπτυξης και της καπιταλιστικής αξιοποίησης του βουνού, σε μια τραγική συγκυρία αποψίλωσης και απίσχανσης του φυσικού τοπίου μετά τις τελευταίες πυρκαγιές σε όλα τα βουνά της Αθήνας, έχουν ήδη ξεπεράσει τα όρια και της πιο έμμονης ανοχής. Στηρίζουμε την δενδροφύτευση, στηρίζουμε την ακηδεμόνευτη αυτή πρωτοβουλία κατοίκων του Χαϊδαρίου και δηλώνουμε την αμείλικτη αποφασιστικότητά μας να μην επιτρέψουμε με κανέναν τρόπο την συνέχιση του επαίσχυντου έργου.

αντιφασιστική συγκέντρωση στο εφετείο

2 Φλεβάρη 2008: δύο δημοκρατίες συγκρούονται

Φωτογραφία της συνέλευσης στην Πρυτανεία από τους καταληψίες
λίγο πριν την κάθοδο στην Πανεπιστημίου και το χτύπημα της πορεία
από τους μπάτσους.

Οι δυο δημοκρατίες συγκρούονται.
Η μια δημοκρατία οριοθετείται: ο Χηνοφώτης με τα λυσσασμένα του ΜΑΤ, τα φασιστικά ασπόνδυλα, οι περί άλλων τυρβάζουσες αριστερές οργανώσεις, οι τηλεοπτικοί μαέστροι της διαστρέβλωσης, οι καναπέδες της καταβυθιζόμενης "πλειοψηφίας".
Η άλλη δημοκρατία οριοθετείται: η "αισχρή μειοψηφία", οι ανοιχτές λαϊκές συνελεύσεις, τα σωστά, τα λάθη και οι αντιφάσεις, οι πορείες, ο δρόμος, οι διάδρομοι της ΓΑΔΑ και του Ευαγγελισμού, το αίμα των συντρόφων, η απύθμενη οργή, το "πάθος για την ελευθερία που είναι δυνατότερο από όλα τα κελιά".

Γιατί λείπαμε από την αντιρατσιστική πορεία της 24 Γενάρη…

Έχουμε πολλούς και πολιτικά αξιακούς λόγους που, ως αναρχικοί, διαφοροποιούμαστε από την Αριστερά αλλά ας εστιάσουμε στο συγκεκριμένο. Η συγκέντρωση και πορεία της 24 Γενάρη στο Αιγάλεω που διοργανώθηκε από 16 οργανώσεις της αριστεράς (και τον ελληνοπακιστανικό σύλλογο) ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την στάση της αστυνομίας σε σχέση με τις διαδοχικές επιθέσεις φασιστοειδών σε πακιστανούς μετανάστες στην περιοχή, είναι μια σημαντική αφορμή για να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα από τη μεριά μας.

1

Ας ξεκινήσουμε από τις 30 Νοέμβρη. Ο τρόπος που οι συγκεκριμένες αριστερές οργανώσεις -αλλά και μερικές άλλες- χειρίστηκαν την υπόθεση αλληλεγγύης στην πρώτη επίθεση των φασιστοειδών στις 30 Νοέμβρη είναι ενδεικτικός. Δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι επειδή η αστυνομία δεν πήρε για εξέταση τα ρόπαλα που είχαν πετάξει τα φασιστοειδή τη στιγμή που εσύ δεν μπαίνεις ούτε καν στον κόπο να θωρακίσεις στοιχειωδώς το σπίτι τους για το ενδεχόμενο νέας επίθεσης, δεν μπαίνεις στον κόπο να στήσεις ένα δίκτυο επικοινωνίας και άμυνας. Στην «αμέλεια» της αστυνομίας αντιστοιχίζεται η «αμέλεια» των αριστερών οργανώσεων. Φαίνεται ότι οι «κεντρικές πολιτικές» ασκούνται σε επίπεδο σαφώς υψηλότερο του απαξιωμένου «πρακτικισμού». Μόνο που από αυτόν τον «πρακτικισμό», τον οποίο ζητούσαν οι μετανάστες για να κατοχυρώσουν κάποιες πρώτες σχέσεις αλληλεγγύης και να κατοχυρωθούν απέναντι στον φόβο, αρχίζεις να επικοινωνείς την πολιτική σου αντίληψη μαζί τους. Κι όχι από τις στείρες ασκήσεις πολιτικής αντιπαράθεσης και υπεραξίας. Γνωρίζουμε ότι καθεμιά από τις συμμετέχουσες οργανώσεις πιθανόν να ασκεί την αντίληψη της πρακτικής βοήθειας στους μετανάστες στο πλαίσιο των δικών της πολιτικών. Στο πλαίσιο του «μετώπου», όμως απ' ότι φαίνεται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, επιβεβαιώθηκε το ρητό: όταν αναλαμβάνουν πολλοί να ταΐσουν την γάτα, στο τέλος μένει νηστική.

2

Η πορεία των αριστερών οργανώσεων στις 16 Δεκέμβρη, αρκετές μέρες μετά την επίθεση δεν άξιζε φαίνεται ούτε μιας απλής αφίσας-κάλεσμα. «Σύρμα» σε φίλους και ημέτερους, ακροατές των συγκεκριμένων ραδιοσταθμών, κάποιες ιστοσελίδες, τα «κονέ» με την «Ελευθεροτυπία» και να λοιπόν οι δυο συγκεντρώσεις σε μία. Δύο μικροφωνικές εγκαταστάσεις, δυο πορείες σε απόσταση 50 μέτρων η μια από την άλλη, την ίδια στιγμή που τα συνθήματα διαλαλούσαν την αλληλεγγύη. Είναι γνωστό σε όλους ότι υπάρχουν πολιτικές αντιπαλότητες μεταξύ των αριστερών- αριστερίστικων οργανώσεων αλλά η κατάσταση αυτή στο δρόμο καταγράφηκε ως, τουλάχιστον, γελοία. Επιπλέον, την Κυριακή το απόγευμα που καλέστηκε η πορεία, για λόγους που αφορούσαν στην δυνατότητα παρουσίας μεταναστών, έπληξε την αποτελεσματικότητά της μια και η πορεία κατέληξε να περιφέρεται σε άδειους δρόμους παρέα με την αστυνομία. Όλα αυτά αν δεν προσδίδουν αέρα πολιτικού ναρκισσισμού, επιπολαιότητας και διεκπεραίωσης τότε πώς μπορούν να ερμηνευθούν;

3

Ερχόμαστε τώρα στο κάλεσμα για την πορεία της 24 Γενάρη. Ενώ όλοι/ες εμείς οι αλληλέγγυοι/ες που βρεθήκαμε στο σημείο της επίθεσης αυτοπροσδιοριστήκαμε, ευθύς εξαρχής δημόσια, ως αναρχικοί/ες-αντιεξουσιαστές/τριες, στο κάλεμα του «αριστερού μετώπου» αναφερόμαστε επίμονα ως «αντιφασίστες» και «αντιρατσιστές». Σταθήκαμε στο πλάι των μεταναστών όχι για να δρομολογήσουμε μιαν τρέχουσα πολιτική μας ιδιότητα, αλλά στο πλαίσιο μιας πολιτικής ταυτότητας που αντιπαλεύει όλα τα κοινωνικά ζητήματα αναγνωρίζοντας την αλυσιδωτή τους σχέση χωρίς, φυσικά, να προκρίνει κάποιο απ’ αυτά. Η προσπάθεια όλου αυτού του «αριστερού μετώπου» να μας προσδώσει ό,τι αυτό νομίζει ότι εξυπηρετεί την υπόθεση την δική του και των μεταναστών, αποτελεί απόπειρα πολιτικού πατερναλισμού. Επιπλέον, η αναφορά σε «βίαιη προσαγωγή από την αστυνομία» ενός συντρόφου μας, αποσιωπώντας την πρόταξη όπλου εναντίον του, έχει μόνο προβληματικές ερμηνείες. Εκείνη τη στιγμή δεν επρόκειτο καλοί μας «αριστεροί» για μια απλή βίαιη προσαγωγή αλλά για μια πολύ επικίνδυνη στιγμή, που αποτελεί δεδικασμένο στο πλαίσιο της κρατικής κατασταλτικής στρατηγικής και που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για τον σύντροφο. Αλλά μάλλον εσείς προτιμάτε να χρεώνετε στους αναρχικούς «υπερβολές» και «ρητορικές επιφάσεις»…

4

Μετά λοιπόν από αυτό το γεγονός, αλλά και την στάση του κράτους σε σχέση με τους μετανάστες και τις επιθέσεις που δέχτηκαν, μια ήταν η πολιτική δραστηριότητα που αντιστοιχούσε στην περίσταση: η αγανακτισμένη πορεία. Κι όχι μια ακόμα παράσταση διαμαρτυρίας. Εδώ λοιπόν παρουσιάζεται και μια άλλη εκδοχή που πιθανόν να ερμηνεύει την αποσιώπηση της πρόταξης όπλου: στο βαθμό που η δημοσιοποίηση πρόταξης όπλου σε αλληλέγγυο θα κατοχύρωνε την απαίτηση για μια επιθετική πορεία, το «αριστερό μέτωπο» προτίμησε να την αποσιωπήσει για να δικαιολογήσει με αυτόν τον τρόπο την επιλογή της πορείας διαμαρτυρίας. Γνωρίζουμε τον τρόπο που ασκούνται οι «κεντρικές πολιτικές», γνωρίζουμε την θεσμολαγνεία μερικών ανάμεσά τους (νεολαία ΣΥΝ), καθώς επίσης και τον διορθωτικό χαρακτήρα μερικών δραστηριοτήτων τους σε σχέση με την αστική νομιμότητα. Τελικά, εμείς επιλέξαμε να μην έχουμε ούτε την δική τους «υπηρεσία πολιτικής πυρόσβεσης» απέναντί μας ούτε και τις συμμορίες του κράτους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που λείπαμε…

5

Ο ίδιος δίαυλος διεκπεραίωσης λειτούργησε και στην διοργάνωση και εκτέλεση της πορείας. Καμιά αφίσα στην περιοχή, καμία προπαγάνδιση πέραν των ημέτερων, γνωστών και φίλων, καμία ουσιαστική εκφρασμένη πολιτική δυναμική. Το αποτέλεσμα είναι ο εξευτελισμός των πολιτικών πρακτικών: 17 οργανώσεις από 5 το πολύ άτομα η καθεμία! Σύνολο 50-70 άτομα! Όπως δυστυχώς και σε άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις, οι αριστερές οργανώσεις παρουσιάζουν μια επιλεκτικότητα στα κριτήρια συσπείρωσης των μελών τους, με σαφή πρόκριση τις εκάστοτε εκλογές. Ελάτε τώρα…Δεν έφταιγε το κρύο. Εξάλλου το κρύο δεν εμποδίζει τους φασίστες να επιτεθούν στους μετανάστες. Το κρύο δεν απέτρεψε -σχεδόν τους διπλάσιους- αναρχικούς/ές να ανταποκριθούν άμεσα στο αίτημα άμεσης αλληλεγγύης των μεταναστών.

6

Η πόλη έμοιαζε την Πέμπτη που πέρασε με κατεχόμενα. Απίστευτες κλούβες, απίστευτοι ασφαλίτες, απίστευτοι ζητάδες. Ήταν μια ανοιχτή προσβολή για την πόλη -όπως και για κάθε πόλη. Μάθαμε ότι τις τελευταίες μέρες οι μπάτσοι ειδοποιούσαν τους καταστηματάρχες να κλείσουν τα μαγαζιά τους την Πέμπτη γιατί: «αυτοί οι αναρχικοί δεν ενδιαφέρονται για τους μετανάστες. Όλα αυτά είναι πρόσχημα για να καταστρέφουν τις περιουσίες των ανθρώπων». Η προσπάθεια τρομοκράτησης της περιοχής επέστρεψε με μιαν προσβλητική για την αστυνομία κοινωνική αδιαφορία. Η πόλη παρέμεινε ανοιχτή.

7

Δεν παρουσιαστήκαμε λοιπόν στο «ραντεβού» και έτσι φορτωθήκανε τους μπάτσους όσοι συμμετείχαν στην πορεία, φορτωθήκανε τους μπάτσους άνθρωποι που δεν το είχαν επιλέξει.

8

Η αναγκαιότητα αυτού του κειμένου δεν έχει τον χαρακτήρα του πολιτικού ανταγωνισμού κι αυτός είναι ο λόγος που δεν αντιπαραθέτουμε τις δικές μας πολιτικές επιλογές ως σωστές. Εκείνο που θέλουμε είναι –θέτοντας ζήτημα αξιακής στάσης- να ξεκαθαρίσουμε τις πολιτικές μας σχέσεις μέσα στα γεγονότα: εκεί θεωρούμε ότι, όταν η πολιτική μετατρέπεται σε υπεραξία, ο χειρισμός περνιέται για αρετή και η διεκπεραίωση για αλληλεγγύη, δεν μπορεί παρά να ευτελίζονται πρακτικές αντίστασης, όπως είναι οι συγκεντρώσεις και οι πορείες, και στο τέλος, η όποια πολιτική αποτυχία να χρεώνεται ως κοινωνική αδιαφορία. Όμως, ο κόσμος στο Αιγάλεω ενδιαφέρεται. Αλλά όχι έτσι όπως τα "αριστερά μέτωπα".

9

Όλα συνεχίζονται.

Πρωτοβουλία αναρχικών Αιγάλεω

Αφίσα για τα τελευταία γεγονότα

Στα όπλα και τα ρόπαλα των παρακρατικών…

Στις 30 Οκτώβρη ομάδα φασιστοειδών επιτίθεται σε σπίτι πακιστανών μεταναστών στην πλατεία Λ. Καραγιάννη στο Αιγάλεω. Οι φασίστες προτάσσουν όπλο για να καθηλώσουν τους μετανάστες και στη συνέχεια του κτυπούν και τους στέλνουν στο νοσοκομείο.

Στις 13 Γενάρη ομάδα φασιστοειδών επιτίθεται στο ίδιο σπίτι. Η αστυνομία εμφανίζεται μετά από μισή ώρα, δηλώνει παρουσία και αποχωρεί. Αυτή τη φορά όμως αλληλέγγυοι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές συγκεντρώνονται για να αποτρέψουν τα χειρότερα για τους μετανάστες. Τότε η αστυνομία σε μερικά λεπτά κάνει την ουσιαστική της εμφάνιση με 7 περιπολικά. Απρόκλητα προτάσσει όπλο για να καθηλώσει τους αλληλέγγυους και στη συνέχεια να τους συλλάβει.

…προστίθενται τα όπλα των αστυνομικών

Κράτος και παρακράτος σκοτώνουν, βασανίζουν, εξευτελίζουν και ταπεινώνουν καθημερινά τους μετανάστες πολεμώντας παράλληλα κάθε έμπρακτη ένδειξη κοινωνικής αλληλεγγύης.
Όμως αυτή τη φορά δεν τους πέρασε

Αλληλεγγύη στους μετανάστες

Έμπρακτη, διαρκής, αμέριστη

πρωτοβουλία αναρχικών αιγάλεω

Κι άλλη επίθεση φασιστοειδών με κρατική κάλυψη

Λίγο μετά τις 10 το βράδυ χτες ομάδα από 5 φασιστοειδή με μηχανάκια επιτέθηκαν με πέτρες και άλλα αντικείμενα σε σπίτι όπου διαμένουν πακιστανοί μετανάστες, στο ίδιο σπίτι το οποίο είχε δεχτεί επίθεση το βράδυ της 30 Νοέμβρη. Οι μπάτσοι ενώ ειδοποιήθηκαν αμέσως από γείτονες έφτασαν μετά από μισή ώρα. Εν τω μεταξύ οι πακιστανοί, στη βάση ανοιχτής επικοινωνίας που είχαμε κατοχυρώσει μετά την πρώτη επίθεση, μας ειδοποίησαν για να τους βοηθήσουμε. Υπήρχε το ενδεχόμενο οι φασίστες να επιτεθούν μετά από μερικές ώρες και πάλι όπως είχαν κάνει την πρώτη φορά. Το ένα περιπολικό που εμφανίστηκε βρέθηκε υπόλογο για την επιτηδευμένη –όπως αποδείχτηκε λίγο αργότερα καθυστέρηση- απέναντι και στους πακιστανούς και στους γείτονες (οι πακιστανοί έχουν πολύ καλή σχέση με τη γειτονιά) και σε μας. Αποχώρησε με «σαρδόνεια τυπικότητα» αφού κατέγραψε το συμβάν. Κάποιοι σύντροφοι απλώθηκαν στα γύρω στενά για να ειδοποιήσουν σε περίπτωση που εμφανιστούν φασίστες. Αυτοί που εμφανίστηκαν ωστόσο ήταν δυο περιπολικά που επιχείρησαν να συλλάβουν δυο συντρόφους. Προστρέξαμε στην αποτροπή της σύλληψης και μπάτσος που επέβαινε σε περιπολικό με αριθμό 22176 τράβηξε το όπλο του διατάσσοντας σύντροφο να γονατίσει. Έγινε σύρραξη, «ξεφύγαμε» τελείως, πέρα από όλα τα άλλα και με την ευκολία που τραβήχτηκε το όπλο. Υπήρξε αμηχανία από τη μεριά των μπάτσων που εν τω μεταξύ είχαν φτάσει να γίνουν 6 περιπολικά και ένα τζιπ, αντιλήφθηκαν την βαρύτητα του πολιτικού γεγονότος που επρόκειτο να ξεσπάσει και μετά από εντολή άνωθεν εξαφανίστηκαν. Χωρίς να πάρουν κανέναν μαζί τους. Σύντομα αυξηθήκαμε αριθμητικά, ενισχυμένοι από ειδοποιημένους συντρόφους και απλωθήκαμε στον δρόμο μπροστά από το σπίτι που δέχτηκε την επίθεση. Γύρω στη 1.30 μετά τα μεσάνυχτα αποχωρήσαμε όλοι μαζί αφού συνδράμαμε στην καλή ψυχολογία των πακιστανών, δρομολογήσαμε την θωράκιση του σπιτιού τους και προχωράμε στον εντοπισμό των φασιστοειδών.

Το ζήτημα, ωστόσο, του τραβήγματος του όπλου από τη μεριά των μπάτσων δεν θα μείνει έτσι. Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητεί τα δυο μέτρα και δυο σταθμά όσον αφορά το κράτος. Μετά την επίθεση των φασιστοειδών σε μετανάστες πέρασε μισή ώρα για να εμφανιστεί μόλις ένα περιπολικό και δεν χρειάστηκαν παρά μερικά δευτερόλεπτα για να μαζευτούν 6 περιπολικά και ένα ασφαλίτικο, να απειλήσουν με όπλα και να επιχειρήσουν να συλλάβουν τους αλληλέγγυους στους μετανάστες.

Όμως, δεν τους πέρασε. Δρομολογούμε την αντίδρασή μας προς κάθε κατεύθυνση.

Επίθεση "αξιοποίησης" στο Ποικίλο Όρος

H "αξιοποίηση" του Ποικίλου όρους (αποτελεί δασικό υποσύνολο του όρους Αιγάλεω) δρομολογείται. Η καπιταλιστική επίθεση εξελίσσεται σε τέσσερα μέτωπα: περιφερειακή οδός Δάσους Χαϊδαρίου-Δαφνίου, σιδηροδρομική γραμμή Ασπρόπυργος-Ικόνιο, εγκαταστάσεις του Κόπα-Κοπάνα (το μεγαλύτερο παγοδρόμιο στην Ελλάδα), παραχώρηση δημόσιας έκτασης για την δημιουργία εμπορικού λιμανιού (αποθήκη κοντέινερ) στον Σκαραμαγκά.

Η επεξεργασμένη εικόνα προέρχεται από το blog της Διαρκούς Κίνησης Πολιτών: xaidari.blogspot.com

Ελαιώνας σήμερα το πρωί: old time classic!

2007 τέλος. Οι καιροί ου μενετοί: 2008

Ο χρόνος που πέρασε βρήκε το Αιγάλεω βαθιά πληγωμένο όχι μόνο από την παραδοσιακή επιθετικότητα των καπιταλιστικών σχέσεων, που έτσι κι αλλιώς με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αφορά το σύνολο της επικράτειας, αλλά και από τις πιο επαχθείς μορφές της. Η επέλαση του συντηρητισμού, της εξατομίκευσης και της ξενοφοβίας με την χειραγώγηση της κρατικής μηχανής και της ιδεολογικής τρομοκρατίας των ΜΜΕ, κατοχυρώνει την δυναμική επανεμφάνιση των ακροδεξιών αντιλήψεων, της μικροαστικής αντιδραστικότητας και της παρακρατικής θρασυδειλίας στην περιοχή.

Σε πολιτικό επίπεδο, οι τελευταίες εκλογές αποτελούν ένα σημείο αναφοράς. Τα αποτελέσματα των εκλογών αποτύπωσαν αξιοσημείωτες μετακινήσεις. Ο ένας στους τέσσερις δεν πήγε να ψηφίσει πιστοποιώντας έτσι ένα σημαντικό μέγεθος κοινωνικής δυσφορίας ή αδιαφορίας για την όποια πολιτική διευθέτηση μέσω των εκλογών. Η αποχή δεν είναι βέβαια μέγεθος μέτρησης πολιτικής συνειδητοποίησης αλλά διατυπώνει με σαφήνεια μια κυριαρχική κρίση που επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες. Σημειωτέον, ο κυριαρχικός λόγος φαινομενικά υποβαθμίζει αυτήν την κρίση ενώ στην ουσία πρόκειται για ένα δομικό πρόβλημα που αμφισβητεί την κοινωνική του νομιμοποίηση αλλά και το ίδιο το καθεστώς της αντιπροσώπευσης. Τρεις χιλιάδες άτομα που το 2004 ψήφισαν ΠΑΣΟΚ άλλαξαν γνώμη το 2007. Το ίδιο συνέβη με τρισήμιση χιλιάδες άτομα της ΝΔ. Εισέπραξαν από 1000 άτομα ΚΚΕ και ΣΥΝ αντίστοιχα και από κοντά 1000 άτομα εισέπραξε και ο ΛΑΟΣ διπλασιάζοντας την εκλογική του πελατεία φθάνοντας σε σύνολο 2.300 ατόμων στην περιοχή μας. Ένα πρώτο ενδεικτικό απότοκο αυτής της εξέλιξης είναι η ακροδεξιόστροφη ρατσιστική συγκέντρωση στον Άγιο Σπυριδωνα τον Οκτώβρη που πέρασε. Ελάχιστα αυξήθηκαν και οι δυνάμεις της «άκρας αριστεράς» που στο σύνολό της έφτασε κοντά στα 300 άτομα. Φυσικά, οι εκλογές αποτελούν μόνο φαινομενικό μέτρο των πραγματικών πολιτικών σχέσεων στο βαθμό που η πολιτική παρεμβατικότητα επιβεβαιώνεται στην ουσία σε καθημερινό επίπεδο κι όχι στην κάλπη. Έτσι, οι χιλιάδες των «προοδευτικών δυνάμεων» μετατοπίζονται προς στον γενικευμένο συντηρητισμό εγκλωβίζοντας τον προοδευτισμό τους είτε στις παραδοσιακές αψιμαχίες της προεκλογικής περιόδου είτε στη σύγχρονη μεταμοντέρνα δημοκρατία των καναπέδων. Είναι ενδεικτικό ότι η πρόσφατη χυδαία επίθεση στους πακιστανούς από τα ρατσιστικά ασπόνδυλα «κατόρθωσε», πέρα από τους διακριτούς 250 αναρχικούς, να κατεβάσει στους δρόμους του Αιγάλεω μετά βίας 300 γηγενείς.

Όπως έχουμε διατυπώσει πολλαπλώς σε τούτο το ιστολόγιο, η μετάβαση από τον ισχνό δευτερογενή παραγωγικό τομέα στον επελαύνοντα τριτογενή, θα είναι κάτι παραπάνω από εμφανής. Για την επόμενη χρονιά, η λειτουργία του ΙΚΕΑ έχει ήδη δρομολογήσει ένα σύνδρομο φόβου και «επιχειρηματικής ανασφάλειας» σε πολλούς μικροβιοτέχνες και μικρέμπορους της περιοχής, οι οποίοι –και γι’ αυτο το γεγονός, φυσικά, ενδιαφερόμαστε- μεταφέρουν το σύνδρομό τους στους εργαζόμενους. Είναι γνωστό τοις πάσι ποιοί στην ουσία πληρώνουν τα τυχοδιωκτικά κερδοσκοπικά στοιχήματα των μικρών και μεγάλων αφεντικών. Η επίταση των ταξικών αντιθέσεων είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη αν προσθέσουμε και τις εξελίξεις στην υπόθεση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Η επικείμενη μετατροπή του παράκτιου χώρου σε ιδιωτικό λιμάνι έχει δρομολογήσει μια αναδιάρθρωση των κεφαλαίων, συνέπεια των οποίων αναμένεται να είναι, έτσι για «πρόγευση», η απόλυση 200 εργαζόμενων στα ναυπηγεία.

Σε κοινωνικό επίπεδο, οι επιπτώσεις της παρατεταμένης λιτότητας και της αύξησης των κοινωνικών ανισοτήτων έχει βουλιάξει στη φτώχεια χιλιάδες ανθρώπους και έχει οδηγήσει δεκάδες ανθρώπους να ψάχνουν τις νύχτες στα σκουπίδια, γεγονός ανήκουστο για το Αιγάλεω των τελευταίων δεκαετιών. Ποτέ μια γειτονιά -που μπορεί να μην στερήθηκε την ωμή εναντίωση προς κάθε τι που διέφερε ανάμεσά της αλλά από την άλλη- δεν άφησε τον «άπορο» και τον «τρελό» της χωρίς φαϊ. Τα πράγματα ωστόσο φαίνεται ότι έχουν αλλάξει δραματικά. Η χαμηλή παραβατικότητα αυξάνεται ακολουθώντας τους ρυθμούς του πληθωρισμού αποδεικνύοντας μια δηκτική αλληλεξάρτηση. Σήμερα που η εξατομίκευση είναι καθεστώς στις κοινωνικές σχέσεις, οι πόρτες και τα παράθυρα έχουν κλείσει ερμητικά κι έχουν φορέσει κάγκελα. Οι δημόσιοι χώροι έχουν παραδοθεί στον κόσμο των εμπόρων και της αστυνομίας. Όσο πιο φωτεινή είναι η Ιερά Οδός μεταξύ της Θηβών και του Κηφισού, ως εμπορικό κέντρο που λάμπει από τις απαστράπτουσες βιτρίνες, τόσο πιο σκοτεινοί είναι οι δρόμοι που οδηγούν σ’ αυτήν. Όσο πιο προσιτά είναι τα καφέ και τα μπιστρό του εμπορικού κέντρου γύρω από τον Εσταυρωμένο τόσο πιο απρόσιτα είναι τα σοκάκια γύρω από αυτές. Ο κόσμος της κατανάλωσης μετασχηματίζει όλο το φως και την ένταση της δημόσιας ζωής σε κέρδος και αλλοτρίωση, ματαιοδοξία και μοναξιά, μάζα και ευτέλεια.

Πρόσφατα, το Δασαρχείο Αιγάλεω, αποχαρακτήρισε κομμάτι γης μέσα στα ΤΕΙ Αθήνας, στην άκρη του Άλσους του Μπαρουτάδικου. Ένα καινούργιο τσιμεντένιο κτίριο -και μάλιστα δημόσιο- γεννιέται. Πρόκειται για ένα γεγονός που όσο πιο μικρό φαίνεται μέσα στην ασημαντότητά του τόσο πιο πολλά δείχνει για την λεηλασία κάθε εκατοστού γης από τις καπιταλιστικές σχέσεις. Φυσικά, συμπαραθέτουμε σ’ αυτήν την μικρή λεπτομέρεια, την μεγαλειώδη ανάπλαση του Ελαιώνα. Μια περιοχή για την οποία θεωρήθηκε μεγάλο κατόρθωμα ότι θα γεμίσει επιχειρήσεις, μεγακαταστήματα και γήπεδα, μια περιοχή χιλιάδων στρεμμάτων που θα βουλιάξει από το τσιμέντο ενώ απλά θα μπορούσε να γεμίσει με απίστευτο πράσινο βοηθώντας το ταλαιπωρημένο δυτικό τοπίο να ανασάνει. Από κοντά ξεδιπλώνονται και οι κακοβουλίες για τα βουνά Αιγάλεω και Ποικίλο. Εκκλησία, οικοδομικοί συνεταιρισμοί, δημοτικές αναπτυξιακές εταιρίες, τυχάρπαστοι ιδιώτες συγκροτούν ένα αδηφάγο πλήθος που με διάφορα σχέδια ανάπλασης παραμάσχαλα καραδοκεί με την πρώτη ευκαιρία να τσιμεντώσει τα βουνά γύρω από της περιοχή μας «αξιοποιώντας» τα.

Όσο όμως και να βαθαίνουν οι σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας άλλο τόσο οξύνονται και οι κοινωνικές αντιθέσεις. «Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Όσο περισσότερο αυξάνεται η καπιταλιστική επιθετικότητα τόσο γιγαντώνεται η ανάγκη για κοινωνική αντίσταση, η επιθυμία για ελευθερία. Είναι καιρός να εγκαλέσουμε την εξεγερσιακή μας ευαισθησία. Έχοντας στο νου μας πια ότι: Οι καιροί ου μενετοί.

Συγκινητική και πολλά υποσχόμενη ανταπόκριση...

250 περίπου άτομα ανταποκρίθηκαν στο σχεδόν αυθόρμητο κάλεσμα της πρωτοβουλίας για συγκέντρωση (προέκυψε και πορεία προς την πλατεία εσταυρωμένου) την Πέμπτη που πέρασε ενάντια στην φασιστική επίθεση που υπέστησαν πακιστανοί μετανάστες στην περιοχή. Παλμός, αποφασιστικότητα, "γερό πάτημα" στο δρόμο συνιστούν υποσχέσεις για μια καλή συνέχεια στην υπόθεση. Η πορεία ήταν μόνο η αρχή.

Κέιμενο της Πρωτοβουλίας για την ρατσιστική επίθεση στο Αιγάλεω

Την Παρασκευή 30 Νοέμβρη λίγο πριν τα μεσάνυχτα, στην οδό Πλάτωνος στο Αιγάλεω, 25 περίπου νεαρά άτομα επιτέθηκαν με παλούκια, σιδηρολοστούς και όπλα σε σπίτι πακιστανών μεταναστών στέλνοντας 5 από αυτούς στο νοσοκομείο. Το γεγονός είχε ξεκάθαρα ρατσιστικά χαρακτηριστικά και όλα τα δεδομένα συνηγορούν σε μια συνέχεια παρόμοιων ρατσιστικών επιθέσεων που έγιναν πριν μερικές εβδομάδες σε σπίτια πακιστανών μεταναστών στο γειτονικό δήμο του Αγ.Ι.Ρέντη.

Εξάλλου, στις 30 Οκτώβρη, εξελίχθηκε ρατσιστική διαμαρτυρία μια κάποιας «κίνησης πολιτών Αιγάλεω» με στόχο την απομάκρυνση των μεταναστών από την πλατεία Αγ. Σπυρίδωνα. Εκεί, οι μετανάστες που σωρεύονται κάθε πρωί στη Θηβών για ένα μεροκάματο εμφανίστηκαν ως φορείς «υποβάθμισης» της περιοχής καθώς ταυτίστηκαν σωρηδόν με τον «υπόκοσμο», τα «ναρκωτικά» και τη «μαφία».

Τα γεγονότα αυτά δεν είναι τυχαία. Η ρατσιστική κρατική επιθετικότητα έχει αυξηθεί τον τελευταίο καιρό με πρόσχημα την ορθολογική διευθέτηση του προβλήματος της μετανάστευσης. Οι πόλεμοι και το ξεζούμισμα των φυσικών πόρων της «καπιταλιστικής περιφέρειας» ξεριζώνουν ασταμάτητα εκατομμύρια ανθρώπους από τα μέρη που ζουν, εξανδραποδίζοντάς τους χάριν των κυριαρχικών συμφερόντων. Ο λεγόμενος εξορθολογισμός της μεταναστευτικής πολιτικής δεν είναι τίποτε άλλο από τον εξορθολογισμό της στιγνής εκμετάλλευσης, της διαχείρισης του θανάτου και της δυστυχίας, την επίταση της καταστολής. Η ελληνική αστική δημοκρατία στις μέρες μας, με την αρωγή των ΜΜΕ και ευθυγραμμιζόμενη με την ευρωπαϊκή «προοδευτική» πραγματικότητα, έχει «εμπλουτίσει» τα έδρανά της με κάθε είδους ρατσιστικά φυντάνια. Η ρατσιστική δομή του κράτους έχει εξασφαλίσει τους εξώφθαλμους πολιτικούς ελεγκτές και συνήγορους της ξενοφοβικής επιθετικότητάς του. Το μεγάλο ζητούμενο από το κράτος και τα αφεντικά δεν είναι μόνο η κοινωνική νομιμοποίηση των ατέρμονων θανάτων στα χερσαία και θαλάσσια σύνορα της επικράτειας, των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, των βασανιστηρίων τους στα αστυνομικά τμήματα, των δολοφονιών τους από τις μόνιμα «εξοστρακισμένες σφαίρες» των συνοριοφυλάκων, της λεηλασίας τους στα εργοτάξια και τα μπουρδέλα,... αλλά και η ανάληψη κοινωνικών «πρωτοβουλιών» με ρατσιστικές εκκαθαριστικές δράσεις στις γειτονιές. Μέσα σε αυτό το κλίμα επωάζεται και το «αυγό του φιδιού» σε περιοχές που δεν είχαν ποτέ τέτοιου είδους παραδόσεις.

Τρανό παράδειγμα είναι το Αιγάλεω. Μια πόλη που χτίστηκε από μετανάστες εργάτες και που παρά τους τόνους ρατσιστικής προπαγάνδας που δέχτηκε, όπως και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες, ποτέ δεν διαπραγματεύτηκε την ανεκτικότητα και τη φιλοξενία της. Μετά τις τελευταίες εκλογές, ωστόσο, η περιοχή γίνεται μάρτυρας μιας συντονισμένης και επίμονης ρατσιστικής επιθετικότητας τόσο από τον κρατικό μηχανισμό όσο και από τους γνωστούς για τον αντιδραστικό ιστορικό τους ρόλο «αγανακτισμένους πολίτες».

Από τη μία βρίσκονται οι ρατσιστικές δυνάμεις που κινούνται στο φως. Η αστυνομία έχει επιτείνει τους ελέγχους, τις περιπολίες και την παρενόχληση μεταναστών σε γειτονιές, όπως ο Αγ. Σπυρίδωνας, που εδώ και πολλά χρόνια χαρακτηρίζονται από την παρουσία τους χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα. Συμπληρωματικά, εμφανίστηκε ομάδα αγανακτισμένων πολιτών που με πρόσχημα την «υποβάθμιση της περιοχής» προσπαθεί, αφενός μεν, να νομιμοποιήσει κοινωνικά την εκκαθάριση των μεταναστών και να εμφανίσει την αστυνομική βαρβαρότητα ως λειτούργημα, αφετέρου δε, να συντρέξει στα οφέλη της επερχόμενης καπιταλιστικής «ανάπλασης» στο Αιγάλεω.

Από την άλλη βρίσκονται οι ρατσιστικές δυνάμεις που κινούνται στο σκοτάδι. Αυτή η πρόσφατη επίθεση των 25-30 ατόμων θέλει να επιβάλλει νέα δεδομένα όσον αφορά το καθεστώς της διαβίωσης των μεταναστών. Θέλει να επιβάλλει τον φόβο και τον τρόμο στην καθημερινότητα των μεταναστών που είναι έτσι κι αλλιώς επιβαρυμένη από την καθημερινή λεηλασία στα εργασιακά κάτεργα, καθιστώντας τους διαρκώς πρόσφυγες από γειτονιά σε γειτονιά της μητρόπολης. Έως την τελική εκκαθάριση…Την ίδια στιγμή εμφανίζονται οι μετανάστες ως εστίες φασαριών στις γειτονιές, μια και τα σενάρια και οι συκοφαντίες για ξεκαθαρίσματα συμμοριών και παράνομων υποθέσεων που συνήθως συνοδεύουν τα χαρακτηριστικά των συγκεκριμένων ρατσιστικών επιθέσεων, δημιουργούν αναχώματα στην αποδοχή και την ανεκτικότητα των γειτόνων.

Οι «προοδευτικές δυνάμεις» της περιοχής, τα κόμματα και οι μαζικοί φορείς περί άλλων τυρβάζουν αφού σε καμία των περιπτώσεων δεν ξεπερνάνε τις επερωτήσεις, τα ψηφίσματα διαμαρτυρίας και τους ανώδυνους ξορκισμούς της καταφανούς ρατσιστικής αιματηρής επιθετικότητας. Όσο όλοι αυτοί θα κάνουν ασκήσεις ψηφοθηρίας και πολιτικής νομιμότητας, οι κάθε είδους ρατσιστικές και φασιστικές συμμορίες θα χαίρονται με το αίμα και τη δυστυχία των μεταναστών σε κάθε τους επιδρομή.

Ως εδώ! Θεωρούμε ότι τα όρια της κοινωνικής ανοχής έχουν ξεπεραστεί από τη στιγμή που «τα αυγά του φιδιού» έχουν βγει από τις τρύπες τους και σέρνονται στις γειτονιές μας.

Κάθε επίθεση στους μετανάστες είναι και απειλή για την ίδια την κοινωνική ελευθερία. Και ως τέτοια θα αντιμετωπιστεί.

Πρωτοβουλία Αναρχικών Αιγάλεω

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους μετανάστες την Πέμπτη 6 Δεκέμβρη

Το λυκαυγές των νέων ναών...

Ολοκλήρωση του ΙΚΕΑ στον Κηφισό
















Τα φώτα του Village πίσω από τον "Μουζάκη"



Ο ρυθμός της αποβιομηχάνισης είναι ταχύς και επισπεύδεται από την αντίστοιχη εγκαθίδρυση των ναών του τριτογενή τομέα: υπηρεσίες, μεταφορές, μεγακαταστήματα, διασκέδαση, κατανάλωση, άρτος και θεάματα... Η ανάπλαση του "Ελαιώνα", μιας ταλαιπωρημένης και ταλαιπωρούσας περιοχής που η μια μεγάλη της πλευρά εισδύει στο Αιγάλεω, είναι σχεδιασμένη βάσει του νέου λαμπερού εμπορευματικού κόσμου. Τη μόλυνση από τις τυχάρπαστες βιοτεχνίες αντικαθιστά η βαθιά αλλοτρίωση από την μαζική κουλτούρα και την καταναλωτική τύφλωση.
Οι ταξικές και κοινωνικές αντιθέσεις εμπλουτίζουν τους πόλους τους. Η αστυνομία αυξάνει ποσοτικά και ποιοτικά την ισχύ της επιβεβαιώνοντας την αποφασιστικότητα των κυρίαρχων: να συντρίψουν όσους και όσες απειλούν τα συμφέροντά τους. Οι "ασύμμετροι" σύγχρονοι δούλοι, όμως, δεν έχουν διατυπώσει ακόμη την τρέλα τους. Τα πεπραγμένα είναι, ωστόσο, σαφή. Ελπίδα, ως εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα της γενικευμένης απελπισίας, είναι οι κυριαρχούμενοι να έχουν τον πρώτο λόγο. Το Πότε και Το Που. Το δικό μας μέρισμα είναι βαρύ και κατάφορτο: Θηβών, Ιερά Οδός, Ρώσικα, Νέο και Παλιό Εργατικό Γκέτο, Αγ. Σπυρίδωνας,...

Μαζεύονται τα φίδια στην αυλή μας...

Τον τελευταίο καιρό στα μέρη μας έχουμε γίνει μάρτυρες μιας απίστευτης αντιστροφής. Κάποιοι θλιβεροί αρχοντίσκοι, κάποιοι παρατρεχάμενοι, κάποια υπολείμματα του πιο επικίνδυνου μικροαστικού χυλού, κάνουν ασκήσεις ρατσισμού προσπαθώντας να μας πείσουν ότι δεν πρόκειται για ρατσισμό και διακρίσεις αλλά ότι όλα γίνονται για το καλό της περιοχής, της γειτονιάς, της ζωής, του σύμπαντος κόσμου.

Πριν λίγες εβδομάδες είχαμε την «επιτροπή κατοίκων Αιγάλεω» που ενώ διαδήλωσαν στον Άγ. Σπυρίδωνα με ξεκάθαρες ρατσιστικές προθέσεις, κρατώντας πανώ «ενάντια στην υποβάθμιση της περιοχής», θέλησαν τελικά να αποποιηθούν τη ρετσινιά του ρατσισμού, ισχυριζόμενοι ότι… παρασύρθηκαν από ακροδεξιούς…Μεγάλοι άνθρωποι!

Στις μέρες μας εμφανίστηκε ένα καινούργιο φυντάνι: ο κύριος Μίχος, δήμαρχος στην Αγ. Βαρβάρα και πρόεδρος του διαδημοτικού Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας. Ο κύριος αυτός, «ξεκαθαρίζοντας» ευθύς εξαρχής –κι αυτός- ότι δεν είναι ρατσιστής, αρνείται την εγκατάσταση ψυχοθεραπευτικής κοινότητας δίπλα στο Δρομοκαϊτειο, με το πρόσχημα -κι αυτός- της «υποβάθμισης της περιοχής». Εμπεδώνουμε λοιπόν σιγά-σιγά τι σημαίνει «αναβάθμιση» μιας περιοχής: σημαίνει την εκκαθάρισή της από κάθε είδους μιάσματα: πρόσφυγες, μετανάστες, ψυχασθενείς, εξαρτημένα άτομα.

Όχι λοιπόν, αυτοί οι έλληνες, καθαρόαιμοι, κανονικοί, νοικοκυραίοι, τίμιοι και καταξιωμένοι πολίτες δεν είναι ρατσιστές! Απλώς όλοι οι άλλοι είναι «σκουπίδια» που υποβαθμίζουν την περιοχή και έτσι εξισώνονται με τις κάθε είδους χωματερές, των οποίων η απομάκρυνση βρίσκεται στα αγωνιστικά πλάνα των «ενεργών πολιτών», των «αγανακτισμένων δημάρχων», των σύγχρονων μελανοχιτώνων.

Δεν θα περάσουν ο ρατσισμός και ο φασισμός, ακόμη κι αν έχουν δημοκρατικά προσχήματα, ακόμη κι αν είναι «για το καλό» μας!...

Δεν θα περάσουν!

Τί εννοείτε κύριε εισαγγελεύ;

Ο γνωστός εισαγγελέας Πρωτοδικών θεσσαλονίκης Β. Φλωρίδης, στο έγγραφο κοινοποίησης της εντολής του για άρση του πανεπιστημιακού ασύλου αυτές τις μέρες του εορτασμού του Πολυτεχνείου γράφει: "είναι αδιανόητο σε μια δημοκρατική χώρα όπως η Ελλάδα, μικρές ομάδες από διαταραγμένα κυρίως άτομα, να εκτρέπονται ανενόχλητα σε έκνομες πράξεις, συκοφαντώντας το φοιτητικό κίνημα, θέτοντας σε κίνδυνο την πανεπιστημιακή κοινότητα και προκαλώντας καταστροφές σε δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες".
Μα ποιούς εννοεί ο πασίγνωστος εισαγγελεύ; Μήπως τους πολιτικούς του προϊσταμένους για την "αναθεώρηση του 16"; Τα κοράκια των ΜΜΕ; Τους ασφαλιστοφασίστες;
Γιατί εκεί πάει ο νους. Ιδιαίτερα όταν γίνεται αναφορά σε μικρές ομάδες διαταραγμένων ατόμων...

Επιστολή προς Πρωτοβουλία Αναρχικών Αιγάλεω και απάντηση

Γείτονες μου, μου ανέφεραν τα αναγραφόμενα στην ιστοσελίδα σας και επειδή δεν επιθυμώ να εμπλακούν με τοποθέτηση τους, θα ήθελα να σας κάνω γνωστά τα παρακάτω :

Ως Δημοτικός Σύμβουλος Αιγάλεω, γνωστός τουλάχιστον στο Αιγάλεω όχι μόνο για τις αθλητικές και κοινωνικές δραστηριότητές μου αλλά και για τις πολιτικές μου ιδέες και τοποθετήσεις που μόνο ως ιδιαίτερα δημοκρατικές μπορούν να χαρακτηρισθούν και ενώ μάλιστα στο σπίτι μου κυριολεκτικά μεγαλώνουν τρία παιδιά αλλοδαπών επιθυμώ να προσθέσω ορισμένες διευκρινήσεις για την πρόσφατη κινητοποίηση κατοίκων της περιοχής Αγίου Σπυρίδωνα όπου και διαμένω, που διαμαρτυρήθηκαν για παράνομες δραστηριότητες ορισμένων μεταναστών αλλά και Ελλήνων στην περιοχή τους.

§ Ο Δήμος, το Δημοτικό Συμβούλιο αλλά και οι κάτοικοι του Αιγάλεω, ως προερχόμενοι κατά τη μεγάλη τους πλειονότητα από οικογένειες προσφύγων της Μικράς Ασίας τρέφουν μόνο αισθήματα στοργής προς τους μετανάστες.

§ Ο Δήμος του Αιγάλεω δεν συμμετείχε στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας των κατοίκων της περιοχής ούτε ανέπτυξε οποιαδήποτε δραστηριότητα σε βάρος των μεταναστών.

§ Ακόμα και οι κάτοικοι που προέβησαν στην πιο πάνω διαμαρτυρία δε διακατέχονται από αισθήματα «ρατσιστικά» και αισθήματα κατά των μεταναστών αλλά λόγω απειρίας ενδεχομένως να προκάλεσαν τέτοιες εντυπώσεις με την ανακοίνωση τους αφού όπως και οι ίδιοι διακηρύσσουν η διαμαρτυρία τους εστρέφετο όχι κατά των μεταναστών αλλά κατά εκείνων, αλλοδαπών και Ελλήνων που αφ’ ενός εκμεταλλεύονται τους αλλοδαπούς και τους μετανάστες και αφ’ ετέρου κατά εκείνων, αλλοδαπών και Ελλήνων, που αναπτύσσουν παράνομες δραστηριότητες με αποτέλεσμα να επηρεάζουν δυσμενώς την τοπική κοινωνία και να καθιστούν χειρότερους τους όρους διαβίωσης των Αιγαλεωτών.

§ Επιδιώκουμε, ώστε η διαβίωση αυτών των συνανθρώπων μας, να γίνεται με κοινωνικούς αποδεκτούς όρους και όχι να γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης από κάποιους που θέλουν να τους χρησιμοποιούν ως «εργάτες» παραγωγής παράνομων ενεργειών.

§ Ο Δήμος, ως επίσημος φορέας, έχει ήδη αναζητήσει χώρους εργασίας με όσες δυνάμεις διαθέτει, ώστε οι συνάνθρωποι μας να μπορούν να εργασθούν με κάθε νόμιμη προϋπόθεση, για να καταφέρουν να ενταχθούν ομαλά στην τοπική μας κοινωνία. Ήδη υπάρχουν 5.000 συνάνθρωποι μας μετανάστες που εργάζονται στο Δήμο μας και την ευρύτερη περιοχή και με προσπάθεια μας.

§ Οι Κοινωνικές Υπηρεσίες του Δήμου αλλά και κάθε άλλη δυνατότητα ιατρικής περίθαλψης που διαθέτουμε, είναι πάντα στη διάθεση τους ώστε να αισθάνονται ένα χέρι βοηθείας καθώς επίσης και οι βρεφονηπιακοί σταθμοί έχουν ήδη πολλά παιδιά μεταναστών συνανθρώπων μας.

§ Θέλουμε να πιστεύουμε ότι μετά από όσα σας αναφέραμε, δε θα ήταν δίκαιο να μας κατατάσσετε στους «φασίστες» και τους «ρατσιστές» αλλά σ’ αυτούς που προσπαθούν για μία καλύτερη πόλη, με κανόνες αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο μας.

§ Σας λέω μόνο αυτό : Γεννηθήκαμε και ανδρωθήκαμε μαζί με τους μετανάστες.

§ Ο Δήμαρχος, οι Δημοτικές Παρατάξεις και οι Αιγαλεώτες εδώ και χρόνια είμαστε αλληλέγγυοι προς τους μετανάστες.

Τάκης Μανδραφλής

Αντιδήμαρχος Αιγάλεω

Παρακαλούμε όπως δημοσιεύσετε την παραπάνω επιστολή στην ιστοσελίδα σας

Απάντηση της Πρωτοβουλίας:

Καταρχήν οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι από αξιακή πολιτική θέση, ως αναρχικοί, στις διαδικασίες μας, αυτές με τις οποίες λειτουργούμε και αυτές τις οποίες προτείνουμε κοινωνικά, δεν υπάρχουν αντιπρόσωποι. Δεν υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι εξουσιοδοτούνται να αποφασίζουν εν ονόματι άλλων αλλά, όταν και όπου χρειάζεται, ορίζονται άμεσα ανακλητοί εκπρόσωποι οι οποίοι μεταφέρουν απλώς τις απόψεις αυτών που τους όρισαν. Δεν αναγνωρίζουμε το υπάρχον θεσμικό σύστημα αντιπροσώπευσης και αντιπροτείνουμε την αυτοοργάνωση και την άμεση δημοκρατία των ανθρώπων.

Παρακάμπτοντας λοιπόν, τις προσωπικές σου αναφορές για τις δημοκρατικές και αντιρατσιστικές ευαισθησίες, θέλουμε να περάσουμε απ’ ευθείας στην άποψή μας αναφορικά με τη στάση του Δήμου Αιγάλεω, ανεξάρτητα με την πολιτική του διαχείριση, αριστερή, σοσιαλδημοκρατική ή δεξιά, όπως είναι σήμερα.

Είναι θεσμικά καθορισμένο ότι η τοπική ετερο-διοίκηση, είναι ο μοριακός βραχίονας, το τελευταίο άκρο της κρατικής εξουσίας μέσα στο σώμα της κοινωνίας. Όποιος και να διοικεί τον συγκεκριμένο μηχανισμό, κάνει περιορισμένες ασκήσεις κοινωνικής και οικονομικής διαχείρισης, μια και ως θεσμός ποδηγετείται από τον κεντρικό μηχανισμό. Οι πολιτικές διαχείρισης των Δήμων μοιάζουν σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί να καταλάβει κάποιος πλέον αν βρίσκονται στο "τιμόνι" δεξιοί ή αριστεροί. Οι ευρωπαϊκές επιταγές, ο κρατικός συγκεντρωτισμός, τα κομματικά τερτίπια και η χρησιμοποίηση των τοπικών οφίτσιων ως βατήρων για πολιτική καριέρα έχουν πλέον ομογενοποιήσει την κοινωνική πολιτική των Δήμων, η οποία φενακίζει τη μιζέρια της με κάθε είδους πυροτεχνήματα προς λαϊκή κατανάλωση. Ο Δήμος του Αιγάλεω δεν έχει και δεν μπορεί να έχει τίποτε διαφορετικό μέσα σ’ αυτήν την θεσμική ταυτότητα της τοπικής ετερο-διοίκησης.

Όπως γνωρίζεις, το ζήτημα της μετανάστευσης προκαλείται από επιλογές που υπερβαίνουν την «ψωροκώσταινα» και λαμβάνονται σε επίπεδο διατλαντικών συμμαχιών. Πόλεμοι, ξεζούμισμα των πλουτοπαραγωγικών πηγών κάθε «υπανάπτυκτης» χώρας, ξεριζωμός, θάνατος. Η διαχείριση όμως της μεταναστευτικής πολιτικής στην επικράτεια ανήκει στην τρέχουσα κρατική πολιτική εξουσία. Τη συγκεκριμένη διαχείριση την έχουμε υπόψη μας, για τους θανάτους στο Αιγαίο και τον Έβρο, τα διάσπαρτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα βασανιστήρια στα αστυνομικά τμήματα, τους εξευτελισμούς και την αισχρή εκμετάλλευση στα εργοτάξια και την «παρα»οικονομία. Ο ρατσισμός χαρακτήρισε την ελληνική κοινωνία όλη την προηγούμενη δεκαετία με σημείο αναφοράς κυρίως τους Αλβανούς μετανάστες. Μπορεί να παρατηρείται μια ύφεση στην κοινωνική εκδήλωση του ρατσισμού -κι αυτό λόγω της ενσωμάτωσης του βαλκανικού πληθυσμού- αλλά ο ρατσισμός είναι υφέρπων και με την πρώτη ευκαιρία εκδηλώνεται.

Στον Δήμο του Αιγάλεω η παρουσία των αλλοδαπών μεταναστών διαπιστώνεται στον Άγιο Σπυρίδωνα τη δεκαετία του 1970 και αφορά κυρίως ιρακινούς χριστιανούς. Η χριστιανοσύνη και η συντηρητικότητά τους είναι που πιστεύουμε εμείς ότι βοήθησε στην ανεκτικότητα και την αποδοχή τους από τον ντόπιο φτωχόκοσμο της περιοχής. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, των τελευταίων ρατσιστικών εκδηλώσεων της «ομάδας κατοίκων» συγκλίνουν μερικές συνιστώσες στις οποίες ο Δήμος Αιγάλεω έχει το μερτικό του.

Από μεριάς του κράτους, οι διαρκείς έλεγχοι των μπάτσων σε χριστιανούς μετανάστες που ζουν χρόνια στην περιοχή (και που ενώ οι μπάτσοι τους ξέρουν παρόλαυτά τους τραβάνε στα τμήματα για έλεγχο) δείχνει ότι υπάρχει κρατικό σχέδιο να αποτραπεί η ανανέωση της συνύπαρξης ντόπιων και μεταναστών στον Αγ.Σπυρίδωνα. Μην πείτε ότι δηλώνετε άγνοια του γεγονότος -όντας και κάτοικος- γιατί θα ψεύδεσθε! "Ολόκληρη" επερώτηση έκανε το ΚΚΕ στη Βουλή πρόσφατα με σημείο αναφοράς την καταστολή στην πλατεία. Δεν μπορεί, θα έχετε ενημερωθεί. Τι μέτρα πήρε ο Δήμος για να δημιουργήσει αναχώματα στις αστυνομικές αυθαιρεσίες;

Από μεριάς του Δήμου Αιγάλεω, όλη αυτή η προπαγάνδα για το Αιγάλεω που αλλάζει και «αναβαθμίζεται», με την ανάπλαση του Ελαιώνα, το Μετρό και τα μεγακαταστήματα (ας μην σχολιάσουμε την άποψή μας για την περιβαλλοντική και κοινωνική ποιότητα της ανάπλασης αυτής, μια και θα βρεθούμε αντιμέτωποι σύντομα στο δρόμο σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα) έχει δημιουργήσει μια θεσμική κάλυψη στην συνείδηση του μικροαστικού κόσμου των ιδιοκτητών για κάθε είδος αυθαιρεσίες: άνοδος των ενοικίων, ξεσπίτωμα των φτωχών ανθρώπων και εκδίωξή τους από το Αιγάλεω. Αν αυτό θέλετε, να γίνει το Αιγάλεω άλλο από αυτό που ήταν, να χαρακτηρίζεται από μεσοαστούς και νεόπλουτους, τότε εμείς δηλώνουμε την αυθεντική μας εκτίμησή στους ανθρώπους με τους οποίους μεγαλώσαμε εδώ στις γειτονιές με το να υπερασπιστούμε την απρόσκοπτη συγκεκριμένη παρουσία και σχέση. Όσο κι αν σας ξενίζει ο όρος, πρόκειται για μια ταξική και κοινωνική αλληλεγγύη που έχει τις καταβολές της στους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες δεκαετιών στο Αιγάλεω. Και για να προλάβουμε τυχόν παρεξηγήσεις, κανείς δεν απορρίπτει τα έργα που θα καλυτερεύσουν τη ζωή των κατοίκων. Αυτό το οποίο μας βρίσκει αντίθετους είναι ο ξεριζωμός των ίδιων των κατοίκων, η επιβολή μιας ακόμη εσωτερικής μετανάστευσης τωνπιο φτωχών εκεί που οι συνθήκες είναι άθλιες γι’ αυτό και τα νοίκια είναι φτηνά. Έχει ή δεν έχει ο Δήμος Αιγάλεω ευθύνη για την αποδοχή και την συμμετοχή στα σχέδια αυτής της "ανάπλασης". Έχει ή δεν έχει ευθύνη για την κάλυψη των παρεπόμενων αυθαιρεσιών;

Ερχόμαστε λοιπόν στους «κατοίκους Αιγάλεω» που διοργάνωσαν την συγκέντρωση. Αυτό που είδαμε εμείς είναι μια «σύγχυση». Κάποιοι δεν ήθελαν να έχει τέτοιον χαρακτήρα η συγκέντρωση και δηλώνουν ότι καπελώθηκαν από τους ακροδεξιούς. Γιατί δεν αντέδρασαν λοιπόν; Μήπως δεν είδαν το πανώ για την «υποβάθμιση της περιοχής τους» και τα "δικαιώματα των Ελλήνων"(!);; Μήπως εσύ δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τη σχέση που προαναφέραμε όσον αφορά τη ρητορεία του Δήμου για «ανάπλαση» και την κίνηση αυτή των «κατοίκων» με αναφορές σε «υποβάθμιση»; Είναι πασιφανές ότι δεν θέλουν τους μετανάστες στην περιοχή γιατί δεν θέλουν να μείνουν έξω από το γιαλαντζί Αιγάλεω που έρχεται. Είναι πολλά τα λεφτά για μια μερίδα κατοίκων, τα μυρίζονται. Εμείς αυτό που είδαμε είναι ότι η «σύγχυση», την οποία και συ αποδέχεσαι στην επιστολή σου, παρήγαγε πράξη και γεγονότα και μάλιστα με αποφασιστικότητα για διάρκεια. Πρόκειται για ρατσισμό, ο οποίος στο προκείμενο είναι πιο δυναμικός μια και αφορά πλέον μουσουλμάνους (αφγανούς και κούρδους) κι όχι χριστιανούς (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτοί είναι εκτός ρατσιστικού «σχεδίου πόλεως»). Ενώσω ο Δήμος έγινε μάρτυρας αυτών των εκδηλώσεων ακόμη και στο δημοτικό του συμβούλιο (δήλωσαν ότι 200! άτομα έκαναν παρέμβαση στο ΔΣ) γιατί δεν έκανε κάτι για να το αποτρέψει, ή έστω αν κρίνεται αυτό «αντιδημοκρατικό», να διοργανώσει μιαν «άλλη» συγκέντρωση χωρίς ρατσιστικά χαρακτηριστικά; Τίποτε δεν είναι τυχαίο. Παιχνίδια πολιτικής και ψηφοθηρίας.

Μια χαρά είναι οι επιστολές αποποίησης του ρατσισμού αλλά εκεί που δοκιμάζονται οι απόψεις είναι στην πράξη. Ο Δήμος Αιγάλεω έμεινε απαθής στην διαπόμπευση της περιοχής από ένα τσούρμο αγανακτισμένους. Έχει φανεί, και ιστορικά, ότι κανένας δήμος δεν μπορεί να περισώσει και να διαχειριστεί το τεράστιο πρόβλημα της μετανάστευσης στο βαθμό που εξαρτάται, οικονομικά και πολιτικά, από αυτούς που το δημιουργούν και το διαχειρίζονται. Το πρόβλημα είναι βαθιά κοινωνικό και είναι στα χέρια των κατοίκων να το αντιμετωπίσουν. Ο τρόπος θα βρεθεί χωρίς διαμεσολαβητές και καλοθελητάδες.

Ανησυχούμε για την παρουσία τέτοιων εκδηλώσεων στο Αιγάλεω, συνδιοργανώσαμε μια μηχανοκίνητη αντιρατσιστική πορεία και συγκέντρωση στον Αγ. Σπυρίδωνα, με την αστυνομική παρουσία προκλητική -που μάλιστα φρόντισε να τρομοκρατήσει από νωρίς τον κόσμο της γειτονιάς για τον ερχομό βανδάλων και άλλα τέτοια ευτράπελα της ιστορίας (σε αντίθεση, βέβαια, με την "κατανόηση" που έδειξε στην ρατσιστική συγκέντρωση της 30 Οκτώβρη)- και θα συνεχίσουμε να νομιμοποιούμε κοινωνικά την ύπαρξη των μεταναστών και την υπεράσπισή τους από κάθε ενδεχόμενο πογκρόμ. Είτε της αστυνομίας είτε των ακροδεξιών αγανακτισμένων πολιτών. Θα είμαστε εκεί με κάθε κόστος. Επαγρυπνούμε.

11/11/2007

Πρωτοβουλία αναρχικών Αιγάλεω

Όταν ο ρατσισμός επιτίθεται οι μετανάστες δεν είναι μόνοι

Την Τρίτη 30 Οκτώβρη στις 9 το πρωί, μερικές δεκάδες άνθρωποι που δήλωναν περίοικοι της πλατείας Αγίου Σπυρίδωνα στο Αιγάλεω, πραγματοποίησαν συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία ενάντια στην «υποβάθμιση της περιοχής», «υπέρ των δικαιωμάτων των παιδιών τους», υπέρ των δικών τους «δικαιωμάτων να κινούνται ελεύθερα στην περιοχή». Εκείνες τις μέρες η συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα περιφερόταν στα κανάλια απαιτώντας την «γαλήνη» που έχει χάσει. Η διαμαρτυρία τους αυτή δεν καλύφθηκε από τις δημοτικές αρχές, γεγονός που δεν σημαίνει ότι αντιτάχθηκαν στην εξουσία της αλλά ότι ζήτησαν να επιταθούν τα χαρακτηριστικά της.

Θα περίμενε κανείς ότι αυτή η διαμαρτυρία είχε να κάνει με την αύξηση της μόλυνσης της ατμόσφαιρας, μια και η περιοχή αποτελεί κυκλοφοριακό κόμβο, την αύξηση των θανάτων από τα ναρκωτικά, την απαξίωση και την εμπορευματοποίηση των δημόσιων χώρων ή απλά, έστω, την ανεργία. Όχι όμως! Η διαμαρτυρία αυτή είχε ως αίτημα την εκκαθάριση της περιοχής από τα σύγχρονα μιάσματα: τους δεκάδες «λαθρο»μετανάστες που στήνονται στη Θηβών επί ώρες για ένα μεροκάματο. Ανθρώπους που ο πόλεμος και τα κέρδη, δομικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, ξερίζωσαν από τους τόπους τους για να τους αφαιμάξουν: τόπους και ανθρώπους.

Η ιδιαιτερότητα, ωστόσο, αυτής της ρατσιστικής εκδήλωσης των λιγοστών και με ακροδεξιόστροφα χαρακτηριστικά «κατοίκων της περιοχής», είναι ότι επιτίθενται στην ίδια τους την ιστορία. Το Αιγάλεω κατοικήθηκε στην ουσία από πρόσφυγες εργάτες στο Μπαρουτάδικο την μεσοπολεμική περίοδο. Ήταν οι «πρό-σφηγγες», όπως τους έλεγαν απαξιωτικά οι ελάχιστοι τότε ντόπιοι ελληνόψυχοι που διαμαρτύρονταν για την αδυναμία της Εξουσίας να τους διώξει και να «καθαρίσει» την περιοχή. Το γνωστό δίδαγμα: όταν η Ιστορία επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα. Έκτοτε, ένα μεγάλο κύμα Ιρακινών εμφανίστηκε στην περιοχή του Αγ. Σπυρίδωνα τη δεκαετία του 1970, νοίκιασε σπίτια, έπιασε δουλειά και δημιούργησε μια κοινότητα σε 30χρονη πια συνύπαρξη με τους ντόπιους. Αυτοί οι «καθαροί έλληνες κάτοικοι», λοιπόν, του Αιγάλεω με τις πρακτικές τους καταστρατηγούν και την δική τους ιστορία αλλά και την 30χρονη ιστορία συνύπαρξης με τους μετανάστες.

Τον τελευταίο καιρό, επανέρχεται δυναμικά ο ρατσιστικός Λόγος και στο Αιγάλεω. Αφορμή στο προκείμενο είναι οι δεκάδες αφγανοί και κούρδοι μετανάστες που, καθώς προσπαθούν να διαχειριστούν το δράμα τους, χτυπιούνται μεταξύ τους για ένα μεροκάματο και, φυσικά, δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχουν πειράξει κανέναν μέχρι σήμερα στην περιοχή. Αν δεν ήταν αυτή η αφορμή θα βρισκόταν άλλη. Η ουσία είναι ότι σύσσωμο το ελληνικό καπιταλιστικό καθεστώς βάλλει εναντίον των μεταναστών με πολλούς θεσμικούς τρόπους, υποδαυλίζοντας παράλληλα και ρατσιστικές συμπεριφορές. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για μικροαστικές κοινωνικές ομάδες που βλέποντας την άνοδο της αντικειμενικής αξίας των ιδιοκτησιών τους, αυτήν την περίοδο της λεγόμενης «ανάπλασης» της περιοχής, βλέπουν και μια ευκαιρία να «καθαρίσει» η περιοχή από τους μετανάστες. Αυτό είναι το κλειδί του αιτήματος της «εναντίωσης στην υποβάθμιση». Αυτές είναι και οι αιτίες που στην ουσία επιχειρείται η καταστρατήγηση και η κατάλυση της πολύχρονης συνύπαρξης με τους μετανάστες στην περιοχή του Αγ. Σπυρίδωνα.

Θέλουμε να διαδηλώσουμε κι εμείς από τη μεριά μας, ως κάτοικοι του Αιγάλεω, εν μέσω πολλών άλλων, ότι η συγκεκριμένη «ομάδα κατοίκων» με ρατσιστικά και ακροδεξιά χαρακτηριστικά, δεν εκφράζει την άποψη των Αιγαλιωτών αλλά του Καρατζαφέρη, της Μπακογιάννη , του Κακλαμάνη και του Σαρκοζί. Εξ ου και η ολιγάριθμη στήριξη από την τοπική κοινωνία.

Δεν μπορείς να διαλαλείς το σύνθημα «και οι Έλληνες έχουμε δικαιώματα» όπως έκαναν οι συγκεκριμένοι «κάτοικοι», εννοώντας ότι οι μετανάστες είναι προνομιούχοι(!), τη στιγμή μάλιστα που, όχι μόνο ζεις τη δυστυχία τους στην πόρτα σου, αλλά δημοσιοποιούνται εκατοντάδες εξοργιστικοί θάνατοι μεταναστών στα σύνορα και βασανισμοί όσων επιζούν σε άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης από αστυνομικούς και λιμενοφύλακες.

Οι μετανάστες, είτε πακιστανοί, είτε ιρακινοί, είτε κούρδοι, είτε αφγανοί, είναι άνθρωποι που ξεριζώνονται από τα μέρη που μεγάλωσαν για να γίνουν άθυρμα της άθλιας μοίρας που έχουν σχεδιάσει γι’ αυτούς τα αφεντικά της εκάστοτε Νέας Τάξης. Το πρόβλημά τους είναι και πρόβλημά μας.

Κι αν πρόβλημά τους, πέρα από την ίδια την κρατική πολιτική, είναι και οι επίδοξες ρατσιστικές ομάδες κατοίκων της περιοχής, τότε είναι και δικό μας πρόβλημα.

Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ «ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ» ΑΠΟ ΚΑΤΙ, ΑΥΤΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Πρωτοβουλία Αναρχικών Αιγάλεω

Μηχανοκίνητη αντιρατσιστική πορεία και συγκέντρωση στο Αιγάλεω

ΑΙΓΑΛΕΩ-ΡΕΝΤΗΣ: τα φίδια απέχουν 3km από τ' αυγά τους

Πριν από 3 περίπου βδομάδες 50 άτομα, άντρες και γυναίκες ηλικίας 20-26 χρονώ, επιτέθηκαν με μαχαίρια και λοστούς σε σπίτια πακιστανών στην περιοχή του Ρέντη ισοπεδώνοντας ό,τι έβρισκαν μπροστά τους. Για την επίθεση αυτή δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη αφορμή. Ο ρατσισμός δεν χρειάζεται αφορμές για να αναπαράγει τον εαυτό του.

Πριν από 4 μέρες μια «ομάδα κατοίκων» του Αιγάλεω, μοίρασε ένα κείμενο σε καταστηματάρχες της περιοχής του Αγ.Σπυρίδωνα, με το οποίο τους ζητούσε να κλείσουν τα μαγαζιά τους για μια ώρα το πρωί, έτσι ώστε να συμμετάσχουν σε συγκέντρωση στην πλατεία της περιοχής με σύνθημα: «και οι έλληνες έχουν δικαίωμα στη ζωή». Κάλεσμα χωρίς υπογραφή. Η συγκέντρωση έγινε χτες το πρωί στις 9 η ώρα και συμμετείχαν 50-80 περίπου άτομα μεγάλης κυρίως ηλικίας που δήλωναν γείτονες της περιοχής. Ζητούσαν να παρέμβει η αστυνομία για να «καθαρίσει» την περιοχή από τους ενοχλητικούς μετανάστες. Κρατούσαν πανώ που εναντιωνόταν στην «υποβάθμιση της περιοχής». Σήμερα το πρωί στην τηλεόραση κάποιοι εκπρόσωποι των «κατοίκων του Αιγάλεω» ωρύονταν απαιτώντας την «γαλήνη» που εδώ και χρόνια έχουν χάσει.

Τα πράγματα, φυσικά, δεν είναι έτσι. Η κίνηση αυτή των «κατοίκων του Αιγάλεω» έρχεται να καταστρατηγήσει μια συνύπαρξη 30 ολόκληρων χρόνων μεταξύ ιρακινών και ελλήνων γύρω από την πλατεία του Αγ. Σπυρίδωνα. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Ως αφορμή παρουσιάζεται η ραγδαία αύξηση της παρουσίας των Κούρδων του Ιράκ, μουσουλμάνων, οι οποίοι από τα χαράματα φτάνουν στην πλατεία και στέκονται επί της Θηβών μπας και κατοχυρώσουν κανένα μεροκάματο. Κάποιοι από αυτούς συχνάζουν το βράδυ στην πλατεία χωρίς ωστόσο κανείς από όλους αυτούς να έχει πειράξει κάποιον ντόπιο. Λόγω διαφορών που υπάρχουν μεταξύ τους, οι Κούρδοι, μερικές φορές έρχονται στα χέρια μεταξύ τους και πριν τρεις εβδομάδες υπήρξε κρούσμα αλληλομαχαιρώματος. Συνήθως κάποιοι γείτονες καλούν την αστυνομία, η οποία με τη σειρά της προχωράει σε εκτεταμένες σκούπες. Οι χριστιανοί Ιρακινοί, που αποτελούν και τον κορμό της μακρόβιας κοινότητας των μεταναστών στην περιοχή και που η θρησκευτική τους καταβολή τούς κρατάει σε απόσταση από τους κούρδους, εμπλέκονται σε όλην αυτή την κατάσταση με δυσθυμία αφού εισπράττουν την επιθετικότητα μερικών ένθερμων ντόπιων αλλά και τα πογκρόμ της αστυνομίας.

Αλλά αν το μαχαίρωμα ήταν η αφορμή για την ρατσιστική συγκέντρωση τα αίτια βρίσκονται αλλού. Τα έκδηλα χαρακτηριστικά της φασιστικής και ρατσιστικής ρητορείας του Καρατζαφέρη στους συγκεκριμένους «κατοίκους του Αιγάλεω» που ενώ αποτελούν μια μειοψηφία θέλουν να επιβάλλουν ένα ανύπαρκτο γενικευμένο ρατσιστικό κλίμα, έρχονται να συμπληρώσουν τις υπολανθάνουσες ρατσιστικές δηλώσεις της Μπακογιάννη για το «μπλοκάρισμα της λαθρομετανάστευσης». Κι αυτό την ίδια στιγμή που δημοσιοποιούνται οι άθλιες συνθήκες και τα βασανιστήρια που υφίστανται οι «λαθρο»μετανάστες από τους συνοριοφύλακες, τους μπάτσους και τους λιμενικούς σε τμήματα και κέντρα «υποδοχής» μεταναστών. Έτσι, το κλίμα «θυματοποίησης» των ελληνόψυχων της γειτονιάς μέσα σε μια συνθήκη όπου κυριαρχεί μια δήθεν προνομιακή μεταχείριση προς τους μετανάστες, μόνο γέλια μπορεί να προκαλέσει. Γελοία πολιτική, γελοίων ανθρώπων.

Οι μετανάστες, είτε πακιστανοί, είτε ιρακινοί, είτε κούρδοι, είναι άνθρωποι που ξεριζώνονται από τα μέρη που μεγάλωσαν για να γίνουν άθυρμα της άθλιας μοίρας που έχουν σχεδιάσει γι’ αυτούς τα αφεντικά της εκάστοτε Νέας Τάξης. Το πρόβλημά τους είναι και πρόβλημά μας

Κι αν πρόβλημά τους είναι πέρα από την ίδια την κρατική πολιτική και τα διάφορα φασιστοειδή, αγανακτισμένοι «κάτοικοι» ή «παρέες», τότε είναι και πρόβλημά μας. Η περιοχή αν πρόκειται να «καθαρίσει» από κάτι, αυτές θα είναι οι ρατσιστικές και φασιστικές αντιλήψεις.

Αλληλεγγύη στους μετανάστες

Αναρχικοί Αιγάλεω

IKEA και ανασκαφή Νο2: τα ιστορικά ίχνη που χάνονται

Η κατάσταση της ανασκαφής στις 25 Ιούλη 2007

Η κατάσταση της ανασκαφής στις 9 Οκτώβρη 2007

Καθώς το νέο κτίριο του ΙΚΕΑ κάνει την εμφάνισή του, ένα μέρος της ανασκαφής ξεθεμελιώνεται όπως φαίνεται και στην εικόνα. Οι εργασίες προχωρούν ανελέητα για να μην παραταθούν κι άλλο οι ημερομηνίες παράδοσης του κτιρίου. Τα ιστορικά ίχνη εξαφανίστηκαν άπαξ δια παντός. Η εκκωφαντική σιωπή έχει πολλά να πει...

Λόγια του Καθεμέρα: αποσπάσματα από σημείωμα...

...Η βόλτα μέχρι το σπίτι σου στο Αιγάλεω παραμένει πάντα μια μικρή περιπέτεια. Λίγο καταθλιπτική ως επί το πλείστον. Δεν είναι ποτέ ίδια με τόσες άλλες διαδρομές που κάνω μες την πόλη, μέχρι την Καλλιθέα, για παράδειγμα, ή τη Νέα Σμύρνη και το Μαρούσι! Ή ακόμη και με άλλα μέρη στις δυτικές γειτονιές που ερχόμουν παλιά... Κάθε φορά μου κάνει εντύπωση. Η στάση στην Πειραιώς που είναι ένα μικρό ξεχωριστό σύμπαν -όπως κάθε στάση στην Πειραιώς, νομίζω. Τα τόσα ναυάγια -ανθρώπινα- που κλωθογυρίζουν στα ίδια μέρη, τα βλέμματα του κόσμου, αδιάκριτα συνήθως και ίσια μέσα στα μάτια. Πουθενά αλλού στην πόλη, έχω την εντύπωση, δεν με κοιτάει έτσι ο κόσμος. Όχι εμένα, συγκεκριμένα, αλλά τον διπλανό, την κάθε παρουσία. Κι έπειτα, μετά από την τόση αναμονή, είναι και το λεωφορείο που φτάνει. Το λεωφορείο που θα μπορούσε να πήγαινε Κάιρο ή Καμπούλ (τι χαριτωμενιά). Είναι καλό, ωστόσο, να αισθάνεται κανείς ασήμαντη μειονότητα καμία φορά. Μέσα στους τόσους μετανάστες, μερικά γεροντάκια (γιατί, πραγματικά, ποιος άλλος χρησιμοποιεί λεωφορεία;) κι εγώ. Έχω και τα τυχερά μου, ωστόσο. Στο έχω ξαναπεί. Περνάει η μπογιά μου στους μετανάστες. Απλά, απορώ με το θάρρος τους. Και στο σημείο αυτό, μπορώ άραγε να μιλήσω για "αντίστροφο ρατσισμό"; Συμπεριφορές που δεν θα ανεχόμουν ποτέ από γηγενείς ή πιο γνήσια, ας πούμε, "δυτικούς", βόρειους", από όπου τους κουβαλάει ο σχετικός άνεμος γενικότερα, από τους ανθρώπους αυτούς τις υποφέρω με υπομονή (υπάρχει λέξη γι' αυτό, τώρα μού' ρθε, υπομένω) και περιέργεια. Περιέργεια μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Συνοπτικά λοιπόν σήμερα φτάσαμε μέχρι ένα ραντεβού κι έναν αριθμό τηλεφώνου -όσο κι αν επέμεινα πως δεν πρόκειται να ανταποκριθώ- με τον Αιγύπτιο Άλι και στη συνέχεια, στο διαρκές κι επίμονο, αν και διακριτικό, σπρώξιμο του ποδιού μου από ένα μαύρο παιδί που άλλαξε θέση κι ήρθε και κάθισε δίπλα μου. Τί να πω;
Ακούγονται λίγο εξωτικά όλα αυτά, το ξέρω, ξέρω επίσης όμως πως αν ήμουν αναγκασμένη να κάνω καθημερινά αυτή τη διαδρομή μέχρι το σπίτι σου κατ' αυτόν τον τρόπο, η πόλη αυτή θα με είχε ξεκάνει μια ώρα αρχύτερα. Κι ολοκληρώνοντας τον ανθρωπογεωγραφικό χάρτη που πρόχειρα συντάσσω έστω κινούμενη στις γειτονιές της Αθήνας, νομίζω μάλλον πως στα μέρη τα δικά μου (πλατείες αττικής, βικτώριας και δεν ξέρω γω τί άλλο) ζούνε οικογενειάρχες μετανάστες που βρίσκονται μάλλον κάμποσα χρόνια εδώ. Ενώ στον Βοτανικό και τα παραπήγματα της Αγίας Άννης ποιός θα πάει να μείνει; Λέω τώρα...
Η γειτονιά σου, ωστόσο, πολύ νοικοκυρεμένη. Με τη λεμονίτσα στην εξώπορτα (με τρέλανε η λεμονίτσα σας γεμάτη από λεμόνια), με τις όμορφα ανθισμένες δεν ξέρω τι (έκοψα ένα κλαδάκι όμως), με την χαρακτηριστική μυρωδιά από μπουγάδα στο δρομάκι, ένα μικρό χωριό που ζουζουνίζει παράλληλα με το ποτάμι από αυτοκίνητα που ρέει στον Κηφισό...

Για την υπόθεση του ΙΚΕΑ και μια αρχαιολογική ανασκαφή στο Αιγάλεω

Διαβάσαμε στις εφημερίδες: «Το νέο πολυκατάστημα ειδών σπιτιού ΙΚΕΑ, που αναμένεται να λειτουργήσει στο πρώτο εξάμηνο του 2007, θα έχει έκταση ανάλογη με αυτό του αεροδρομίου, περί τα 25.000 τ.μ. και χώρο στάθμευσης 2.000 θέσεων. Βάσει της συμφωνίας, η επένδυση στο ακίνητο βαρύνει τον ιδιοκτήτη (το κόστος ανέρχεται στα 10 εκατ.ευρώ), ενώ για τον Φουρλή περιορίζεται στα έξοδα εγκατάστασης και τις αρχικές προμήθειες. Το τίμημα της μίσθωσης δεν είναι συγκεκριμένο, αλλά θα κυμαίνεται σε ποσοστό επί των καθαρών πωλήσεων του καταστήματος, κόστος που θα βαρύνει το περιθώριο μεικτού κέρδους της εταιρείας».

Τελικά, το κατάστημα θα λειτουργήσει μάλλον το χειμώνα και δεν είναι διόλου απίθανο να βιώσουμε έναν τραγελαφικό αιματηρό εμφύλιο μεταξύ των λυσσασμένων καταναλωτών με δεδομένα εκείνα τα εγκαίνια του καταστήματος του Λονδίνου τον Φλεβάρη του 2005:

«Ένας άνδρας τραυματίστηκε με μαχαίρι και πολλοί ποδοπατήθηκαν κατά την επεισοδιακή έναρξη της λειτουργίας πολυκαταστήματος ΙΚΕΑ στο Έντομντον του βόρειου Λονδίνου τα μεσάνυχτα της Τετάρτης. Το γιγαντιαίο σουηδικό πολυκάταστημα ειδών οικιακής χρήσης αναγκάσθηκε να κλείσει τις πόρτες του 30 λεπτά μετά το άνοιγμα, καθώς χιλιάδες αγοραστές είχαν συρρεύσει για να επωφεληθούν από τις υπερεκπτώσεις στα προσφερόμενα είδη.
«Πίσω μου βρίσκονταν τουλάχιστον 500 άτομα και όλοι έσπρωχναν για να περάσουν από ένα κενό πλάτους ενός μέτρου» δήλωσε η Τζολίν Κούπερ στο Sky News μιλώντας για την πρώτη της επίσκεψη στο διάσημο πολυκατάστημα.
«Προσπαθούσαν να κλείσουν τις πόρτες για να μην αφήσουν να μπουν άλλοι πελάτες, έτσι όλοι πίσω μου έσπρωχναν για να περάσουν από τη μισάνοιχτη πόρτα. Ήταν πραγματικά μια τρομακτική εμπειρία» ανέφερε.

Η επέλαση του τριτογενή τομέα στην περιοχή του Αιγάλεω με «ναυαρχίδα» πλέον το νέο κατάστημα ΙΚΕΑ πρόκειται να αναδιατάξει τα δεδομένα ροής και συσσώρευσης του κεφαλαίου στην περιοχή. Οι μη ανταγωνιστικές –μικρές- επενδύσεις θα αφανιστούν και αυτό μας ενδιαφέρει, φυσικά, στο βαθμό που οι εργασιακές συνθήκες θα επιβαρυνθούν σε κάθε χώρο μια και οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που συνήθως σηκώνουν το βάρος της συμπίεσης του κόστους παραγωγής ή/και διακίνησης εμπορευμάτων. Ο χάρτης της πόλης θα αλλάξει και όλη η πολεοδομική φιλοσοφία θα ρυθμιστεί με βάση συγκεκριμένους εμπορευματικούς πόλους.

Πέραν των άλλων, εξελίσσεται και μια ανασκαφή στο χώρο που χτίζεται το ΙΚΕΑ. Καμία σχετική ανακοίνωση της Κεντρικής Αρχαιολογικής Εταιρίας δεν έχει πέσει στην αντίληψή μας και παραθέτουμε φωτογραφίες όπου φαίνεται ένα μέρος της ανασκαφής να έχει ξεθεμελιωθεί τελείως. Ένα μέρος της ανασκαφής δεν υπάρχει πλέον και στη θέση του χτίστηκε μέρος των θεμελίων του μεγακαταστήματος. Φυσικά, κανείς δεν γνωρίζει το μέλλον και της υπόλοιπης ανασκαφής. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε από τις ανασκαφικές τάφρους περί τίνος πρόκειται, δηλαδή αν πρόκειται για οικισμό ή για νεκροταφείο ή για οτιδήποτε άλλο. Κανείς έτσι κι αλλιώς δεν μιλάει γι’ αυτό. Το τοπίο πάντως, με δεδομένη την πυκνή βλάστηση και το ποτάμι του Κηφισού, όπως αυτά υπήρχαν μέχρι τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, μπορεί να φανταστεί κανείς ότι θα ήταν εξαιρετικής ομορφιάς. Όπως και νά’ χει, η αναφορά μας δεν γίνεται στη βάση κάποιας αρχαιολατρίας αλλά στη βάση κατάδειξης της γνωστής επιθετικότητας του καπιταλισμού στην ίδια την Ιστορία, στα ίχνη και τα αποτυπώματά της. Πρόκειται για τον ίδιο καπιταλισμό που λίγο παραπάνω στο Μετρό του Εσταυρωμένου καμώνεται την φροντίδα για τις αρχαιότητες βάζοντάς τες μέσα σε διακοσμητικές βιτρίνες. Ποιά θα είναι άραγε η τύχη της υπόλοιπης ανασκαφής; Αμφιβάλλει κανείς ότι θα είναι το πάρκινγκ των 2.000 θέσεων;

Θα παρακολουθούμε, πάντως, όλες τις σχετικές εξελίξεις.

Θραύσματα παρελθόντος

Αξίζει τον κόπο να ανασύρουμε μερικές αξιοπρεπείς ιστορικές στιγμές από το εξόριστο παρελθόν της περιοχής μας. Πρόκειται για την κατάληψη του Μποδοσάκειου-Φρειδερίκειου κτιρίου που μέχρι το 1977 στεγαζόταν το Γ' δημοτικό σχολείο Αιγάλεω, απέναντι ακριβώς από
την είσοδο του Μπαρουτάδικου επί της Ιεράς Οδού. Η κατάληψη διήρκεσε δύο περίπου μήνες, Νοέμβρη και Δεκέμβρη του 1981, μέχρι που τα συνεργεία του Δήμου υλοποίησαν απόφαση της τοπικής εξουσίας να κατεδαφιστεί το κτίριο για να πάρει τη θέση του το σημερινό μικρό παρκάκι-παιδική χαρά.
Πρόκειται για ενδεικτικό μέρος ενός μεγαλύτερου αρχείου που υπάρχει στα χέρια μας, ασφυκτιά πλέον στα συρτάρια και πρέπει να πάρει σύντομα το δρόμο της δημοσιοποίησής του για την αποκατάσταση των κατασυκοφαντημένων -από την κυρίαρχη ανάγνωση του ιστορικού χρόνου- κοινωνικών αγώνων της περιοχής μας.